บทที่ 320 งานศพของวรยา

ไอริณเห็นพ่อหม่ามี๊และพี่ชายพูดแบบนี้ ก็เชื่อจริงๆ ไม่ร้องไห้อีกต่อไป หลังจากเช็ดน้ำตาแล้ว ก็ยิ้มอย่างดีใจขึ้นมา“พ่อ หนูดูโทรทัศน์เขาบอกว่ามีนางฟ้า คุณยายจะเป็นนางฟ้าใช่ไหม ดังนั้นถึงได้กลายเป็นดาว？”

“ใช่”นัทธีก้มหน้าลง เอาหน้าผากถูไถกับหน้าผากของยัยเด็กสาวตัวน้อย

เด็กสาวหัวเราะขึ้นมาอย่างมีความสุข

วารุณีมองชายหนุ่มที่เอาใจเด็กสาวคนนี้ได้อย่างง่ายดาย ใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มจางๆ

และคืนวันนั้น ศรัณย์ก็มาถึง

วารุณีรีบเขามาที่คฤหาสน์

พอเขาเห็นนัทธี ก็ยื่นมือไปอย่างระมัดระวัง“พี่เขย”

“สวัสดี”นัทธียื่นมือไปจับมือกับเขา ขณะเดียวกันก็มองสำรวจเขาด้วย

เขาหน้าตาเหมือนกับวารุณีมาก ก็แค่เพราะว่าเป็นโรคหัวใจพิการแต่กำเนิด ร่างจึงผอมบางมาก ส่วนสูงก็ไม่สูงมากนัก แค่ประมาณร้อยเจ็ดสิบ ดูแล้วเหมือนว่าลมพัดมาก็ปลิวล้มได้

“นั่งเถอะ”นัทธีละสายตากลับ เอามือกลับมาเช่นกัน ชี้ไปที่โซฟา สื่อว่าให้ศรัณย์นั่งลง

ศรัณย์พยักหน้า แล้วนั่งลง

วารุณีกลับเทน้ำให้ชายหนุ่มทั้งสอง

ศรัณย์รับไป แล้วดื่มไปคำหนึ่ง จากนั้นถามว่า：“พี่ ตอนนี้แม่อยู่ไหน？”

“ที่โรงพยาบาล”วารุณีตอบ

ศรัณย์เอาแก้วน้ำถือไว้ในมือ“งั้นงานศพของแม่ จะจัดการเมื่อไหร่？”

วารุณีกัดริมฝีปาก“ที่จริงพี่อยากรู้ความจริงในการเสียชีวิตของแม่ก่อนแล้วค่อยจัดการ แต่ตอนนี้พี่ก็ไม่แน่ใจว่าสรุปแล้วแม่เกิดอุบัติเหตุ หรือว่าถูกพวกสุภัทรสามีภรรยาฆาตกรรม”

เพราะว่าไม่มีหลักฐานจริงๆ

ศรัณย์ได้ยินก็เข้าใจ ถือแก้วน้ำไว้แน่น ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

สุดท้ายก็เป็นนัทธีที่ทำลายความเงียบ“นอกจากทางโรงพักที่กำลังสืบหาแล้ว ผมก็ให้มารุตส่งคนไปสืบ เชื่อว่าพรุ่งนี้น่าจะได้ผล”

“งั้นแบบนี้ พรุ่งนี้ทางโรงพักก็น่าจะได้ผลคืบหน้าแล้วเหมือนกัน？”วารุณีบีบฝ่ามือ

นัทธีพยักหน้า“ประมาณนั้น”

วารุณีละสายตาลง

ดังนั้นสรุปว่าแม่ประสบอุบัติเหตุหรือว่าถูกฆาตกรรม ทั้งหมดนี้ก็รอเปิดเผยพรุ่งนี้

“โอเค นายรีบนั่งเครื่องมาวันหนึ่ง ไปพักผ่อนก่อนเถอะ”นัทธีจูงมือของวารุณี แล้วพูดกับศรัณย์

ป้าส้มเดินเข้ามา“คุณศรัณย์ ตามป้ามาหน่อยค่ะ ป้าจะพาคุณไปที่ห้อง”

“ขอบคุณครับป้าส้ม”ศรัณย์ลุกขึ้น หลังจากลานัทธีกับวารุณีแล้ว ก็ตามป้าส้มไป

นัทธีมองไปที่วารุณี“พวกเราก็กลับห้องเถอะ วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ควรพักผ่อน”

ที่จริงวารุณีอยากนอนแต่ตัวเองก็ไม่มีอารมณ์นอน แต่หัวที่มึนๆนั้น กลับทำให้เธอพูดคำนี้ไปไม่ออก ดังนั้นสุดท้ายแล้วก็ถูกเขาพาไปด้านบนโดยตรง

วันถัดมา วารุณีก็ไม่ไปไหนทั้งนั้น อยู่ที่คฤหาสน์ รอผลสืบสวน

รอจนประมาณสี่โมงเย็น ผลสืบสวนก็ออกมา

ทางสถานีตำรวจโทรหาเธอ บอกเธอว่า การตายของวรยาไม่เกี่ยวกับพวกสุภัทรสามีภรรยา เป็นอุบัติเหตุจริงๆ

ไม่ใช่แค่นี้ แม้แต่ผลสืบที่มารุตเอามาก็เหมือนกัน

ทั้งหมดนี้ วารุณีไม่เชื่อก็ไม่ได้แล้ว

วารุณีจับผลการสืบหาที่มารุตเอามาไว้แน่น สักพักจึงปล่อยมือออกเหมือนท้อแท้“ศรัณย์ ส่งคำเชิญเถอะ เตรียมงานศพของแม่”

“ครับ”ศรัณย์พยักหน้าด้วยเบ้าตาแดง

นัทธีก็ไม่อยู่เฉย ขยี้คิ้วแล้วพูดว่า“งั้นผมจะให้คนติดต่อสุสาน”

“อือ”วารุณีหลับตาลง

แป๊บเดียว ก็ส่งคำเชิญไป นัทธีให้คนติดต่อสุสานก็จัดการแล้วเรียบร้อย รอแค่จัดงานศพ

วารุณีจัดการวันจัดงานศพคืออีกสองวันข้างหน้า

สองวันนี้ นอกจากจัดการเรื่องการเผาศพของวรยาแล้ว ก็ยังต้องจัดสถานที่จัดงานศพด้วย ดังนั้นเวลาจึงผ่านไปไวมาก