บทที่ 466 ล้วนแต่เป็นแผนร้าย

ในเมื่อเด็กเกิดความผิดปกติ งั้นร่างกายของแม่ ก็อาจจะเกิดปัญหาบางอย่าง

ตอนนี้ที่เขากังวลที่สุดก็คือร่างกายของเธอ จะได้รับผลกระทบเพราะเด็กคนนี้

“ไม่ ยังดีอยู่เลย”วารุณีส่ายหน้าตอบกลับไป

นัทธีเห็นเธอไม่เหมือนพยายามให้ตัวเองดูเข้มแข็ง จึงพยักหน้าอย่างโล่งอก“งั้นก็ดี ไปเถอะ กลับไปคฤหาสน์ก่อน”

พูดไป เขาก็ใช้มือข้างหนึ่งลากกระเป๋าเดินทาง มืออีกข้างจูงมือของเธอ และเธอก็จูงเด็กทั้งสองคน สี่คนพ่อแม่ลูกจึงเดินไปที่โรงจอดรถของสนามบิน

แป๊บเดียว ก็กลับมาถึงคฤหาสน์

วารุณีให้เด็กทั้งสองคนไปนอน ปรับความต่างของเวลา

นัทธีไม่นอน แต่พาวารุณีไปโรงพยาบาล

การตรวจของหมอยังเหมือนกัน ทารกมีความผิดปกติ แนะนำให้เอาออก

นัทธีบีบฝ่ามือของวารุณี สุดท้ายจึงลงชื่อตกลงบนหนังสือผ่าตัด

การผ่าตัดเริ่มอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้า

ทางโรงพยาบาลเตรียมพร้อมแล้ว

วารุณีกับนัทธีนั่งอยู่ตรงทางเดินด้านนอกห้องผ่าตัด รออยู่อย่างเงียบๆ

“ผ่าตัดเสร็จ ผมจะคุยกับทางเจ้าภาพการแข่งขัน หยุดแข่งขันครึ่งเดือน รอคุณบำรุงร่างกายดีแล้วค่อยดำเนินการต่อ”นัทธีจับมือของเธอ พูดเสียงอ่อนโยน

วารุณีกลับส่ายหน้าปฏิเสธ“ไม่ต้องหรอก เพราะว่าเรื่องครั้งที่แล้ว คุณก็ใช้สิทธิอำนาจนักลงทุนไปแล้วครั้งหนึ่ง ใช้สิทธิเพื่อฉันอีกครั้งคงไม่ดีนัก และการแข่งขันก็กำหนดไว้นานแล้ว มาเปลี่ยนกะทันหันคงไม่ดี จะทำให้ความน่าเชื่อถือของคุณลดลง”

“แต่ว่าร่างกายของคุณ”นัทธีขมวดคิ้ว

วารุณีเอาหน้าพิงไปที่ไหล่เขาแล้วยิ้ม “ไม่เป็นไร ช่วงเดือนยังน้อย ภายในสองสามวันก็ลงจากเตียงได้แล้ว วางใจเถอะ ไม่เป็นอะไรหรอก”

เธอยืนกรานเช่นนี้ นัทธีได้แต่ยอมแพ้ แต่ในใจกลับคิดว่ารอกลับไป ค่อยให้คนใช้ของคฤหาสน์คอยดูแลอยู่ข้างเธอตลอด ในครึ่งเดือนข้างหน้า

ไม่งั้น เขาก็ไม่อาจวางใจได้

แป๊บเดียว ก็ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง พยาบาลแจ้งวารุณีว่าเข้าห้องผ่าตัดได้แล้ว

ถึงแม้ในใจวารุณีจะเตรียมพร้อมแล้ว แต่พอจะเข้าห้องผ่าตัดจริงๆ ตอนที่เอาเด็กในท้องออก ในใจของเธอยังคงอาลัยอาวรณ์อย่างหนัก

กระทั่งว่าเธอยังอยากจะหนีออกไป ไม่ทำการผ่าตัดแล้ว

แต่ว่าไม่ได้ เด็กคนนี้ จะเอาไว้ไม่ได้

คิดไป วารุณีก็สูดลมหายใจ ตั้งสติ มองนัทธีแวบหนึ่ง แล้วตามหลังพยาบาลเข้าไปในห้องผ่าตัด

พยาบาลให้เธอนอนบนเตียงผ่าตัด เตรียมวางยาสลบ

วารุณีมองเตียงผ่าตัดที่เยือกเย็น บีบฝ่ามือไว้ แล้วนอนลงไป

พยาบาลเริ่มฉีดยาสลบ หมอที่อยู่ข้างๆ ก็เตรียมเครื่องมือผ่าตัด

“คุณวารุณี ผ่อนคลายหน่อยนะคะ ตัวของคุณแข็งมาก เข็มของฉันแทงลงไปไม่ได้ค่ะ”พยาบาลบีบแขนที่แข็งของวารุณี แล้วพูดเตือนวารุณี

วารุณีฝืนยิ้มออกไป“ขอโทษนะคะ ฉันกังวลมาก ฉันจะพยายามผ่อนคลาย”

พูดไป เธอก็ปรับจังหวะลมหายใจไป ปรับหัวใจที่เต้นเร็วให้สม่ำเสมอไปด้วย

สองนาทีถัดมา ร่างของเธอก็ผ่อนคลายลง

พยาบาลก็รู้สึกว่ากล้ามเนื้อแขนเธอไม่แข็งมากอีกแล้ว จึงเอาเข็มแทงลงไป

แป๊บเดียววารุณีก็รู้สึกวิงเวียนและอ่อนแรง

เธอรู้ว่า ยาสลบเริ่มออกฤทธิ์แล้ว

ตอนที่วารุณีสะลึมสะลือ ก่อนใกล้จะหมดสติไป จู่ๆเธอก็ได้ยินบทสนทนาของหมอกับพยาบาล

“แปลกจัง คุณผู้ชายด้านนอกคนนั้นคือสามีของคุณวารุณี งั้นคุณนิรุตติ์เมื่อก่อนหน้านี้คนนั้นคือใครกันล่ะ？”

“จะสนทำไมว่าเขาคือใคร เอาเงินของเขามาแล้ว ก็ทำงานให้เขา เด็กในท้องของคุณวารุณีต้องเอาออก ไม่งั้นก็รายงานผลกับคุณนิรุตติ์ไม่ได้ คุณดูสิว่าระดับยาสลบเป็นไงบ้าง？”

“อ้อ”

พยาบาลตอบรับ เข้าไปตรวจระดับยาสลบของวารุณี ถ้าวารุณีหมดสติเพราะยาสลบแล้ว ก็เริ่มลงแรงได้เลย

อย่างไรก็ตามตอนที่พยาบาลยื่นมือไปตรวจ จู่ๆวารุณีก็ลืมตา