บทที่ 581 สวัสดิการที่ให้กับลูกน้อง

“ขอบคุณท่านประธาน ขอบคุณคุณหญิง” มารุตรู้สึกตื่นเต้น และรีบขอบคุณนัทธีและวารุณีอย่างรวดเร็วและซาบซึ้ง

วารุณียิ้ม “ตกลง ไปเดี๋ยวนี้”

“ครับ” มารุตหยิบถุงบนโต๊ะแล้วหันหลังเดินออกไป

วารุณี จับแขนนัทธี “คุณ ฉันรู้ว่าคุณให้ความสำคัญกับผู้ช่วยมารุตมาก แต่บางครั้งคุณก็ต้องนึกถึงผู้ช่วยมารุตบ้าง เขาก็อายุสามสิบแล้ว กว่าจะสละโสดมามีแฟนได้ไม่ใช่ง่ายๆ ถึงแม้คุณจะไม่ให้วันหยุดเขาเพิ่ม ให้เขาได้พัฒนาความสัมพันธ์กับแฟนสาวก็ยังไม่เป็นไร แต่ก็ยังไปบีบคั้นเขาอยู่อีก”

“ฉันบีบเขาที่ไหน” นัทธี มองมาที่เธอและแสดงความไม่พอใจ

ในฐานะลูกน้อง มารุตก็ควรฟังคำสั่งของเจ้านายไม่ใช่เหรอ

ตอนนี้วารุณีพูดได้เต็มปากว่ารู้จักสามีคนนี้เป็นอย่างดี แค่มองตาเขาก็รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เผลอยิ้มออกมาพร้อมส่ายหัว “คุณ คุณยังพูดได้อีกหรือว่าไม่ได้บีบคั้นผู้ช่วยมารุต ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่เวลางานคุณก็ให้ผู้ช่วยมารุตช่วยทำนี่ให้ทำนั่นให้ แต่เวลาเลิกงานคุณก็มักจะโทรหาผู้ช่วยมารุตให้เขาช่วยทำนั่นทำนี่ให้ ที่สำคัญที่สุดคือคุณมักจะขอให้เขาไปช่วยทำธุระให้ในตอนกลางคืน นี่ไม่เรียกว่าการบีบคั้นเหรอ”

“…” นัทธีสำลักขึ้นทันใด พูดไม่ออก

ตราบใดที่มีงานบางอย่างที่ต้องสั่ง เขาก็จะติดต่อมารุตโดยตรง โดยไม่คำนึงว่ามันจะเป็นช่วงเวลาพักผ่อนหรือไม่

หลายปีที่ผ่านมา เขาคุ้นเคยกับมัน ดังนั้นเขาจึงคิดว่าการกระทำเช่นนี้มันไม่เป็นอะไร

และมารุตก็ไม่เคยบ่น ดังนั้นเขาจึงไม่รู้สึกว่าเขากำลังทำอะไรผิด

“ดังนั้นที่รัก บางครั้งคุณก็ลองปล่อยให้คนอื่นได้ทำบ้าง อย่าเอางานทั้งหมดให้กับผู้ช่วยมารุตคนเดียว แล้วคุณก็บอกเองว่า หลังจากนี้ไม่นานจะมอบหมายงานให้ ผู้ช่วยมารุต ถ้าหากว่าผู้ช่วยมารุตไปเป็นประธานของบริษัทย่อย แล้วเวลาที่คุณมีปัญหา คุณจะโทรเรียกเขากลับมาเหรอ” วารุณีพยักหน้า

ชายคนนั้นจับมือเธอแนบปากและจูบ "โอเค คุณพูดมากขนาดนี้ ก็เพียงแค่อยากให้ผมให้เวลากับเชอรีน และ มารุต มากขึ้นเพื่อพวกเขาจะได้อยู่ด้วยกัน"

