บทที่ 454 นิตยสารบ้าคลั่ง

วารุณีหันหัวมา ก่อนจะกลอกตาใส่ชายคนนี้ “คุณทำให้ฉันตกใจหมดเลย”

ชายคนนี้พึมพำอย่างหน้าด้านเล็กน้อย พลางก้มหน้ามากัดคอของเธอเบาๆ

เขาไม่ได้กัดแรงมาก ดังนั้นวารุณีเลยไม่ได้รู้สึกเจ็บอะไร แต่รู้สึกจักจี้มากกว่า

เธออดไม่ได้ที่จะหดคอลง “เอาล่ะ คุณรีบปล่อยฉัน ฉันยังต้องอาบน้ำอยู่นะ”

นัทธีปล่อยคอของเธอ ก่อนจะปิดหูของเธอเอาไว้ พลางพูดเสียงแหบแห้ง “คุณอาบของคุณไป”

คำพูดนี้มันคือ คุณก็อาบของคุณไป ฉันก็จะจูบของฉันไป มันไม่ขัดกันหรอก

วารุณีมองบนใส่ “พอได้แล้วล่ะ คุณตัวติดอยู่ตรงนี้ ฉันจะตั้งใจอาบน้ำได้อย่างไร？”

เมื่อได้ยินแบบนี้ นัทธีก็หยุดลง ก่อนจะผลุบตาลงเหมือนกับกำลังคิดถึงสิ่งที่เธอพูด

ผ่านไปไม่นาน พวกเขาก็เอาฝักบัวอาบน้ำออกมาจากบนหัวของเธอ “ฉันอาบให้คุณก็ได้ คุณจะได้ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีสมาธิแล้ว”

“......” วารุณีพูดอะไรไม่ออก ทั้งโมโหและตลก “คุณจะหมายความว่า ไม่ว่าอย่างไรคุณก็จะไม่ออกไปใช่ไหม？”

นัทธีไม่ปฏิเสธ “ฉันไม่ได้แตะต้องตัวคุณมานานมากแล้ว คิดถึงคุณแล้วล่ะ”

วารุณีมองเขา และเห็นความน้อยใจในแววตาของเขา

เธอนวดหน้าผากอย่างไม่รู้จะรู้สึกอย่างไรดี “ฉันก็อยากอยู่กับคุณเหมือนกัน แต่ตอนนี้ฉันตั้งท้องแล้ว ดังนั้นเลยไม่ได้ หรือไม่......คุณก็แก้ปัญหาด้วยตัวเองซะสิ？”

เธอทำได้เพียงให้เขาจัดการด้วยตัวเอง

แต่จะไม่ใจกว้างจนยอมให้เขาหาหญิงคนอื่น

นัทธีแววตาเป็นประกายเล็กน้อย “คุณช่วยฉันสิ”

“......” วารุณีอยากจะปฏิเสธ แต่เห็นความตั้งตารอคอยจากชายคนนี้

ในตอนนั้นเอง เธอพูดอะไรไม่ออกเลย

ช่างเถอะ เรื่องแบบนั้น เธออยู่กับเขาไม่ได้แบบนี้ มันทำให้ติดค้างเขาจริงๆ

ช่วยเขาสักหน่อยก็แล้วกัน

เมื่อคิดถึงหน้าที่ของตัวเองแล้ว วารุณีก็สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะยื่นมือออกมา แล้วปลดเข็มขัดของชายคนนี้ออก

ลูกตาของชายคนนี้เป็นประกายขึ้นมาทันที

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน วารุณีก็สะบัดข้อมือที่เมื่อยล้าของตัวเอง พลางมองชายคนนี้ด้วยความโอดครวญ “ฉันเหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว คุณนี่ก็นานเกินไปนะ”

ชายคนนี้ยิ้มเบาๆ “ไม่ชอบเหรอไง？”

วารุณีสำลักเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรแล้ว

ก็ได้ ตอนที่ทำกับเรือนร่างของเธอได้ เธอก็ชอบอยู่ไม่น้อย

เมื่อคิดได้แบบนี้ สีหน้าของเธอก็อดไม่ได้ที่จะแดงขึ้นเล็กน้อย จากนั้นจึงกระแอมเบาๆ ก่อนจะผลักชายคนนี้ออก “โอเค คุณเองก็จัดการเสร็จแล้ว รีบออกไปเถอะ ฉันยังต้องอาบน้ำต่ออยู่นะ”

“ฉันอาบกับคุณด้วยสิ” นัทธีเอาตัวเข้าแนบ เพราะยังไม่อยากออกไป

วารุณีมุมปากกระตุกเล็กน้อย และขี้เกียจจะสนใจแล้ว เลยตามใจเขา

สรุปแล้ว ตอนแรกที่ใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงก็อาบน้ำเสร็จ เมื่อมีเขามาร่วมด้วย มันทำให้วารุณีต้องอยู่ในห้องอาบน้ำนานสองชั่วโมงถึงจะออกมาได้

หลังจากออกมาแล้ว วารุณีก็นอนลงบนเตียงอย่างเหนื่อยล้า และไม่อยากขยับตัวอีก

สุดท้ายผมของเธอ นัทธีก็เป็นคนเป่าให้

แต่ตอนที่เขากำลังเป่าผมให้เธออยู่นั้น เธอก็ค่อยๆ หลับไปแล้ว

นัทธีมองตอนที่เธอหลับ แววตาก็อ่อนโยนเป็นอย่างมาก

จากนั้น เขาก็ปิดไดร์เป่าผมก่อนจะก้มลงมา จูบที่หน้าผากของวารุณี ก่อนจะห่มผ้าให้เธอ “ฝันดี”

วารุณีขยับปากเบาๆ ราวกับว่าเป็นการตอบรับ

นัทธียิ้มขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะวางไดร์เป่าผมไว้ด้านข้าง พลางปิดไฟ ก่อนจะโอบเธอเอาไว้ในอ้อมกอด

วันที่สอง หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จ ครอบครัวสี่คนก็ออกเดินทาง เตรียมตัวไปเที่ยวเล่นข้างนอก

เพราะวันนี้วารุณีไม่ต้องแข่ง นัทธีเองก็ไม่ต้องทำงาน เด็กๆ ทั้งสองก็ไม่ต้องไปโรงเรียน ดังนั้นเลยมีเวลาว่างกัน

เด็กๆ ทั้งสองดีใจเป็นอย่างมาก เลยตื่นเต้นกันอยู่บนรถ ก่อนจะคุยกันว่าอยากไปเที่ยวที่ไหนดี

สุดท้ายเด็กๆ ทั้งสองก็ตัดสินใจว่าสถานที่แรก คือลานกว้าง แล้วไปให้อาหารนกพิราบ

เมื่อนัทธีได้ยิน ก็ขมวดคิ้วแน่นตามเดิม ดูเหมือนไม่อยากไปเป็นอย่างมาก

ตามที่พวกเขามองดู นกพิราบนั้นมันสกปรกมาก ขี้ไปทั่ว มีแต่ของเสียบนพื้นเต็มไปหมด ไม่แน่ว่าตอนที่บินขึ้นไป มีเสียงแพรดออกมา มันขี้จากบนท้องฟ้า ตกลงมาบนตัว แค่คิดก็ไม่ไหวแล้ว

แต่เมื่อเห็นเด็กๆ ทั้งสองที่ตั้งตารอคอย พวกเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธ