บทที่ 350 ไม่เจอกันนาน

“ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร คือเธอเจอชายหญิงคู่หนึ่ง จากนั้นมองเห็นชายคนนั้นก็ร้องไห้”ลีน่ามองปาจรีย์ที่อยู่ข้างๆ พูดอย่างปวดหัว

วารุณีได้ยินคำนี้ นัยน์ตาออกน้ำตาลส้มนั้นก็หรี่ลง ถามว่า：“ผู้ชายคนนั้น สวมแว่น รอยยิ้มดูอบอุ่นใช่ไหม？”

“ใช่ๆๆ”ลีน่าพยักหน้าไปมา“วารุณีเธอรู้จักเหรอ？”

“คือเพื่อนของพวกเราคนหนึ่ง”วารุณีตอบกลับเสียงหม่น

คิดไม่ถึงว่าจู่ๆเจอพงศกร ที่นี่ได้

งั้นผู้หญิงข้างกายเขาคือใคร คุณแอนนี่หรือว่าคนอื่น？

เวลานั้นเดาไม่ออก วารุณีก็ไม่อยากเดาแล้ว จึงถามไปที่สายโทรศัพท์อีกครั้ง：“พวกเธออยู่ไหน พวกเราจะไปหาพวกเธอ”

“พวกเราอยู่ที่ข้างระเบียงของห้องโถงงานเลี้ยง และชายหญิงคู่นั้นที่ปาจรีย์เจอก็อยู่”

“โอเค พวกเราจะไปทันที”

พูดจบ วารุณีก็วางสาย เอาโทรศัพท์เก็บใส่กระเป๋า จากนั้นมองชายหนุ่มข้างๆ“พวกพงศกรก็อยู่นี่ ข้างเขายังมีผู้หญิงอีกคน ปาจรีย์เห็นเข้า น่าจะเข้าใจผิดอะไร ก็เลยเสียใจร้องไห้ออกมา”

นัทธีรู้ความรู้สึกที่ปาจรีย์มีต่อพงศกร ดังนั้นได้ยินคำนี้ เลยไม่ตกใจ พยักหน้าเบาๆ“ไปเถอะ ไม่ใช่ว่าต้องไปเหรอ？”

พูดจบ เขาก็ยื่นมือไปทางเธอ

วารุณีเห็นแบบนี้จึงถอยหลังไปก้าวหนึ่ง“คุณทำอะไร คงไม่ได้จะอุ้มฉันไปหรอกนะ？”

นัทธีไม่ปริปากพูดว่าใช่หรือไม่

วารุณีกลืนไม่เข้าคายไม่ออก“ไม่ต้องหรอกสามี หลังเท้าฉันแค่ถูกรองเท้ากัดจนถลอก ไม่ใช่เท้าเคล็ดที่เดินไม่ได้ ตอนนี้หลังเท้าก็ทายาแล้ว เดินได้แล้ว”

กลัวเขาไม่เชื่อ เธอจึงตั้งใจเดินไปสองสามก้าวในห้อง

นัทธีจึงวางมือลง ยอมแพ้

ทั้งสองเดินออกจากห้องรับรอง มาที่ระเบียงของห้องโถงงานเลี้ยง

ไกลๆนั้น วารุณีก็มองเห็นร่างของพงศกร และผู้หญิงข้างเขา

หญิงสาวผมสีทอง รูปร่างสูงเพรียว แค่มองก็รู้ว่าเป็นสาวสวยฝรั่ง

วารุณีจำเธอได้ เธอคือแอนนี่

คิดไม่ถึงว่า แอนนี่จะจีบพงศกร แล้วยังจีบมาถึงขั้นนี้แล้วด้วย ตอนนี้ทั้งสองคนใกล้ชิดดันขนาดนี้ คงไม่คบกันจริงหรอกนะ？

คิดไป วารุณีก็ขมวดคิ้วเดินเข้าไป“พงศกร ไม่เจอกันนานเลย”

พงศกรพยักหน้ายิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน“วารุณี ไม่เจอกันนานเลยนะ ช่วงนี้สบายดีไหม？”

เขาถาม

ส่วนนัทธีที่อยู่ข้างเธอ เขาทำเป็นมองไม่เห็น

นัทธีขมวดคิ้ว แต่ไม่พูดอะไร

“สบายดีมาก คุณล่ะ？”วารุณีมองไปที่แอนนี่ที่อยู่ข้างพงศกร“คบกับคุณแอนนี่แล้วเหรอ？”

คำนี้ ทำให้ปาจรีย์ที่อยู่ข้างๆกำฝ่ามือขึ้นมา และก้มหน้าลง

ลีน่าที่อยู่ข้างเธอเห็นแบบนี้ จึงรีบตบไหล่ของเธอเพื่อปลอบโยน

พงศกรเหลือบมองสภาพของปาจรีย์ แต่กลับไม่สนใจ ดันแว่นแล้วตอบยิ้มๆ：“เปล่า แต่ว่า......”

วารุณีกับปาจรีย์กำลังจะดีใจ ก็ตกใจอีกครั้งกับคำพูดที่พูดไม่จบของเขา

“แต่อะไร？”วารุณีถาม

สภาพของเธอนี้ เหมือนแฟนสาวถามแฟนหนุ่มจริงๆ

ถ้าไม่ใช่ว่านัทธีรู้ว่าเธอทำแบบนี้เพื่อปาจรีย์ เขาจะต้องออกหน้าเพื่อห้ามแน่

ยังไง ดขาต่างหากที่เป็นสามีที่แท้จริงของเธอ

“แต่คุณแอนนี่น่าสนใจมาก สามารถพิจารณาได้ว่าจะคบกันไหม”พงศกรพูดไป ก็มองไปที่แอนนี่

แอนนี่ก็แทบจะเป็นลมด้วยความตกใจ จับมือของเขาไว้ ถามอย่างตื่นเต้น“คุณหมอพงศกร คุณคิดว่าฉันไม่แย่ อยากคบกับฉันจริงเหรอ？”

พงศกรชักมือกลับอย่างไม่ส่งเสียงใดๆ“รอผมคิดให้ดีก่อน บางจะได้”

“อือๆ งั้นคุณคิดดีๆนะ ไม่รีบร้อน”แอนนี่ดีใจจนแทบจะร้องไห้