บทที่ 510 เที่ยวทะเลสาบ

ได้ยินคำนี้ วารุณีก็มองไปที่นัทธี“สามี ฉันไปที่นั่นก่อนนะ เดี๋ยวมาหาคุณ”

นัทธียืนขึ้นมา“ไปเถอะ ผมจะไปประชุม”

“อือ”วารุณีกอดเขา ไปที่แคทวอล์คกับดีไซเนอร์คนนั้น

การเดินโชว์ครั้งนี้ ครึกครื้นกว่าเดินโชว์ของการแข่งขันรอบก่อนๆที่ผ่านมา ผู้ชมที่มาและสื่อที่ถ่ายภาพ ก็เยอะกว่าปกติสองเท่า

คนพวกนี้ก็ได้ยินกระแสของการปฏิรูปวงการแฟชั่น ดังนั้นเลยมาชมโดยเฉพาะ

วารุณีกับเหล่าดีไซเนอร์ทีมAยืนอยู่ด้วยกัน มองเดินโชว์บนเวที

ต้องบอกว่า เสื้อผ้าโชว์ครั้งนี้ ถึงแม้ไม่สวยเหมือนปกติ แต่ผลของการมองเห็นนั้น กลับน่าตกตะลึงยิ่งกว่าปกติ เพราะว่าออกแบบเสื้อผ้าให้คนไม่สมประกอบ เดิมทีเป็นการทดสอบความสามารถและทักษะของดีไซเนอร์อย่างมาก

ดังนั้นเสื้อผ้าของดีไซเนอร์ รวมกับนางแบบพวกนี้แล้ว จะไม่ทำให้คนตกตะลึงได้อย่างไร

แน่นอนว่า มีตะลึงและก็มีที่ถอดถอนหายใจ มีบางคนที่เห็นด้วยกับนางแบบบนเวที และก็มีบางคนที่มองไปแล้วอิจฉาตาร้อน

ดังนั้นวารุณีจึงได้ยินเสียงร้องไห้ของดีไซเนอร์จำนวนมากที่อยู่รอบๆเข้ามา

“คนพวกนี้ ไม่ได้กำลังร้องไห้ผลงานของตัวเองแน่”เอเลน่าอยู่ใกล้กับวารุณีที่สุด หลังจากมองไปรอบๆคนที่กำลังร้องไห้เหล่านี้ ก็พูดเบาๆ

วารุณีพยักหน้า“ที่จริงการออกแบบของพวกเขาไม่มีปัญหา ถ้าเปลี่ยนเป็นคนปกติสวมใส่ ต้องสวยแน่ แต่พอใส่กับนางแบบไม่สมประกอบพวกนี้แล้วก็ไม่เหมาะ ดังนั้นที่พวกเขาร้องไห้ก็เพราะนางแบบพวกนั้น โทษนางแบบพวกนั้นที่ทำลายการออกแบบของพวกเขา”

“ดังนั้นฉันเลยดูถูกพวกเขา ยังจะมาโทษนางแบบว่าทำลายงานออกแบบของพวกเขาอีก การแข่งขันครั้งนี้ เดิมทีก็เป็นพวกเราที่ไปรับนางแบบมา ออกแบบตามนางแบบ ไม่ใช่นางแบบรับพวกเรามา แนวคิดของพวกเขากลับกันแล้ว ยังจะมาโทษนางแบบอีก”เอเลน่าเบะปาก พูดอย่างไม่พอใจ

