บทที่ 411ความทรงจำที่กลับคืนมา

แววตาของนัทธีเคร่งขรึมลงเล็กน้อย “คุณต้องการจะพูดอะไรกันแน่?”

วารุณีวางมือลง: “ที่ฉันต้องการพูดนั้นง่ายนิดเดียว นัทธี ในเมื่อตอนนี้ฉันยังเป็นภรรยาของคุณอยู่ งั้นฉันก็มีสิทธิ์ที่จะเรียกร้องให้คุณ ส่งตัวหล่อนไปจากคุณ และฉันจะไม่ให้คุณเลิกจ้างหล่อน ฉันเพียงต้องการให้คุณส่งตัวหล่อนไปที่อื่น ส่งไปให้ไกล ๆ จะให้ขึ้นชั้นบนสุดอีกไม่ได้”

“วารุณี หล่อนจงใจเล่นงานฉัน!” นวิยาถลึงตาใส่เธอด้วยความไม่ยินยอม

วารุณียิ้มเล็กน้อย “ถูกต้อง ฉันจงใจเล่นงานเธอ ฉันก็แค่รับไม่ได้ที่มีผู้หญิงคนหนึ่งคิดมิดีมิร้ายกับสามีฉัน อยู่ข้างกายสามีของฉัน ถ้าเธอไม่ยอม เธอจะคัดค้านต่อไปก็ได้ ดูสิว่าเธอจะหน้าด้านพอไหม”

“นี่เธอ......” บริเวณหน้าอกของนวิยากระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง

วารุณีไม่สนใจเธออีก และมองไปทางนัทธี “เป็นไง คุณเห็นด้วยไหม? ถ้าคุณไม่เห็นด้วย งั้นก็หย่ากัน ฉันไม่เห็นก็จะไม่คิด พวกคุณอยากทำอะไรก็ทำ ฉันจะไม่ยุ่งด้วยเลย”

นัทธีเม้มปาก “มารุต”

มารุตตื่นขึ้นมาจากการเป็นผู้รับชม “ท่านประธาน มีอะไรสั่งการเหรอครับ?”

“พานวิยาไปที่ฝ่ายบุคคล และหาตำแหน่งที่สบายหน่อยให้เธอ” นัทธีพูดพลางจุดกึ่งกลางระหว่างคิ้ว

มารุตพยักหน้าตอบรับ “ครับ”

“นัทธีคะ......” นวิยามองไปที่นัทธีอย่างไม่อยากจะเชื่อ

แต่ทว่านัทธีกลับไม่มองเธอด้วยซ้ำ และเดินตรงไปที่ห้องทำงาน

วารุณีทำเสียงฮึดฮัดใส่นวิยา และก้าวเท้าเดินจากไป

เหลือเพียงมารุตและนวิยาที่ยืนอยู่ตรงนั้น

มารุตผายมือทำท่าเชื้อเชิญนวิยา “คุณนวิยา เชิญครับ”

นวิยากระทืบเท้าด้วยความโมโห “ทำไมอ่ะ ฉันก็แค่เอาของไปไว้ที่ห้องทำงานของนัทธีเล็กน้อยแค่นั้นเอง เธอก็เอาฉันไว้ไม่ได้แล้วงั้นเหรอ”

มารุตแอบทำตามองบนอยู่ในใจ

แค่เอาของไปวางไว้ที่ห้องทำงานเองงั้นเหรอ?

นอกจากท่านประทานแล้ว มีใครที่มองความคิดของเธอไม่ออกบ้าง ก็เหมือนกับที่คุณหญิงพูด คือต้องการให้คนอื่นเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับท่านประธานผิดไป

หัวสูงแบบนี้ มิน่าถึงได้ทำให้คุณหญิงโมโห

มันก็สมควรแล้ว!

วารุณีเดินตามนัทธีเข้าไปในห้องท่านประธาน

วารุณีมองเขา “หลักฐานล่ะ?”

นัทธีไม่ได้พูดอะไร และเปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมา “ดูเอาเอง”

วารุณีเดินเข้าไปด้วยความสงสัย และมองไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์

บนหน้าจอคอมพิวเตอร์มีคลิปวิดีโอที่ถ่ายด้วยโทรศัพท์มือถือเปิดอยู่ ในคลิปวิดดีโอ เธอได้เห็นชายหญิงคู่หนึ่งที่หน้าตาคล้ายกับนัทธีกำลังจับมือกันข้ามถนน จู่ ๆ ก็มีรถสีแดงคันหนึ่งขับตรงเข้าไปหาชายหญิงคู่นั้น

ชายหญิงคู่นั้นถูกชนจนลอยกระเด็นไป และลงไปนอนบนพื้น เลือดสด ๆ ไหลออกมาจากใต้ร่างกายของพวกเขาทั้งสอง

ในตอนนี้เอง เลนส์กล้องก็ได้เคลื่อนไปข้างหน้า แม่ลูกคู่หนึ่งได้เดินลงมาจากรถ และมองไปทางชายหญิงคู่นั้นอย่างตื่นตระหนก จากนั้นวิดีโอก็ได้ตัดไป

“เป็นไปได้ยังไง......” วารุณีผงะถอยหลังไปสองก้าวอย่างไม่อยากจะเชื่อ

สองแม่ลูกที่ลงมาจากรถคู่นั้น ต่อให้กลายเป็นเถ้าธุลีเธอก็จำได้

แม่คนนั้น คือคุณแม่ของเธอเมื่อยังเป็นสาว ส่วนเด็กหญิงคนนั้น ก็คือเธอนั่นเอง

คุณแม่ได้ขับรถชนคุณพ่อคุณแม่ของนัทธีจริง ๆ ด้วย!

วารุณีเหงื่อไหลโชก และหันหน้าไปทางนัทธีอย่างแข็ง ๆ

นัทธีเองก็มองดูเธอ แววตาลึกซึ้ง “ตอนนี้คุณยังจะยืนยันอยู่อีกไหมว่าแม่ของคุณไม่ได้ขับรถชนคน?”

“ฉัน......” วารุณีมุมปากสั่น ไม่สามารถตอบคำถามได้

เพราะความจริงปรากฏอยู่ตรงหน้า เธอยังจะพูดอะไรได้อีก?

ยิ่งไปกว่านั้นวิดีโอนั่น ทำให้เธอนึกถึงฝันร้ายเมื่อคืน

ฝันร้ายนั่น มีเนื้อหาไม่ต่างจากวิดีโอนี้มากนัก

ดังนั้น ทำไมเธอถึงได้ฝันแบบนี้ล่ะ?

หรือว่า นั่นไม่ใช่ความฝัน แต่เป็นความทรงจำของเธอ?

สุภัทรบอกว่าเธอได้ลืมบางสิ่งบางอย่างไป พงศกรก็บอกว่าที่เธอปวดหัวนั้นมีสาเหตุมาจากความจำ และนั่นมันใช่ความจำนี้หรือเปล่า?

แต่ว่า ทำไมเธอถึงลืมไปล่ะ?

คิดไป วารุณีก็ปวดหัวขึ้นมา