บทที่ 471 อาชญากรคือสองคนอาจารย์และลูกศิษย์โสรยา

“ใช่ ถ้ามีเบาะแสก็ดี”วารุณีเอาผมทัดหูแล้วพูด

นัทธีเม้มริมฝีปาก“เบาะแสมี แต่แกะรหัสไม่ได้”

“หมายความว่าไง？”วารุณีมองเขา

นัทธีตอบ：“ช่วงก่อนหน้านี้ ผมหาจดหมายฉบับหนึ่งเจอในห้องของคุณปู่เมื่อก่อน บนจดหมายเขียนไว้ว่า พินัยกรรมอยู่ข้างพ่อแม่ผม แต่พ่อแม่ผมเสียไปสิบแปดปีแล้ว ดังนั้นเบาะแสพินัยกรรมนี้จึงกลายเป็นความขัดแย้ง”

“ก็นิดหน่อยจริงๆ แต่ว่าใครบอกว่าอยู่ข้างกาย จะหมายถึงว่าข้างกายคนที่ยังมีชีวิตอยู่ล่ะ”วารุณีพูดด้วยรอยยิ้ม

นัทธีได้ยินคำนี้ ก็ดูตะลึงไป“คุณหมายถึง เป็นไปได้ที่พินัยกรรมจะอยู่ในหลุมศพของพ่อแม่ผม？”

“ในหลุมศพน่าจะเป็นไปไม่ได้ ยังไงก็ไม่มีใครไปทำอะไรหลุมศพได้ เป็นไปได้มากที่สุดก็คืออยู่ที่ใดที่หนึ่งข้างหลุมศพ”วารุณีพูดวิเคราะห์

นัทธีกำฝ่ามือแน่น“ก็อาจจะ คุณพูดถูก”

ปกติภายใต้สถานการณ์แบบนี้ ใครก็ไม่คิดหรอกว่าพินัยกรรมจะอยู่ข้างหลุมศพ เพราะว่าไม่มีใครคิดว่าจะมีคนเอาของไปซ่อนไว้ที่แบบนั้นได้

แต่ความเป็นไปไม่ได้แบบนี้ ก็ยิ่งมีความเป็นไปได้มากขึ้น

“นัทธี ไม่งั้นคุณให้คนไปหาไหม？”วารุณีพูดเสนอ

นัทธีพยักหน้า“หาต้องหาอยู่แล้ว รอพรุ่งนี้กลับประเทศ ผมจะกลับไปดูหน่อย”

“อือ”วารุณีพยักหน้า

ไม่นานนัก นัทธีก็ออกจากบ้านมา ไปเจอกับผู้ว่าการสตีฟ

เพราะเรื่องนี้ เขาเป็นหนี้บุญคุณผู้ว่าการ จะต้องไปคืนบุญคุณ

วารุณีอยู่ในคฤหาสน์คนเดียว กินผลไม้ไป ดูทีวีไป

ในทีวีกำลังออกอากาศพอดี เป็นข่าวที่เจ้าหน้าที่แผนกสูติของหลายโรงพยาบาลต่างถูกสอบสวนและนำตัวไป

โลกภายนอกต่างรู้ว่าแผนกสูติของโรงพยาบาลเหล่านี้ทำอะไร เวลานี้ชื่อเสียงของโรงพยาบาลไม่กี่แห่งนี้ก็ได้รับคำถามอย่างรุนแรง

สตรีมีครรภ์จำนวนมากที่ฝากครรภ์ในโรงพยาบาลเหล่านี้ ก็ถึงกับถือป้ายประท้วง

สรุปว่าเรื่องนี้ใหญ่โต เชื่อว่าต่อไปก็คงไม่สงบลงง่ายๆอีกนาน

แต่ว่าวารุณีรู้สึกสมน้ำหน้า ไม่เห็นใจ

ตอนเย็น เชอรีนพาเด็กทั้งสองคนกลับมา

ตอนกลับมา เชอรีนก็รีบมาหาวารุณี“วารุณี ฉันไปเจอเรื่องหนึ่งมา

“เรื่องอะไร？”วารุณีดื่มนมแล้วถามออกไป

เชอรีนมองเด็กทั้งสองคนแวบหนึ่งอย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

วารุณีเข้าใจทันทีว่าเธอจะพูดอะไรต่อไป ไม่เหมาะสมที่จะให้เด็กทั้งสองคนได้ยิน จึงยิ้ม“อารัณ พาน้องไปเล่นข้างบนไป”

“ครับ”อารัณตอบกลับ จูงไอริณเดินไปชั้นบนอย่างเชื่อฟัง

แต่ตอนที่ไป เขาหันมามองวารุณีกับเชอรีน ในดวงตามีประกายหน่อยๆ

แป๊บหนึ่ง ในห้องรับแขกเหลือแค่เชอรีนกับวารุณีเพียงสองคน

วารุณีวางแก้วนมลง“พูดมาเถอะ เรื่องอะไร”

“ก็โสรยา”เชอรีนนั่งลง“วารุณี ตอนเที่ยงฉันพาเด็กทั้งสองคนไปเดินเล่นที่ห้าง เจอโสรยากับอาจารย์ของเธอ”

“อาจารย์ลินดา？”วารุณีเลิกคิ้วขึ้น

เชอรีนพยักหน้า“ถูกต้อง สวมเสื้อคลุมสีดำตัวหนึ่ง สวมหมวกปีกกว้าง น่าเสียดายที่ไม่เห็นหน้าของเธอ แต่ไม่เห็นก็ดี ฉันไม่อยากเห็นใบหน้าที่ไม่เรียบเนียน คิดดูแล้วน่ากลัว แต่มือที่เธอยื่นออกมา ก็ทำฉันตกใจมาก บนมือมีรอยไหม้เยอะมาก”

“เธอจริงๆด้วย”วารุณีได้ยินบรรยายการสวมใส่แบบนี้ ในหัวปรากฏภาพคนที่เจอในร้านอาหารครั้งนั้นทันที

จริงๆด้วย ที่เธอเห็นครั้งที่แล้ว ก็คืออาจารย์ลินดา

อาจารย์ของโสรยา

“วารุณี เธอเคยเห็น？”เชอรีนมองวารุณี

วารุณีตอบอือ“เคยเห็น แต่มีอะไรน่าแปลกเหรอ โสรยาเป็นศิษย์ของเธอ การแข่งขันของลูกศิษย์ อาจารย์มาดูก็ไม่แปลกนี่”

รออาจารย์เธอร่วมการประชุมแลกเปลี่ยนเสร็จ ก็จะมา

“ไม่มีอะไรแปลกหรอก แต่ถ้าฉันบอกว่า รูปร่างของอาจารย์ลินดาคนนี้ เหมือนกันเด๊ะๆ กับคนนั้นที่ทำฉันสลบล่ะ？”เชอรีนจ้องวารุณีเขม็ง