บทที่ 509 ผลการแข่งขัน

ศรัณย์ตกใจกับความเป็นมิตรในแววตาของเชอรีน จึงไม่กล้าจับมือกับเธอแป๊บหนึ่ง

เขาอยู่โรงพยาบาลนาน ไม่งั้นก็เอาแต่อยู่ในห้องวาดรูป น้อยครั้งที่จะรู้จักผู้คน ยิ่งนิสัยร่าเริงสุดๆอย่างเชอรีนด้วยก็แล้วใหญ่

“เอ่อ ผม......”ใบหน้าซีดๆของศรัณย์แดงก่ำ มือสองข้างก็แกว่งไปมาอย่างทำอะไรไม่ถูก

เชอรีนเห็นแบบนี้ ก็ขำพรวดออกมา“วารุณี น้องชายเธอน่ารักมาก ใสซื่อสุดๆ”

วารุณีก็เห็นศรัณย์เป็นแบบนี้ครั้งแรก จึงรู้สึกแปลกเล็กน้อย

ส่วนศรัณย์ เหมือนจะรู้ว่าท่าทางของตัวเองขายขี้หน้า ก็อดไม่ได้ที่จะก้มหน้าลง

“โอเคเชอรีน เธออย่าแกล้งศรัณย์เลย”วารุณีกลอกตาใส่เชอรีน จากนั้นจับมือของศรัณย์“ศรัณย์ นี่เพื่อนพี่เองเชอรีน เธอนิสัยแบบนี้แหละ ชอบผู้ชายหล่อๆ เพราะว่านายหล่อ เธอเลยเป็นแบบนี้ นายอย่าใส่ใจเลย”

“ใช่ๆๆ ฉันแค่เป็นมิตรมากไปหน่อย ที่นายหล่อมาก อย่ากลัวเลย”เชอรีนก็รีบพูด

ศรัณย์พยักหน้า“โอเค”

“ไปเถอะ พวกเราเข้าไปก่อน”วารุณีจูงมือของศรัณย์เดินเข้าไปในคฤหาสน์

เชอรีนเดินไปข้างๆ พูดคุยกับศรัณย์

อาจเป็นเพราะว่าคำพูดเมื่อกี๊ของวารุณีปลอบใจความประหม่าที่ศรัณย์มีต่อเชอรีน

ศรัณย์เผชิญหน้ากับคำถามของเชอรีน เสียงที่ตอบก็ค่อยๆดูปกติ ไม่ประหม่าเหมือนเดิม พูดจาก็ลื่นไหลต่อไป

เข้าไปในคฤหาสน์ วารุณีพาศรัณย์ขึ้นไปดูลูกทั้งสองคน

บนหัวไอริณยังพันผ้าพันแผลไว้ ที่แขนกับขาก็มีผ้าพันแผล นอนบนเตียงขยับไม่ได้

อารัณเดินและนั่งไปได้ทุกที่แล้ว ตอนนี้กำลังนั่งที่เตียง ถือหนังสือนิทานเล่มหนึ่ง เล่านิทานให้ไอริณ

เห็นศรัณย์เข้ามา ตาของเด็กทั้งสองคนก็เป็นประกาย เรียกอากันไปมา

ศรัณย์ดีใจ ขณะเดียวกันก็กังวลมาก“พี่ แผลที่ตัวอารัณกับไอริณ......”

“อุบัติเหตุน่ะ”วารุณีตอบกลับด้วยสายตาแพรวพราว

เธอยังไม่คิดจะบอกสาเหตุที่เด็กทั้งสองบาดเจ็บออกมา

โลกของศรัณย์นั้นใสซื่อมาก ไม่มีความร้ายกาจและเล่ห์เหลี่ยมเท่าไหร่

ดังนั้น เธอหวังว่าศรัณย์จะใสซื่อบริสุทธิ์แบบนี้ต่อไป

ศรัณย์เห็นวารุณีพูดอย่างจริงจัง ก็ไม่คิดมาก พยักหน้าเชื่อออกไป

จากนั้น วารุณีก็ให้เขาอยู่กับเด็กทั้งสองคน ส่วนตัวเองก็ออกไป

สองสามวันถัดมานั้น วารุณีก็เริ่มยุ่งขึ้นมา

เพราะว่าการแข่งขัน เธอต้องออกไปพบ ประชุมกับเพื่อนร่วมทีมกลุ่มAทุกวัน จากนั้นปรึกษาหารือเรื่องการออกแบบ

ยังไงก็คือการแข่งขันแบบทีม การออกแบบของเพื่อนร่วมทีมทุกคนต้องสมบูรณ์แบบ สไตล์เป็นหนึ่งเดียวกัน เนื้อผ้าคล้ายคลึงกัน

ถ้ามีผลงานของเพื่อนร่วมทีมคนหนึ่งต่างกันออกไป ต่างกับผลงานของดีไซเนอร์คนอื่นอย่างมาก ก็เป็นไปได้ที่จะลดคะแนนของทีมลง

คะแนนของคนๆหนึ่ง เป็นไปได้ที่จะตัดสินจากการมีอยู่สุดท้ายของกลุ่ม ดังนั้นอาจเป็นตัวกำหนดความอยู่รอดของกลุ่ม ดังนั้นจึงสะเพร่าไม่ได้

เวลาผ่านไปไวมาก หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป

การแข่งขันรอบนี้ ในที่สุดก็ถึงวันตัดสิน

เพื่อออกแบบเสื้อผ้าให้คนไม่สมประกอบไม่กี่คนนี้ ทำเอาพวกดีไซเนอร์ทรมานจนแทบกระอัก

ดีไซเนอร์หลายคนผอมลงไปเยอะจากสิ่งนี้

ถึงแม้วารุณีไม่ผอมลง แต่สภาพจิตใจก็ไม่ดีนัก เบ้าตาล่างก็มีขอบตาคล้ำลง