บทที่ 453 ชายหน้าด้าน

วารุณีกับนัทธียิ้มพลางสบตากัน

“ใช่ๆ คุณขยันขันแข็งที่สุด” วารุณียิ้มพลางลูบหัวของสาวน้อย

สาวน้อยอารมณ์ดีและยิ้มจนตาเป็นสระอิ

“เอาล่ะ รีบไปเรียกพี่ชายมาเถอะ เราจะกลับกันแล้ว” วารุณีเอามือออกจากหัวของสาวน้อย

สาวน้อยตอบรับเบาๆ ก่อนจะหันตัวเดินเข้าไป

ด้านนอก นัทธีกับวารุณีกำลังยืนรออย่างเงียบๆ

ผ่านไปไม่กี่นาที เด็กๆ ทั้งสองก็ออกมาด้วยกัน

จากนั้นครอบครัวทั้งสี่คน ก็จูงมือกันเดินออกจากประตูโถงใหญ่

“วารุณี” เพิ่งจะเดินมาถึงด้านหน้าประตู วารุณีก็ถูกนักออกแบบคนหนึ่งเรียกเอาไว้

เธอหยุดก้าวเดิน “มีเรื่องอะไรเหรอ？ลูน่า”

มีนักออกแบบคนหนึ่งชื่อลูน่า ค่อนข้างสนิทกับวารุณี ปกติก็ทักทายกันอยู่เรื่อยๆ เมื่อได้เจอกัน

ลูน่าเดินเข้ามาหา ก่อนจะมองนัทธีกับเด็กๆ ทั้งสองด้วยแววตาเป็นประกาย “วารุณี นี่เป็นสามีของคุณกับเด็กๆ เหรอ？”

“ใช่แล้วล่ะ” วารุณียิ้มพลางพยักหน้า

ลูน่ายกนิ้วโป้งให้วารุณี “ไม่เลวเลย สำหรับฉัน ชายชาวตะวันออกหน้าตาเหมือนกันหมด แต่ตอนนี้เมื่อได้เห็นคนรักของคุณ ฉันเพิ่งรู้ว่าที่แท้ชายชาวตะวันออกเองก็มีคนหน้าตาหล่อเหลาไม่น้อยเลย ส่วนสูงกับหุ่นก็ไม่แพ้ชายชาวตะวันตกของเรา แล้วก็เด็กๆ ทั้งสองของคุณ ก็น่ารักมากด้วย”

“ขอบคุณสำหรับคำชมของคุณ” วารุณีตอบ

ลูน่าโบกมือ “งั้นฉันไม่รบกวนพวกคุณแล้วนะ ขอให้พวกคุณทั้งสี่มีความสุข”

“โอเค” วารุณีพยักหน้ารับ

จากนั้น ลูน่าก็จากไป แล้วไปรวมตัวกับเหล่านักออกแบบที่รอเธออยู่

วารุณีมองไปทางผู้ชาย “ไปเถอะที่รัก”

นัทธีตอบรับเบาๆ ก่อนจะพาเธอกับเด็กๆ ทั้งสองไปที่ลานจอดรถ

“ที่แท้ทั้งสองคนนั้นก็เป็นลูกๆ ของวารุณีนั่นเอง หน้าตาเหมือนประธานนัทธีมากเลย” ห่างออกไปไม่ไกล สุชาดามองเงาของครอบครัวสี่คน ก่อนจะพูดขึ้นอย่างกะทันหัน

โสรยาหรี่ตาลงพลางขบฝีปาก “เอาล่ะ พูดเรื่องพวกนี้ทำไม ยังไม่รีบไปอีก”

เมื่อพูดจบ เธอก็หัวตัวเดินไปด้านหน้า

สุชาดามองเธออย่างทำอะไรไม่ถูก เพราะไม่เข้าใจว่าเธอโกรธอะไร

หรือว่าเพราะตัวเองหาโอกาส ที่จะทำให้วารุณีโกรธไม่ได้งั้นเหรอ？

เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้ ในใจของสุชาดาก็รู้สึกน้อยใจขึ้นมา

ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากไปสักหน่อย แต่หลังจากที่การแข่งขันจบลง วารุณีก็ไปแล้ว เธออยากจะเข้าไปทำให้วารุณีโกรธ แต่ก็หาคนไม่เจอ

ตอนนี้เห็นเธอแล้ว แต่ว่าเธอก็มีสามีอยู่ข้างๆ เธอเข้าไปหาเด็กๆ ของวารุณีเพื่อทำให้โกรธ สามีของเธออาจจะฆ่าเธอเลยก็ได้สินะ？

วารุณีไม่รู้เกี่ยวกับแผนในใจระหว่างโสรยากับสุชาดา เธอขึ้นรถไป พลางหันหัวไปมองออกจากหน้าต่าง

นัทธีคาดเข็มขัดนิรภัย พลางถาม “มองอะไรเหรอ？”

“คุณเชอรีน เธอยังไม่ออกมา” วารุณีตอบ

นัทธีขยับริมฝีปากบางเล็กน้อย เหมือนจะพูดอะไร โทรศัพท์ของวารุณีก็ดังขึ้นมาก่อน

“คุณเชอรีนเป็นคนโทรมา” หลังจากที่วารุณีพูดแล้ว ก็รีบรับ “ฮัลโหล”

“วารุณี คืนนี้ฉันคงกลับไปไม่ได้แล้วล่ะ” เสียงของเชอรีนดังขึ้น

วารุณีสงสัย “ทำไมเหรอ？”

“ฉันเพิ่งได้รับงานหนึ่ง ให้ไปถ่ายให้กับนิตยสารน่ะ” เชอรีนตอบ

วารุณีเข้าใจทันที “ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ ฉันรู้แล้วล่ะ งั้นคุณระวังหน่อยนะ”

“อือ บาย” เมื่อเชอรีนพูดจบก็วางสายไป

วารุณีวางโทรศัพท์ลง “ไปเถอะ คุณเชอรีนไม่กลับไปแล้วล่ะ”

นัทธียกริมฝีปากบางขึ้นเบาๆ ราวกับว่าเหมือนไม่ได้ตกใจกับอีกฝ่ายเท่าไหร่ ก่อนจะพยักหน้า แล้วขับรถออกไป

ตอนแรกเขาอยากจะบอกเธอ ว่าเขาให้คนจัดหางานให้เชอรีนเอง

ส่วนเป้าหมายงั้นเหรอ ก็ไม่อยากให้คนนอก เข้ามาเป็นก้างขวางคอของครอบครัวเขาไงล่ะ