บทที่ 349 จูบหลังเท้า

“เรียกหมอมาตรวจดูคุณ”ริมฝีปากบางๆของนัทธีตอบไปเบาๆ

วารุณีหัวเราะ“ไม่ต้องหรอก น่าจะกินจนท้องอืด พรุ่งนี้ก็ดีขึ้นแหละมั้ง”

“คุณแน่ใจเหรอ？”นัทธีหรี่ตาลงถาม

วารุณีพยักหน้า“ใช่แน่นอน ไม่เจ็บไม่คัน นอกจากกินแล้วไม่ย่อย ก็ไม่ใช่เพราะสาเหตุอื่นแล้วแน่ โอเคสามี นอนเถอะ”

เธอเขย่าแขนของเขา อย่างออดอ้อน

นัทธีก็ใจอ่อน“โอเค ถ้าพรุ่งนี้ท้องคุณยังไม่สบาย ต้องไปหาหมอนะ”

“อือๆ”วารุณีรีบพยักหน้า

นัทธีเปิดผ้าห่มออกแล้วขึ้นไป เอาเธอมาโอบในอ้อมแขน จูบไปที่หน้าผากของเธอ“โอเค นอนเถอะ”

“ฝันดี”วารุณีถูไถอยู่ในอ้อมแขนของเขา หาที่สบายเจอแล้ว ก็หลับตาลง

ราตรีสวัสดิ์

ช่วงอาหารเช้าวันถัดมา ป้าส้มถือการ์ดเชิญใบหนึ่งมา ยื่นให้นัทธี

วารุณีแค่มองก็จำได้การ์ดเชิญนั้นได้“มันคือการ์ดเชิญพิธีบรรลุนิติภาวะของเจ้าหญิงน้อย”

นัทธีเปิดอ่านดู“พี่ชายเธอส่งมาให้ผม”

“ใช่สิ คุณมีธุรกิจกับพี่ชายเธอ จะต้องให้คุณอยู่แล้ว”วารุณีดื่มนมแล้วตอบกลับ

นัทธีปิดการ์ดเชิญมาไว้อีกฝั่ง“คุณก็ได้เหรอ？”

“ใช่ เมื่อวานได้มา”วารุณีตอบกลับด้วยรอยยิ้ม：“ถึงตอนนั้นแล้วพวกเราไปด้วยกัน”

“อือ”นัทธีตอบกลับ

นวิยาที่อยู่ข้างๆเห็นทั้งสองพูดคุยกัน ตัวเองแทรกพูดไม่ได้ มือกำส้อมไว้แน่น แต่กลับไม่ได้จะพูดออกมา

ยังไงตัวตนของเธอตอนนี้ก็ทำไม่ได้ เธอเป็นแฟนของพิชิตแล้ว ถ้ายังพูดไปเรื่อยเปื่อยเหมือนเมื่อก่อนอีก มันจะเป็นการกระทำที่ไร้มารยาทอย่างชัดเจน

แต่ว่าช่างเถอะ ยังไงซะตัวตนที่เป็นแฟนสาวของพิชิต เธอก็ใช้ได้อีกไม่นานแค่ไหนหรอก

ทานข้าวเสร็จ วารุณีก็พาลูกทั้งสองออกไปจากบ้านกับนัทธี แล้วเริ่มทำงานวันใหม่

เธอทำแบบนี้จนผ่านไปครึ่งเดือน พิธีบรรลุนิติภาวะของเจ้าหญิงน้อยก็มาถึง

วารุณีกับลีน่าเอาชุดราตรีและเครื่องประดับที่ทำเสร็จแล้วไปส่ง เจ้าหญิงน้อยลองสวมอย่างดีใจ เหมาะอย่างมาก คืนนั้นจึงเอาชุดราตรีและเครื่องประดับ นั่งเครื่องบินกลับประเทศ

ยังไงสไตลิสต์ก็ยังรออยู่ในประเทศ ถ้าเธอเอาชุดราตรีกับเครื่องประดับกลับไป ก็จะให้สไตลิสต์ออกแบบการแต่งหน้าและทรงผมได้

วารุณีกับนัทธีไปประเทศนั้นด้วยกันเพื่อร่วมพิธีบรรลุนิติภาวะของเจ้าหญิงน้อย ในวันถัดมาที่เจ้าหญิงน้อยกลับประเทศ

ที่มาด้วยกันอีกนั้น ยังมีปาจรีย์กับลีน่า

ในงานเลี้ยง แสงไฟส่องแสงเป็นประกาย ทุกคนต่างสังสรรค์ทำความรู้จักกัน คึกคักอย่างมาก

วารุณีควงแขนของนัทธี ไปทำความรู้จักกับนักธุรกิจคนอื่นกับเขา

ส่วนปาจรีย์กับลีน่า กลับไปรู้จักดีไซเนอร์คนอื่น

วนไปรอบๆ เท้าของวารุณีก็ยืนจนปวด แต่ยังต้องทนไว้

นัทธีมองออก จึงโอบเอวของเธอมาที่มุมของโซนรับรองในโถงของงานเลี้ยง ให้เธอนั่งลง“เจ็บเท้าเหรอ？”

วารุณีพยักหน้า“รองเท้านี้กัดเท้าหน่อยๆ”

รองเท้าคู่นี้เธอใส่มาเพื่อให้เข้ากับชุดราตรีที่ตัว เลือกมาโดยเฉพาะ ใครจะไปรู้ว่าจะกัดเท้า

ถ้ารู้แบบนี้ เธอคงไม่สวมคู่นี้แล้ว

นัทธีนั่งอยู่ข้างเธอ ยกเท้าของเธอขึ้นมา วางไว้ที่ขาของตัวเอง จากนั้นจะถอดรองเท้าของเธอ

วารุณีเห็นแบบนี้ จึงตกใจ เอาขาคืนกลับมาอย่างไม่รู้ตัว พูดเสียงเบา：“คุณทำอะไร？”

“ผมจะดูแผลที่เท้าคุณ”นัทธีจับข้อเท้าเธอไว้ ไม่ให้เธอชักเท้ากลับไป

วารุณีหมดหนทาง ได้แต่ปล่อยให้เขาบีบ“แต่ในงานเลี้ยงแบบนี้ ไม่ค่อยดีมั้ง？”

“ไม่เป็นไร ไม่มีใครสังเกตพวกเรา”นัทธีพูดจบ ก็ถอดรองเท้าของเธอ

ทันใดนั้นวารุณีก็รู้สึกว่าเท้าเย็น จึงอดไม่ได้ที่จะหดนิ้วเท้าลง