บทที่ 412 ฆาตกรตัวจริงคือขงเบ้ง

พูดถึงตรงนี้ เธอก็ชะงักไปด้วยความเสียใจเล็กน้อย ถึงได้เอ่ยต่อ: “คุณแม่ของฉันกลัวว่าถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป อาจจะทำให้เป็นโรคซึมเศร้าหรือโรคออทิซึม ดังนั้นเลยได้เชิญนักสะกดจิต ทำให้ฉันลืมความทรงจำตอนนั้นไป”

เพื่อไม่ให้ความทรงจำของเธอขาดตอนไป คุณแม่ของเธอยังให้นักสะกดจิต สร้างเรื่องราวที่สวยงามให้กับเธอ รวมถึงเหตุการณ์ลวงตาที่แสดงให้เห็นว่าเธอกลัวสีแดง

“และนั่นก็หมายความว่า ฉันจำเรื่องราวทุกอย่างในวันนั้นขึ้นมาได้แล้ว ยังคงเป็นคำนั้น คนที่ชนพ่อแม่ของคุณ ไม่ใช่แม่ของฉัน” วารุณีจ้องมองนัทธี

“รถสีแดงคันนั้น คุณบอกผมว่าไม่ใช่?” ลูกกระเดือกของนัทธีขยับ น้ำเสียงค่อนข้างแห้ง

มีนาหลับตาลง “ไม่ใช่จริง ๆ แม่ของฉันเพียงแค่บังเอิญขับรถรุ่นเดียวกันกับคนร้ายแค่นั้นเอง รถรุ่นนั้นคือเบนซ์300 เป็นรุ่นที่ขายดีในตอนนั้น คนที่ซื้อรถรุ่นนั้นในจังหวัดจันทร์ ไม่ได้มีแค่แม่ของฉัน คุณสามารถไปตรวจสอบที่บริษัทรถยนต์ดูว่าคนที่ซื้อรถรุ่นนั้นมีใครบ้างกันแน่”

“แค่อาศัยหลักฐานพวกนี้ ก็ลบล้างข้อสงสัยของแม่ของคุณได้งั้นเหรอ?” นัทธีกล่าวเย้ยหยัน

วารุณีส่ายหัว “แน่นอนว่าไม่ใช่ วันนั้นเป็นวันแข่งขันเต้นระดับประถมศึกษาของฉัน คุณแม่ขับรถไปรับฉันกลับบ้าน ระหว่างทาง คุณแม่และสุภัทรได้ทะเลาะกันเพราะเรื่องอะไรบางอย่าง ดังนั้นเลยไม่ได้ดูถนน จึง......จึงได้ขับรถเหยียบคุณพ่อของคุณ”

เมื่อนัทธีได้ยินดังนั้น สีหน้าก็เยือกเย็นขึ้นมาอย่างสุดขีด “งั้นคุณยังจะบอกอีกว่า......”

“ฉันบอกแล้ว ว่าขับเหยียบเท้า ยิ่งไปกว่านั้นตอนนั้นพ่อแม่ของคุณได้ถูกชนตายไปแล้ว ตอนนั้นแม่ของฉันไม่รู้ ดังนั้นจึงรีบจอดรถ คิดจะลงไปช่วย แต่คนได้ตายไปแล้วจะให้ช่วยยังไงล่ะ?”

นิ้วมือของวารุณีชี้ไปที่หน้าอกของเอา “นัทธี คุณบอกฉันสิว่าจะให้ช่วยยังไง?”

ริมฝีปากบาง ๆ ของนัทธีขยับเล็กน้อย และไม่ได้พูดอะไร

วารุณีวางมือลง “ต่อมาคุณแม่ของฉันจำได้ว่านั่นคือคุณพ่อคุณแม่ของคุณ จากที่ตัวเองช่วยคนไม่ได้ ดังนั้นจึงรู้สึกผิดมาโดยตลอด นี่ถึงเป็นเหตุผลว่าทำไมทุกวันที่เก้าเดือนตุลาคม คุณแม่ของฉันถึงได้ไปหาคุณปู่บรรพต”

“ไม่......” นัทธีตะโกนออกมาหนึ่งคำ บนใบหน้าที่หล่อเหลาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

เขาไม่ยินยอมที่จะเชื่อความจริงนั่น ที่มันตรงกันข้ามกับที่เขาเห็น

วารุณีดึงมุมปากเบา ๆ ด้วยความเย็นชา “ไม่อะไร? คิดว่าที่ฉันพูดไม่ถูกต้อง ดังนั้นคุณถึงรับมันไม่ได้?”

