บทที่ 410 ความโมโหจากวารุณี

ตอนนี้วารุณียิ่งแน่ใจมากขึ้นว่าที่นวิยากับพิชิตคบกันต้องไม่ใช่เพราะว่าอยากอยู่ด้วยกันจริงๆ

แต่คือเพื่อที่จะลบล้างความระมัดระวังของเธอลง จากนั้นใช้สถานะแฟนสาวของพิชิตมาเข้าใกล้นัทธี

ถึงอย่างไรก็ไม่มีใครเอาคนที่มีแฟนแล้วมาทำเป็นคู่ปรับในความรักของตัวเองต่อ

นวิยากัดริมฝีปากล่างไว้ "คุณวารุณี คุณพูดแบบนี้ฉันสามารถฟ้องคุณได้นะ"

วารุณียิ้มเยาะสองที "อยากจะฟ้องฉัน งั้นคุณก็ไปฟ้องสิ ฉันจะรอดูว่าคุณจะฟ้องชนะฉันได้ไหม แต่ก่อนหน้านั้น ตอนนี้คุณต้องเอาของของคุณออกไป นี่คือออฟฟิศของสามีฉัน คุณมีสิทธิ์อะไรมาวางสิ่งของของคุณ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าคุณเป็นแค่ลูกน้องคนหนึ่ง!"

"คุณวารุณีอิจฉาฉันขนาดนี้เลยเหรอ งั้นฉันก็ยิ่งไม่เอาออกไป คุณจะทำอะไรกับฉันได้" นวิยากอดแขนขึ้นมา มองวารุณีอย่างหาเรื่อง

วารุณีหรี่ตาลง "ฉันจะทำอะไรกับคุณ เดี๋ยวคุณก็รู้"

พูดจบ เธอลุกขึ้นมากำของเล่นกับของว่างที่อยู่บนโซฟาขึ้นมาและเดินออกไปทางประตูเลย

นวิยาเห็นแล้วรีบร้องออกมาว่า: "แกจะทำอะไร"

วารุณีไม่ได้สนใจเธอ เปิดประตูใหญ่ของออฟฟิศออกมาและโยนของเหล่านี้ออกไปเลย

นวิยารีบตามมาดู ทันใดนั้นโกรธจนกรีดร้องขึ้นมา "วารุณี แกกล้าโยนของของฉันได้ยังไง!"

"ทำไมฉันถึงไม่กล้า คุณยึดครองที่ที่ไม่ควรยึดครอง มีความคิดที่ไม่ควรจะมี ฉันก็ให้บทเรียนเล็กๆ กับคุณแค่นั้นเอง" วารุณีพูดอย่างเย็นชา

ข้างๆ คนในออฟฟิศเลขาฯ ได้ยินเสียงก็ต่างเปิดประตูออกมา

เห็นวารุณีกับนวิยากำลังคุมเชิงกัน รู้สึกงงกันอย่างมาก

"เลขาลูซี่ นี่เกิดอะไรขึ้นเหรอ" มีคนถาม

และมีคนดูไปที่วารุณีและดูออกว่าเธอเป็นใคร "คุณเป็นผู้จัดการพิชญาไม่ใช่เหรอ"

วารุณียิ้ม "คือฉันเอง"

"ผู้จัดการพิชญานี่คือ..." คนนั้นชี้ของที่อยู่บนพื้นและชี้ไปที่นวิยาต่อ

วารุณีตอบด้วยเสียงเย็นชาว่า: "ผู้หญิงคนนี้เอาของของเธอไปไว้ในออฟฟิศของสามีฉัน ยังคิดจะใช้วิธีนี้บอกคนอื่นว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับสามีฉันนั้นไม่ธรรมดา คุณว่าฉันกำลังทำอยู่ล่ะ"

พอคำพูดนี้ออกมา เลขาฯแต่ละคนต่างอึ้งกันอย่างมาก

สามีเหรอ

พวกเขาดูออกว่านี่เป็นของของนวิยา พวกเขาต่างเคยเห็นทุกครั้งที่ไปออฟฟิศประธาน พวกเขาก็เคยเดาจริงๆ ว่าตกลงความสัมพันธ์ระหว่างนวิยากับประธานคืออะไร บางคนเดาว่าเป็นญาติกัน และก็มีบางคนเดาว่าเป็นคู่สามีภรรยากัน

ถึงอย่างไรประธานก็ได้แต่งงานแล้ว แค่ไม่เคยเปิดเผยว่าคุณหญิงเป็นใครมาตลอด

ตอนนี้นวิยาสามารถเอาของไปไว้ในออฟฟิศประธาน ส่วนประธานก็ไม่ได้ปฏิเสธ คิดดูแล้วความเป็นไปได้ที่เป็นคุณหญิงเยอะกว่า เพราะฉะนั้นพวกเขาต่างสุภาพต่อนวิยาในที่ส่วนตัว

แต่คิดไท่ถึงเลยว่านวิยาไม่ใช่ภรรยาของประธาน ส่วนผู้จัดการพิชญาก็คือคนนั้น

ดังนั้นสถานการณ์ในตอนนี้ก็คือผู้จัดการพิชญารู้ใจมักใหญ่ใฝ่สูงของนวิยา ดังนั้นจึงโมโหและโยนของของนวิยาออกมา

หลังจากเลขาฯแต่ละคนคิดออกเรื่องเหล่านี้ได้แล้ว สายตาที่มองไปยังนวิยาก็กลายเป็นแปลกๆ แล้ว

นวิยาโมโหจนสั่นทั้งตัว จ้องมองวารุณีอย่างแรง "แกกล้าได้ยังไง!"

วารุณีไม่เพียงแค่โยนของของเธอออกมาอย่างเดียว และยังบอกจิตใจของเธอให้กับคนเหล่านี้แล้วด้วย

เธอพอจินตนาการได้แล้วว่าคนเหล่านี้จะนินทาเธอยังไง คนในบริษัทจะมองเธอยังไง

วารุณีไม่กลัวความโกรธแค้นในสายตาของนวิยาเลย แต่กลับสบตาเธออย่างสงบนิ่งและพูดเบาๆ ว่า: "ทำไมฉันจะไม่กล้า ตอนแรกฉันก็ไม่อยากดึงผ้าบังความอายของแกออกหรอก แต่ใครให้แกยิ่งทำยิ่งเกินไปล่ะ มีแฟนแล้วยังจะจับจ้องสามีของคนอื่นไม่ปล่อย ดังนั้นก็อย่ามาโทษฉันใจร้ายละกัน"

เลขาฯแต่ละคนพอได้ยินคำพูดนี้แล้วต่างรู้สึกอึ้งหนักมาก

อันที่จริงเลขาลูซี่มีแฟนแล้วนี่เอง

แล้วเธอยังมาอ่อยประธานอีก!

นวิยารู้สึกว่าสายตาที่คนเหล่านี้มองเธอยิ่งเกินไปมากขึ้นแล้ว ตัวสั่นอย่างกับแกลบตะแกรง

ขณะที่นวิยาใกล้จะถูกความโกรธแค้นและความโมโหที่มาจากความอายทำสติหลุดแล้ว ลิฟต์ที่อยู่ไม่ไกลดังติงและเปิดออกมา นัทธีกับมารุตรีบออกมาทันที