วารุณียิ้ม ไม่พูดอะไร

ใช่ ดีไซเนอร์ที่ร้องไห้พวกนี้ แม้แต่แนวคิดพื้นฐานก็ยังผิด

ไม่ว่าที่เอเลน่าดูถูกหรอก

แป๊บเดียว เดินแบบก็จบลง เหล่ากรรมการเริ่มปรึกษาหารือผลรอบสุดท้าย

ช่วงนี้ เหล่าดีไซเนอร์ทุกคนต่างตื่นกังวล

วารุณีก็เช่นกัน

แต่เธอไม่ได้กังวลกับตัวเอง แต่กังวลเพื่อร่วมทีม

ทีมAมีดีไซเนอร์สามคน ไม่เหมาะสมที่จะออกแบบชุดให้คนไม่สมประกอบจริงๆ ดังนั้นเสื้อผ้าที่ออกแบบออกมา ไม่มีพลังงานก็ว่าไปอย่างแล้ว มองไปแล้วก็ไม่โดดเด่นเลย

ดังนั้นเธอกังวลว่าผลงานของดีไซเนอร์ทั้งสามคนนี้ จะได้กี่คะแนน จะลดคะแนนเฉลี่ยของทีมAหรือไม่

เพราะพวกคะแนนเฉลี่ย ถ้าน้อยไปนิดเดียว ก็เป็นไปได้ที่จะถูกกำจัดออก

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ ในที่สุด ก็มาถึงช่วงเวลาประกาศผล

พิธีกรถือรายชื่อขึ้นเวที เริ่มประกาศผลครั้งสุดท้าย

ทีมAของทางวารุณี คะแนนเฉลี่ยคือเก้าสิบจุดยี่สิบแปด ส่วนทีมB เก้าสิบจุดยี่สิบเจ็ด ทีมC......

ตามที่ผู้สนับสนุนอ่านต่อไป อารมณ์ของวารุณีก็ผ่อนคลายขึ้นเรื่อยๆ

ตั้งแต่เมื่อกี๊จนตอนนี้ ไม่มีคะแนนของสักทีมที่สูงกว่าทีมAของพวกเขา ดังนั้นตอนนี้ พิธีกรจึงอ่านคะแนนจากสูงไปต่ำ

อย่างที่คาดไว้ ดีไซเนอร์ที่แข็งแกร่ง ความน่าจะเป็นของการปรากฏตัวก็สูง

พวกเขาทีมAคือกลุ่มที่แข็งแกร่งที่สุด ในบรรดาดีไซเนอร์ทั้งหมด นี่ไม่ใช่ว่า คะแนนสูงที่สุดเหรอ ต่อมาก็คือทีมB ส่วนทีมE ถูกกำจัดออก

การแข่งขันรอบนี้ ก็ปิดฉากลงที่ตรงนี้

เหล่าดีไซเนอร์ที่มีสิทธิ์เข้ารอบ ต่างโล่งอก เริ่มส่งเสียงร้องโห่ดีใจ และยังคุยกันว่าคืนนี้จะไปดื่มเหล้าฉลองด้วย

วารุณีไม่ไป ดีไซเนอร์คนอื่นก็ไม่บังคับ พวกเขารู้ว่า เธอตั้งท้องอยู่

“คุณผู้หญิง”วารุณีออกมาจากสถานที่แข่งขัน ก็ถูกมารุตเรียกไว้

วารุณีหันหน้าไปมองเขา“คุณรอฉันตรงนี้ตลอดเลยเหรอ？”

“ครับ ประธานให้ผมอยู่รอคุณผู้หญิงที่นี่ ประธานยังประชุมอยู่ เลยให้ผมมารับคุณไปขึ้นรถ”มารุตพูดด้วยรอยยิ้ม

วารุณีพยักหน้า“โอเค รบกวนผู้ช่วยมารุตด้วย”

มารุตส่ายหน้า“คุณผู้หญิงเกรงใจมากไปแล้ว”

เขาทำท่าเชิญ

วารุณีตามอยู่หลังเขา ไปที่โรงจอดรถ

อยู่ในรถสองนาทีได้ โทรศัพท์ในกระเป๋าเธอดังขึ้น เป็นทางโรงพยาบาลจิตเวชโทรมา

วารุณีรู้ว่า อาจจะเป็นเรื่องของพิชญา จึงปัดกดรับปุ่มเขียว แล้วเอามาฟัง“สวัสดีค่ะ”