บทที่ 521 เธอร้องไห้

หลังจากนั้นพี่น้องทั้งสองก็แยกทางกัน

วารุณีไปธนาคาร ส่วนศรัณย์ไปโรงพยาบาล

สองชั่วโมงต่อมา วารุณีเอาวิดีโอกล้องวงจรปิดมาได้สำเร็จ จากนั้นจึงขับรถไปที่บริษัท ไชยรัตน์ กรุ๊ป ที่ใกล้ที่สุด ไปตรวจสอบว่าเนื้อหาในวิดีโอกล้องวงจรปิดเป็นอย่างที่สุภัทรพูดหรือไม่

ไม่นานก็มาถึงบริษัท ไชยรัตน์ กรุ๊ป

วารุณีเข้าไปในห้องโถง เดิมทีจะโทรหานัทธีขอให้เขาส่งคนไปรับเธอ

เพราะเธอไม่ได้นัดล่วงหน้าไว้ก่อนไม่สามารถขึ้นไปชั้นบนได้

ไม่คิดว่า เขาเข้ามาในล็อบบี้ก็เจอเธอที่แผนกต้อนรับ ตาเป็นประกาย แล้วก็ทักทายเธอทันที “คุณหญิง”

วารุณีชะงักไปสักพัก คิดว่าแผนกต้อนรับกำลังเรียกคนอื่นอยู่ จึงมองไปรอบๆ ก็พบว่าแผนกต้อนรับกำลังมองมาที่ตัวเอง แล้วชี้มาที่ตัวเอง ถามอย่างไม่แน่ใจ “คุณเรียกฉันเหรอ?”

“ใช่ค่ะ คุณหญิง” พนักงานต้อนรับพยักหน้า มองมาที่วารุณีที่นัยน์ตาเป็นประกายและประหลาดใจเป็นพิเศษ

ที่แท้ผู้หญิงที่สวยมากที่ฉันเห็นมาก่อนคือคุณหญิงของท่านประธาน

วารุณีหัวเราะ “ทำไมเธอถึงเรียกฉันว่าคุณหญิง?”

"เพราะคุณคือภรรยาของท่านประธาน เราจึงเรียกคุณว่า คุณหญิงไง" พนักงานต้อนรับตอบ

วารุณีจึงเข้าใจว่าแผนกต้อนรับเรียกเธอว่าคุณหญิง ไม่ใช่เพราะมองออกว่าแต่งงานเธอแล้วหรือหน้าตาเหมือนผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว ถึงเรียกคุณหญิง

แต่รู้ถึงฐานะที่แท้จริงของเธอแล้ว

วารุณีถามด้วยความสงสัย “เธอรู้ได้อย่างไรว่าฉันเป็นภริยาของนัทธี?”

แผนกต้อนรับยิ้มและตอบกลับว่า "คราวที่แล้วท่านประธานโพสต์เว่ยป๋อเราทุกคนรู้เรื่องนี้ดี"

วารุณีเข้าใจทันที

เป็นแบบนี้นี่เอง

ว่าแต่นัทธีโพสต์เว่ยป๋อตั้งแต่เมื่อไหร่?

ไม่นึกเลยว่าเธอจะไม่รู้

ดูเหมือนว่าจะต้องเข้าไปดูแล้ว

ขณะที่กำลังคิดอยู่ ได้ยินพนักงานต้อนรับถามว่า "คุณหญิงกำลังหาท่านประธานเหรอ?”

“ใช่ ฉันขึ้นไปได้ไหม” วารุณีชี้ไปที่ลิฟต์

พนักงานต้อนรับพยักหน้า “แน่นอน คุณเป็นเจ้าของ ดังนั้นคุณขึ้นไปได้ทุกเมื่อ คุณหญิง เชิญเลย”

พนักงานต้อนรับนำทางด้วยตัวเอง พาวารุณีไปที่ลิฟต์ และช่วยวารุณีกดลิฟต์

วารุณีกล่าวขอบคุณและขึ้นลิฟต์ไป

เมื่อประตูลิฟต์ปิดลง แผนกต้อนรับก็รีบกลับมาที่เคาน์เตอร์และส่งข้อความในกลุ่มบอกกับทุกคนว่า คุณหญิงของท่านประธานมาแล้ว

ทันใดนั้นกลุ่มที่เงียบสงบก็มีชีวิตชีวาเหมือนวันตรุษจีน

โดยเฉพาะคนในแผนกออกแบบ

เนื่องจากพวกเขาเคยเป็นเพื่อนร่วมงานของคุณหญิงของท่านประธาน ถึงได้มีเรื่องให้พูด

แต่มีคนหนึ่งอารมณ์เสียอย่างมาก นั่นคือเมธาวี

ขณะที่คนอื่นๆ พูดคุยกันอย่างสนุกสนานว่าวารุณีกับนัทธีเป็นอย่างไร เข้ากันได้อย่างไร เธอขว้างเมาส์อย่างโกรธจัดจนกระเด็นออกจากแผนกออกแบบ

“เธอเป็นอะไรไป” มีคนถามอย่างสงสัยและมองไปทางที่เธอกำลังจะออกไป

คนข้างๆ ก็แซวว่า “ก็อิจฉาไง จะอะไรอีก อย่าลืมว่าเธอมาทำงานที่กลุ่มเราเพราะอะไร ก็เพื่อท่านประธาน ตอนนี้คุณหญิงของท่านประธานมาแล้ว ก็คงจะหึงแหละ”

“ฮ่าๆ ก็จริงอย่างที่พูด”

“เพอแล้ว ไม่ต้องสนใจแล้ว ทำงานเถอะ”

ฝ่ายออกแบบเข้าสู่สถานะการทำงานอีกครั้ง

ที่ชั้นบนสุด วารุณีมาถึงห้องทำงานของท่านประธานและเคาะประตู

เสียงเย็นชาของชายผู้ดังออกมาจากข้างใน “เข้ามา”

วารุณียิ้มแล้วผลักประตูเข้าไป

นัทธีนั่งทำงานเอกสารอยู่หลังโต๊ะ ได้ยินเสียงฝีเท้า คิดว่ามีเป็นคนส่งเอกสารจากข้างล่าง ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง ชี้ไปที่พื้นที่ว่างข้างโต๊ะแล้วพูดว่า "วางไว้นี่เลย "

วาง?

วารุณีมองลงมาที่มือของเธอ และสุดท้ายก็เอากระเป๋าวางลง

นัทธีได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจึงกล่าวว่า “คุณออกไปได้แล้ว เดี๋ยวให้มารุตส่งข้อมูลลงไป”

วารุณียิ้ม ยืนนิ่ง แล้วมองเขาด้วยรอยยิ้มนั้น

เธอต้องการดูว่าเขาจะใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะรู้ว่าเป็นเธอ

แม้ว่านัทธีจะไม่เงยหน้าขึ้น แต่หูของเขาก็ยังฟังอยู่

เขาขมวดคิ้วเมื่อไม่ได้ยินเสียงฝีเท้า

คุณเป็นอะไร