รูม่านตาของนัทธีสั่นเล็กน้อย จ้องมองไปที่เธอ

วารุณียิ้มเยาะ “แต่นี่คือความจริง คลิปวิดีโอของคุณเป็นของจริง แต่เห็นได้ชัดว่าปัญหาอยู่ที่คนถ่าย อันดับแรกคือรถที่ชนพ่อแม่ของคุณ และรถที่แม่ของฉันขับ คุณไม่สังเกตเห็นเหรอว่า คนที่ถ่ายไม่ได้ถ่ายให้เห็นป้ายทะเบียนของรถทั้งสองคัน?

นัทธีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที

วารุณีพูดต่อ “ไม่เพียงแค่นั้น รถสีแดงที่ขับชนคุณพ่อคุณแม่ของคุณคันนั้น หลังจากที่ชนคนก็ไม่ได้จอด แต่ได้ขับหนีไป คนที่ถ่าย ทำไมถึงไม่ถ่ายรถคันนั้นต่อ แต่กลับหันเลนส์กล้องไปที่พ่อแม่ของคุณ และหลังจากนั้นรถของฉันและคุณแม่ถึงได้ปรากฏขึ้นมา”

“นอกจากนี้เมื่อกี้ฉันได้บอกไปแล้ว ในตอนที่คุณแม่ของฉันขับเหยียบขาพ่อของคุณ คุณพ่อคุณแม่ของคุณก็ได้เกิดเรื่องขึ้นแล้ว งั้นภาพเหตุการณ์นี้ ทำไมในคลิปวิดีโอถึงไม่มีล่ะ สองเหตุผล ถ้าไม่ใช่ตัดต่อ ก็คือไม่ได้ถ่าย”

คำพูดเหล่านี้เป็นเหมือนกับค้อนหนัก ๆ ที่ตอกลงไปบนหัวใจนัทธีอย่างแรง

เขายืนกำหมัดด้วยร่างที่สั่นสะท้าน

ก็จริงนะ ช่องโหว่ที่ใหญ่ขนาดนี้ เขากลับไม่เคยมองเห็นมันเลย

“อีกอย่าง ยังมีข้อสงสัยที่สำคัญอีกจุดหนึ่ง ไม่รู้ว่าคุณเคยคิดมาก่อนหรือเปล่า” วารุณีมองไปที่เขา

ริมฝีปากบาง ๆ ของนัทธีขยับเบา ๆ “พูดมา”

“นั่นก็คือคุณปู่บรรพต ถ้าหากเป็นคุณแม่ของฉันที่ชนคุณพ่อคุณพ่อคุณแม่ของคุณจริง คุณคิดว่าคุณปู่บรรพตจะปล่อยคุณแม่ของฉันไปไหม? ทำไมถึงยังรับท่านเป็นลูกสาวบุญธรรมอีก” วารุณีกล่าวด้วยเบ้าตาที่แดงก่ำ

นัทธีล้มนั่งลงไปบนโซฟาอย่างหมดแรง “ขอโทษ......”

เรื่องพวกนี้เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยจริง ๆ

หลังจากที่เขาได้เห็นคลิปวิดีโอนั่น สติก็ได้ถูกความโกรธแค้นทับถมไปจนหมดสิ้น เขาไม่มีอารมณ์ที่จะไปคิดถึงจุดสำคัญในนั้นอย่างละเอียดเลยสักนิด

เป็นความผิดของเขา

วารุณีเห็นสภาพแบบนี้ของเขา ในใจของเธอเองก็รู้สึกไม่ค่อยดีนัก

แต่เธอจะไม่สงสารเขา เห็นใจเขา

เพราะช่วงระยะเวลาที่ผ่านมา สิ่งที่เขาทำร้ายเธอนั้น ทำให้เธอไม่สามารถทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นได้

“ทุกสิ่งที่ฉันพูดมานั้นล้วนเป็นความจริง ถ้าคุณไม่เชื่อ ก็ไปสืบดูเองแล้วกัน อาศัยช่องโหว่พวกนี้ ฉันคิดว่าคุณน่าจะสืบหาความจริงออกมาได้ นอกจากนี้ ฉันจะให้เบาะแสกับคุณอีกหนึ่งอย่าง เกี่ยวข้องกับฆาตกร” วารุณีหยิบเอากระเป๋าบนโซฟาขึ้นมาและสะพายไว้บนบ่า

นัทธีเงยหน้าขึ้น “เบาะแสอะไร?”

“เมื่อสิบแปดปีก่อนมีอยู่ครั้งหนึ่ง ฉันได้ยินแม่ของฉันพูด ความจริงตอนนั้นคุณปู่บรรพตรู้แล้วว่าฆาตกรเป็นใคร แต่ไม่รู้ว่าทำไม ถึงได้ปล่อยฆาตกรไป แถมยังทำลายกล้องวงจรปิดบนถนนเส้นนั้นทั้งหมด รวมทั้งรถสีแดงทุกคันในบ้าน คนที่ทำให้คุณปู่บรรพตทำถึงขนาดนี้ได้ คงมีอยู่ไม่มากหรอก”