บทที่ 321 ไม่กลับตระกูลศรีสุขคํา

วารุณีรู้ว่าที่เขาถามคืออารมณ์ของเธอ ก็ยกมุมปากขึ้นมายิ้ม“อือ ไม่เป็นไรแล้ว คนเราต้องมองไปข้างหน้า จะจมอยู่แต่ความเจ็บปวดอย่างเดียวไม่ได้ การตายของแม่ถูกกำหนดไว้แล้ว ถึงฉันจะเสียใจแค่ไหนก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ สู้เดินออกมา เผชิญหน้ากับชีวิตต่อไปดีว่า”

“คุณนายคิดแบบนี้ถูกแล้วค่ะ”ป้าส้มที่อยู่ข้างๆก็ยิ้มเห็นด้วย

นัทธีเห็นวารุณีคิดได้ไวขนาดนี้ ก็ถือว่าโล่งอก

วารุณีมองศรัณย์ที่อยู่ตรงข้าม“ศรัณย์นายก็ด้วย รีบเดินออกมา อย่าทำให้พี่เป็นห่วง โรคหัวใจของนาย......”

“วางใจเถอะพี่”ศรัณย์ยิ้มอย่างอบอุ่น“ผมรู้แล้ว”

“งั้นก็ดี”วารุณีพยักหน้า

ทานอาหารเช้าเสร็จ นัทธีพาเด็กสองคนไปโรงเรียนอนุบาล

ส่วนวารุณีกับศรัณย์เดินทางไปที่ศาล เพื่อจบคดีความระหว่างวรยากับสุภัทร

ที่จริงคดีความของพวกเขาสองคนยังต้องลากเวลาไปอีกนาน แต่ตอนนี้วรยาตายแล้ว คดีความก็ไม่ต้องดำเนินต่อไปแล้ว

ทั้งสองคนมาที่ศาล ขณะเดียวกันสุภัทรก็มาถึงเช่นกัน

หลังจากสืบได้แล้วว่าวรยาเกิดอุบัติเหตุ สองสามีภรรยาสุภัทรก็ถูกชำระล้างข้อหาผู้ต้องสงสัย และถูกพ้นผิด

ดังนั้นเมื่อคืน วารุณีก็ส่งข้อความหาเขา บอกว่าให้เขามาศาลวันนี้ คิดไม่ถึงว่าจะบังเอิญอย่างนี้ เจอกันเข้า

“วารุณี”สุภัทรเรียกสองพี่น้องวารุณี

วารุณีหยุดฝีเท้าลง ศรัณย์ที่อยู่ข้างกายเธอก็หยุดลง

ตอนแรกสุภัทรจำศรัณย์ไม่ได้ พอเดินไปแล้ว จึงเบิกตาโตอย่างตกใจ“ศรัณย์ ลูกคือศรัณย์ใช่ไหม？”

เขายื่นมือที่สั่นออกไป อยากไปสัมผัสศรัณย์

หลังจากศรัณย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก็ขยับไปทางวารุณี เพื่อหลบเขา

“สวัสดีคุณสุภัทร”ศรัณย์ทักทายสุภัทร

ถึงแม้เขาจะยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นดูห่างเหินและเย็นชา

มือและอาการของสุภัทร จึงนิ่งไป สักพักจึงชักกลับมาอย่างอึดอัด“ศรัณย์จริงๆด้วย โตขนาดนี้แล้ว เจ็ดปีก่อน ลูกยังเด็กอยู่เลย”

วารุณีกับศรัณย์มองเขาด้วยใบหน้าราบเรียบ ไม่พูดรับเขา

และแบบนี้ สุภัทรที่พูดเองเออเอง เหมือนกับตัวตลกคนหนึ่ง

สุภัทรตระหนักถึงสิ่งนี้ได้ ก็พูดต่อไปไม่ไหว จึงหุบปากลง

วารุณีละสายตาคืนมา“ศรัณย์ พวกเราเข้าไปเถอะ”

ศรัณย์ตอบอือ ตามอยู่หลังเธอ จะเข้าไปในศาล

ตอนนี้เอง จู่ๆสุภัทรก็จับเขาไว้

ศรัณย์เดินไปไม่ได้ หันหน้าไปอย่างไม่พอใจ“คุณสุภัทร คุณทำอะไร？”

วารุณีก็หันหน้าไป

หน้าแก่ๆของสุภัทรดูเหยเกเล็กน้อย“พวกลูกมาที่นี่ เพื่อมาจบคดีความของพ่อกับแม่พวกลูกใช่ไหม”

“ถูกต้อง แม่ไม่อยู่แล้ว คดีความนี้ก็ไม่จำเป็นต้องดำเนินการต่อไปแล้ว”ศรัณย์ชักแขนของตัวเองกลับมา

สุภัทรมองเขา“ในเมื่อแบบนี้ งั้นลูกกลับตระกูลศรีสุขคํากับพ่อเถอะ”

“ฮะ？”ศรัณย์ตะลึง

วารุณีหรี่นัยน์ตาดอกท้ออันสวยงามลง จากนั้นดึงศรัณย์ไปด้านหลังของตัวเอง“ทำไมต้องกลับตระกูลศรีสุขคําไปกับคุณด้วย！”

“ทำไม？”สุภัทรเหมือนจะรู้สึกว่าเธอถามคำถามมากไป ขมวดคิ้วตอบว่า：“เพราะแม่ของพวกลูกตายแล้ว พ่อจึงเป็นญาติเพียงคนเดียวของพวกลูก ศรัณย์ไม่กลับไปตระกูลศรีสุขคําแล้วจะไปไหน？”

“คุณพูดผิดแล้ว”ศรัณย์ยืนออกมาจากด้านหลังของวารุณี เสียงนั้นไม่อบอุ่นอ่อนโยนเหมือนเคย แต่ดูแข็งกร้าวขึ้นเยอะ“คุณสุภัทร คุณไม่ใช่ญาติเพียงคนเดียวของพวกเรา ผมกับพี่ยังมีญาติคนอื่น นั่นก็คืออารัณ ไอริณและพี่เขย และผมก็ไม่กลับตระกูลศรีสุขคําไปกับคุณด้วย”

หน้าแก่ๆของสุภัทรหมองหม่นลงไป“ลูกไม่กลับตระกูลศรีสุขคําไปกับพ่อ แล้วใครจะดูแลลูก？”

“ผมไม่ต้องการให้ใครมาดูแล ร่างกายของผมดีขึ้นนานแล้ว ผมสามารถดูแลตัวเองได้”ศรัณย์ตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

ริมฝีปากของสุภัทรขยับ ยังอยากจะพูดอะไรอีก