“โดนคุณจับได้แล้วเหรอ” วารุณียิ้มและยอมรับอย่างไม่เห็นแก่ตัว

นัทธี กอดเธอและขอให้เธอนั่งบนตัก "คุณแสดงออกชัดเจนขนาดนี้ ใครจะดูไม่ออก เชอรีนขอให้คุณมาบอกฉันอย่างนั้นเหรอ"

“ไม่จริง มันเป็นความตั้งใจของฉันเอง เนื่องจากตั้งแต่ที่พวกเขาคบกัน พวกเขามีเวลาอยู่ด้วยกันน้อยมากจริงๆ ดังนั้นฉันจึงต้องการช่วยพวกเขา” วารุณีโอบกอดเขาอย่างเชื่อฟัง

นัทธี คิดอยู่ครู่หนึ่ง “รู้แล้ว คืนนี้ฉันจะติดต่อฝ่ายบุคคล และให้ฝ่ายบุคคลรับสมัครผู้ช่วยมาฝึกอบรม”

ด้วยวิธีนี้ หลังจากที่ มารุตได้รับมอบหมายงานแล้ว ตำแหน่งของ มารุต ก็จะมีคนมาแทนที่ทันที

“ที่รัก คุณใจดีมาก” วารุณีเกี่ยวคอ นัทธี และจูบเขาที่ปาก

ดวงตาของ นัทธี มืดลง และในขณะที่เธอกำลังจะถอนจูบ เขาก็ยกมือขึ้น จับที่ท้ายทอยของเธอ โน้มตัวลง งัดริมฝีปากออกจากกัน และจูบต่อไปเรื่อย ๆ

บนโซฟาด้านหลัง ลูกสองคนค่อยๆตื่นขึ้นมาทีละคน

เมื่อได้เห็นฉากนี้ ขณะที่ไอริณกำลังจะออกเสียง ก็ถูกอารัณปิดปากและกระซิบ "ชู่ อย่าเสียงดัง พวกเราแกล้งหลับต่อเถอะ อย่าให้พ่อกับแม่รู้ว่าเราตื่นมาเห็น ไม่งั้นแม่จะผลักพ่อออกไปอย่างอายๆ แล้วพ่อจะโทษเรา”

ไอริณพยักหน้าซ้ำๆ แสดงว่าเธอรับรู้แล้ว

จากนั้นอารัณก็ปล่อยมือจากปากของเธอ พาเธอกลับไปนอนเงียบๆ หลับตาลงและแสร้งทำเป็นหลับต่อไป

เด็กสองคนคิดว่าการเคลื่อนไหวของพวกเขาเบามาก และไม่ได้ดึงดูดความสนใจของนัทธีและวารุณี

แต่แท้จริงแล้วนัทธี และวารุณี สังเกตเห็นนานแล้ว

วารุณีก็หน้าแดงอย่างเขินอาย ตามที่อารัณ พูด พยายามผลักนัทธี ออกไป

นัทธี ไม่ได้เปิดโอกาสให้เธอผลักไส แต่เขากัดหูของเธอแล้วพูดว่า “ในเมื่อลูกสองคนบอกว่าพวกเขาไม่เห็นมัน เราก็ควรเคารพพวกเขา และแสดงว่าเราไม่รู้ว่าพวกเขาตื่น ดังนั้นต่อกันเถอะ"

พูดจบเขาก็กัดริมฝีปากของเธออีกครั้ง

วารุณีทั้งโกรธและตลก

ควรให้เกียรติลูกทั้งสองอะไรกันเล่า เห็นได้ชัดว่าเขาเสพติดการจูบและไม่ยอมปล่อยเธอไปเสียมากกว่า ยังใช้ลูกสองคนนี้มาเป็นข้อแก้ตัวอีก หน้าไม่อายจริงๆ

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน วารุณีถูกจูบจนเวียนหัว และเมื่อเธอหายใจไม่ออกนัทธี ก็ยังปล่อยวารุณีออกไป