บทที่ 522 เด็กผู้หญิงคือนวิยา

จะบอกว่าตอนนี้ใครเข้าใจอารมณ์ของวารุณีได้ดีที่สุดก็ต้องเป็นนัทธีนั่นแหละ

เพราะเขาก็เคยได้เห็นการตายของพ่อแม่มาก่อน

เพียงแต่เขาควบคุมอารมณ์อยู่เสมอ ไม่ว่าเขาจะเศร้าและเจ็บปวดเพียงใด เขาก็จะไม่ร้องไห้เหมือนเธอ

“ร้องไห้เลย ร้องไห้ออกมาเดี๋ยวก็ดีขึ้น” นัทธีตบผ้านวมเบาๆ แล้วพูดเบาๆ

ผ้าห่มที่สั่นก็หยุดชั่วขณะ และวินาทีต่อมา เสียงร้องของผู้หญิงก็ดังขึ้นเรื่อยๆ ไม่เหมือนเมื่อกี้ที่เก็บความรู้สึก แต่ได้ยินทั่วทั้งห้อง

นัทธีก้มลงกอดวารุณีตรงผ้าห่ม

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เขารู้สึกว่าไม่มีการเคลื่อนไหวภายในผ้าห่มแล้ว

นัทธียืดตัวขึ้นและค่อยๆ ยกผ้าห่มขึ้น

ผู้หญิงในผ้าห่มปิดตาแน่นและดูเหมือนจะหลับอยู่

อย่างไรก็ตาม ขนตาที่เปียกและคิ้วที่ขมวดของเธอแสดงให้เห็นว่าเธอไม่ได้หลับอย่างสบาย

นัทธีถอนหายใจ แล้วห่มผ้าลงบนตัววารุณี แล้วลุกออกจากห้อง

นอกสำนักงานมารุตเคาะประตู

นัทธีนั่งลงบนโซฟาแล้วพูดว่า "เข้ามาสิ"

มารุตเปิดประตูเข้ามา "ท่านประธาน พบเบาะแสที่สำคัญมากเกี่ยวกับโทรศัพท์โทรา"

เมื่อได้ยินว่าเป็นเรื่องฆาตกรรายที่ 2 นัทธีก็หรี่ตาลงทันที “เบาะแสอะไร?”

มารุตบอกว่า " ตอนนั้นตระกูลแก้วสุทธิก็มีโทรศัพท์โทราอยู่ด้วย "

“คุณพูดว่าอะไรนะ” นัทธีบีบถ้วยชาในมืออย่างแรง “ตระกูลแก้วสุทธิที่คุณพูดคือตระกูลแก้วสุทธิของนวิยา?

"ใช่" มารุตพยักหน้า "คราวที่แล้วคุณขอให้ฉันไปสืบเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเขาคุณท่านกับคุณหญิง ฉันพบว่าตระกูลวัฒนะศักดาเคยซื้อมาสองเครื่อง หนึ่งในนั้นมอบให้ตระกูลแก้วสุทธิ ด้วยเหตุนี้ฉันจึงไปหาตระกูลวัฒนะศักดาเพื่อหาหลักฐานพิสูจน์"

นัทธีกำหมัดแน่น “แล้วไงต่อ”

เขาไม่ได้คาดคิดว่าการตายของพ่อแม่ของเขาจะเกี่ยวข้องกับตระกูลแก้วสุทธิ

“จากนั้นเจ้าบ้านของตระกูลวัฒนะศักดาบอกฉันว่าเป็นความจริง เมื่อสิบแปดปีที่แล้วตระกูลวัฒนะศักดาเคยมีวิกฤตการณ์ขาดแคลนเงินทุนมาก่อน และที่ประธานเดชาธรกับเจ้าบ้านตระกูลวัฒนะศักดาเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ดังนั้นเจ้าบ้านตระกูลวัฒนะศักดาตอนนั้นจึงนำของขวัญมามากมาย และขอยืมเงินประธานเดชาธรของขวัญหนึ่งในนั้นคือโทรศัพท์โทรา”

“ดังนั้น ตอนนั้นคนที่ถ่ายรูปอยู่ข้างทางคือนวิยาใช่ไหม” นัทธีทำหน้าเย็นชา

มารุตก้มศีรษะลง “ควรจะเป็นเธอ เพราะในบรรดาคนที่ผมตรวจสอบไป ไม่มีเด็กที่อายุเท่าเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่ถ่ายทำอุบัติเหตุทางรถยนต์ มีเพียงนวิยาเท่านั้นที่เหมาะสมที่สุด”

ถ้าตระกูลแก้วสุทธิไม่มีโทรศัพท์โทรา พวกเขาก็คงไม่สงสัยนวิยา

แต่ตระกูลแก้วสุทธิก็ดันมีอยู่หนึ่งเครื่องและเมื่อ 18 ปีที่แล้ว นวิยามีอายุสิบขวบพอดี ซึ่งเหมือนกับอายุของเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่กำลังถ่ายอุบัติเหตุทางรถยนต์บนถนนพอดี

ดังนั้นนอกจากนวิยาแล้ว ยังนึกถึงใครไม่ได้เลย

ที่สำคัญที่สุดคือ นวิยา เกิดมาพร้อมกับการขาดความเห็นอกเห็นใจและแนวโน้มต่อต้านสังคม เป็นไปได้ที่จะได้เห็นเหตุทางรถยนต์ ไม่เพียงไม่กลัว แต่ยังถ่ายรูปได้อย่างใจเย็น

เมื่อคิดได้เช่นนี้ มารุตจึงหันไปมองนัทธี “ท่านประธาน คุณว่า ฆาตกรคนที่สองจะเป็นประธานเดชาธรใช่หรือไม่”

อย่างไรก็ตามประธานเดชาธรก็เสียชีวิตเมื่อสิบปีก่อน และเขายังมีชีวิตอยู่เมื่อสิบแปดปีก่อน

นัทธีไม่ตอบแต่หลับตาลงทำให้ยากที่จะเห็นการแสดงออกในดวงตาของเขา

ครู่หนึ่ง เขายืนขึ้นพร้อมมือล้วงกระเป๋า "ถึงแม้จะไม่ใช่เขาแต่ก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลแก้วสุทธิ นัดผู้ดูแลบ้านของตระกูลวัฒนะศักดามาให้ฉัน ฉันต้องการพบเขา"

“ได้!” มารุตพยักหน้าแล้วเดินออกไป

นัทธีขมวดคิ้ว

เวลานี้ เสียงฝีเท้ามาจากด้านหลัง

เขาหันกลับไปมอง เห็นวารุณีออกมาจากห้องด้วยดวงตาสีแดงก่ำ เขาอดไม่ได้ที่จะตะลึง “ทำไมตื่นแล้วล่ะ?”