บทที่ 467 เก็บเด็กไว้ได้แล้ว

วินาทีที่ประตูถูกผลักออก เสียงเตือนก็ดังขึ้นมา

หมอกับพยาบาลในห้องผ่าตัดต่างตะลึง

เพราะว่าเสียงเตือนนี้หมายถึงว่าประตูห้องผ่าตัด ถูกเปิดออกภายใต้สถานการณ์ที่ไม่ได้รับอนุญาตจากพวกเขา

หมายความว่า มีคนบุกเข้ามา

หมอกับพยาบาลมองไปหน้าประตูอย่างตื่นตระหนก

อย่างที่คาดการณ์ไว้ ชายตะวันออกร่างสูงใหญ่เข้ามาจากด้านนอก เสียงฝีเท้าชัดเจน เหมือนเหยียบไปที่หัวใจของพวกเขา ทำให้พวกเขาค่อยๆกลัวขึ้นมา

นัทธีหรี่ตาลง มองหมอพยาบาลที่สีหน้าแปลกใจ สุดท้ายจึงเอาสายตามองไปที่วารุณีบนเตียงผ่าตัด สีหน้าดูแย่ทันที

ก็เห็นวารุณีถูกมัดไว้ด้วยผ้าพันแผลที่ใช้ทางการแพทย์ ที่ปากยังถูกยัดด้วยผ้าขนหนูที่กับทางแพทย์ ทำให้เธอไม่อาจพูดได้

แต่ดวงตาที่เธอมองเขา กลับเต็มไปด้วยแสงสว่าง

เป็นแสงสว่างแห่งความยินดีที่มองเห็นผู้ช่วยชีวิต

“อื้ออื้ออื้อ......”วารุณีส่งเสียงไปที่นัทธีอย่างตื่นเต้น

นัทธีกำฝ่ามือ ก้าวเดินเข้าไป

ตอนที่เขาจะดึงผ้าขนหนูจากปากของวารุณีออกมา หมอก็รีบห้ามเขาไว้ เหงื่อออกฝืนยิ้มพูดออกไป:“คุณครับ พวกเรายังทำการผ่าตัดอยู่ กรุณาออกไปได้ไหม？”

นัทธีมองหมอด้วยสายตาเต็มไปด้วยความอาฆาต“ผ่าตัด？ผ่าตัดอะไรต้องมัดคนไข้แบบนี้ด้วยเหรอ？”

แววตาหมอมีความร้อนตัวแวบผ่าน แต่ปากกลับอธิบายออกไป “นั่นเพราะว่ายาสลบของคุณวารุณีไม่ทำงาน พวกเรากลัวช่วงผ่าตัดเธอจะขยับตัวมั่ว ดังนั้น......”

“ดังนั้นพวกคุณจึงจะทำการผ่าออก？”รูม่านตานัทธีหดลงเท่าปลายเข็ม

ยังไงถึงเขาฉลาดแค่ไหน ก็ไม่มีทางคิดถึงสาเหตุที่แท้จริงที่วารุณีถูกจับตัวได้

“พวก......พวกเรา......”หมอยิ่งลนลาน

พวกเขาไม่สามารถยอมรับว่าผ่าออกได้

ยังไงพฤติกรรมแบบนี้ ถือเป็นการกระทำผิดกฎหมายทางการแพทย์ระหว่างประเทศอย่างรุนแรง ถูกพูดออกไป พวกเขาก็จบเห่

นัทธีเห็นหมอตอบไม่ได้ จึงหมดความอดทนทันที ผลักหมอถอยไปอย่างแรง

หมอถอยหลังไปสองก้าว ออกไปจากเตียงผ่าตัด พยาบาลรีบประคองเขาไว้

ไม่มีคนห้าม ในที่สุดนัทธีก็ดึงผ้าขนหนูจากปากของวารุณีออกมา

วินาทีที่ได้รับอิสระ วารุณีจึงใช้แรงเฮือกสุดท้าย มองหมอกับพยาบาล พูดด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง：“นัทธี ลูกของพวกเราไม่มีความผิดปกติ ทั้งหมดนี้เป็นแผนร้าย เป็นนิรุตติ์ที่ร่วมมือทำแผนร้ายกับโรงพยาบาลหลายแห่ง จุดประสงค์เพื่ออยากเอาลูกของพวกเราออก เร็ว แจ้งความ！”

พูดคำนี้จบ วารุณีก็ยืนหยัดต่อไปไม่ไหว หมดสติไป

ยังไงก็โดนยาสลบมาตั้งนานขนาดนี้ เธอยังรักษาสติได้ ก็ถือว่าเก่งมากแล้ว

ตอนนี้นัทธีเข้ามา เธอรู้แล้วว่าตัวเองกับลูกรอดแล้ว ดังนั้นจึงสลบไปอย่างไว้วางใจ

คำพูดที่วารุณีพูดออกมา ทำให้ในห้องผ่าตัดขนาดใหญ่เงียบลงทันที

หมอกับพยาบาลจึงตะลึงทันที ขาสองข้างอ่อนลง นั่งลงไปที่พื้นทั้งคู่ ใบหน้ามีคำสองคำเขียนไว้ว่า จบเห่

นัทธีอดทนต่อแรงกระตุ้นที่อยากฆ่าทั้งสองคน หยิบมีดผ่าตัดออกมา กรีดผ้าพันแผลที่ตัววารุณีออก อุ้มเธอขึ้นมาจากเตียงผ่าตัด

ตอนนี้เอง ประตูห้องผ่าตัดจึงเปิดอีกครั้ง เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์กลุ่มหนึ่งเข้ามาจากด้านนอก

ชายชราที่นำหน้ามาด้วยใบหน้าซีเรียสถามว่า“ใครก่อเรื่องที่โรงพยาบาล？”

สายตาเขากวาดมองหมอกับพยาบาลที่นั่งนิ่งอยู่ที่พื้น ขมวดคิ้ว สุดท้ายจึงมองนัทธีที่อุ้มวารุณี ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ“คุณก่อเรื่องที่โรงพยาบาลเหรอ？”

นัทธีรู้จักชายชราคนนี้ เป็นแพทย์โรคหัวใจที่มีชื่อเสียงระดับโลก และก็เป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลของโรงพยาบาลแห่งนี้

“ผู้อำนวยการบราวน์ คุณมาได้พอดีเลย หมอกับพยาบาลของแผนกสูติโรงพยาบาลคุณ รับสินบนคนอื่น หลอกภรรยาผมว่าลูกในท้องมีความผิดปกติ อยากจะเอาลูกในท้องภรรยาผมออกไปด้วยเจตนาร้าย เรื่องนี้ กรุณาชดใช้ให้ผมด้วย ไม่อย่างนั้นผมยินดีมากที่จะทำให้โรงพยาบาลของคุณกลายเป็นเศษฝุ่น”