บทที่ 316 ตัวตนที่แท้จริง

วารุณีส่ายหน้า“ไม่เอาแล้ว”

นัทธีเอาแก้วน้ำวางไว้ด้านข้าง ถามไปอีกว่า“งั้นหิวไหม？”

วารุณียังคงส่ายหน้า แสดงออกว่าตัวเองไม่หิว

นวิยาที่อยู่บนโซฟาตรงข้ามกับเตียงคนไข้ มองนัทธีที่ดูแลวารุณีอย่างใส่ใจแบบนี้ มือที่วางไว้บนที่วางมือ ก็อดไม่ได้ที่จะกำขึ้นมา ในใจก็ยิ่งอิจฉา แต่ว่าใบหน้ากลับมองไม่ออก พูดไปด้วยรอยยิ้มว่า：“คุณวารุณี ในที่สุดคุณก็ตื่นเสียที คุณไม่รู้สินะว่าช่วงที่คุณหลับไป นัทธีเป็นห่วงคุณแค่ไหน”

วารุณีเงยตาขึ้นมามองนวิยา“คุณอยู่ที่นี่ได้ไงคะ？”

“ฉันได้ยินพิชิตบอกว่าคุณวารุณีเข้าโรงพยาบาล ก็เลยมาเยี่ยมคุณสักหน่อย”นวิยาตอบกลับด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร

ในใจของวารุณีทำเสียงฮึดฮัดใส่

เยี่ยมเธอ？

มาดูนัทธีล่ะสิ

ถึงแม้ในใจจะคิดแบบนี้ แต่วารุณีกลับไม่พูดออกมา

เธอในตอนนี้ ทั้งหัวใจจมอยู่กับความเจ็บปวดที่สูญเสียแม่ไป คนอื่น เธอจึงไม่อยากไปสนใจมากนัก

ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ก็ขึ้นมาทำลายความเงียบในห้องคนไข้

นัทธีหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า พอมองดูแล้ว ก็ขมวดคิ้ว“ผมออกไปรับสายก่อนนะ นวิยาคุณกลับไปก่อนเถอะ”

“ฉันไม่รีบ ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่พยาบาลมาตรวจห้อง ฉันอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนคุณวารุณีละกัน”นวิยามองไปที่วารุณี

นัทธีลังเลเล็กน้อยอยู่แป๊บหนึ่ง สุดท้ายก็ยอม

สถานการณ์ของวารุณีตอนนี้ มีคนอยู่ด้วย เขาก็วางใจเล็กน้อย

คิดไป นัทธีก็ลูบผมของวารุณี แล้วหยิบโทรศัพท์ออกไป

ในห้องคนไข้เหลือแค่วารุณีกับนวิยาเพียงสองคน

วารุณีไม่อยากสนใจนวิยา แต่นวิยากลับไม่คิดแบบนี้

เธอจับที่รองมือบนโซฟาแล้วยืนขึ้นมา เดินไปที่เตียงคนไข้ แล้วหยุดลงที่ข้างเตียง“คุณวารุณี ฉันได้ยินพิชิตบอกว่า เพราะว่าแม่เสียชีวิต คุณจึงเสียใจมาก เลยได้นอนที่โรงพยาบาลเหรอคะ？”

ได้ยินว่าแม่เสียชีวิตสี่คำนี้ รูม่านตาของวารุณีก็หม่นลงไป ในที่สุดก็มีปฏิกิริยาตอบโต้ เธอค่อยๆหันคอที่เคล็ดมองไปที่นวิยา“นี่เกี่ยวอะไรกับคุณเหรอคะ？”

“ไม่เกี่ยวค่ะ”นวิยายักไหล่ ใบหน้ามีรอยยิ้มเจตนาร้าย“แต่ฉันเห็นสภาพคุณวารุณีเสียใจแล้ว ก็ดีใจมากจริงๆ”

รูม่านตาวารุณีสั่นคลอน“ดีใจ？”

“ใช่ค่ะ”นิ้วมือของนวิยาลูบไล้ไปที่ราวของเตียงคนไข้ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความป่วย“ดูสภาพตอนนี้ของคุณวารุณีแล้ว ฉันก็นึกถึงฉันเมื่อก่อน เมื่อก่อนตอนที่ถูกคุณแย่งนัทธีไป ตอนนั้นฉันก็ตายเสียดีกว่าอยู่ไปแบบนี้ ดังนั้นตอนนี้ฉันเห็นสภาพคุณวารุณีแล้ว ฉันดีใจมาก”

“ที่แท้ก็แบบนี้เอง”วารุณีจับผ้าห่มที่ตัว หัวเราะอย่างเย็นชา：“คิดไม่ถึงว่าคุณนวิยาจะพูดคำที่น่าตกใจ ทำให้คนรู้สึกกลัวแบบนี้ออกมา ดูเหมือนว่านี่สินะคือตัวตนที่แท้จริงของคุณนวิยา”

สายตานวิยาสั่นคลอน ไม่ปฏิเสธ และก็ไม่ยอมรับ

วารุณีหลับตาลง“ฉันอยากรู้ว่า ทำไมตอนนี้คุณนวิยาไม่เสแสร้งต่อหน้าฉันอีกล่ะค่ะ？”

“ไม่มีทำไมหรอกล่ะ เสแสร้งก็เหนื่อยเหมือนกัน และฉันก็เอียนไปหมด ยิ่งไปกว่านั้นนัทธีก็ไม่อยู่ที่นี่ ฉันเสแสร้งหรือไม่เสแสร้งต่างกันตรงไหน”นวิยายักไหล่

ริมฝีปากซีดขาวของวารุณีเม้มแน่น“เหรอคะ？ในเมื่อนี่คือตัวตนที่แท้จริงของคุณนวิยา งั้นฉันขอถามคุณนวิยาได้ไหม คนที่เผาโกดังฉัน ทำให้ลูกชายฉันกับเพื่อนฉันประสบอุบัติเหตุ รวมทั้งร่วมมือกับสุภัทรเพื่อจับตัวฉันไปเรื่องพวกนี้ ใช่คุณนวิยาทำไหมคะ？”

ก่อนหน้านี้เธอสงสัยมาเสมอ แต่ต่อมาความสงสัยก็หายไป

จนกระทั่งตอนนี้ นวิยาเผยตัวตนที่แท้จริง เธอจึงเกิดความสงสัยนั่นขึ้นมาอีกครั้ง

นวิยามองวารุณีอย่างตกใจ“ที่แท้คุณวารุณีก็ประสบเรื่องที่น่ากลัวขนาดนี้เชียวเหรอคะ？”

วารุณีจ้องนวิยาด้วยสายตาเย็นชา เหมือนว่าอยากดูจากใบหน้าเธอให้ออกว่าเธอไม่รู้จริงๆ หรือว่าเสแสร้งอยู่

แต่มองไปสักพัก นวิยาก็ยังคงมีอาการตกใจและประหลาดใจ เหมือนว่าเธอไม่รู้อะไรเลยจริงๆ