บทที่ 583 คำถามที่มีลับลมคมใน

สื่อที่อยู่ล่างเวทีก็ยิ่งคลั่งมากขึ้น พวกเขาตื่นเต้นจนแทบอยากจะกระโดดขึ้นบนเวทีแฟชั่นโชว์เพื่อเอาไมโครโฟนไปจ่อปากของอันนาเพื่อได้รับข่าวสารที่น่าตื่นเต้นมากขึ้น

“คุณดีไซเนอร์อันนา ทำไมคุณถึงบอกว่าคณะกรรมการมีเรื่องลับลมคมใน คุณรู้อะไรมารึเปล่า” นักข่าวถามอย่างเสียงดัง

สื่ออื่นๆ ก็จับจ้องมาที่อันนาเช่นกัน

ลีน่าผลักวารุณีเบาๆ "วารุณี คุณว่าเธอบ้าไปแล้วหรือเปล่า ทำไมถึงพูดแบบนี้กับเหล่ากรรมการ กรรมการเป็นดีไซเนอร์เครื่องประดับชั้นนำของโลกเลยนะ เธอทำผิดพลาดอย่างมาก ฉันจะดูซิว่าอนาคตเธอจะอยู่ยังไง"

“ใครจะไปรู้ล่ะ” วารุณียักไหล่ บอกว่าไม่รู้ว่าทำไมอันนาถึงคิดว่ามีเรื่องลับลมคมในอยู่ในนั้น

แต่เธอเชื่อว่าอีกไม่นานคงจะรู้

เป็นไปตามคาด แอนนาเริ่มตอบคำถาม

แต่ก่อนจะตอบเธอก็หันไปมองวารุณี

วารุณียักคิ้ว

อะไร?

คงจะเกี่ยวอะไรกับเธอหรอกสินะ?

อันนาหยิบไมโครโฟนในมือของพิธีกรมาแล้วพูดว่า "ที่บอกว่ามีเรื่องลับลมคมในก็เพราะว่าคุณวารุณีบอกเป็นการส่วนตัว"

“หือ?” วารุณีงุนงง

อย่างที่คิดเกี่ยวอะไรกับเธอจริงๆ

แต่เธอพูดแบบนี้กับอันนาเมื่อไหร่?

อย่าว่าแต่วารุณีเลยแม้แต่ลีน่ากับแลนเซอร์ก็งงมากเช่นกัน

แลนเซอร์มึนงงเพราะอันนาไม่ได้บอกเรื่องสำคัญแบบนี้กับเธอ

และลีน่ามึนงงก็เพราะความแปลก

“วารุณี คุณบอกเธอจริงๆ เหรอ” ลีน่าชี้ไปที่อันนา

วารุณีมองบนใส่ “จะเป็นไปได้ยังไง ฉันไม่ได้คุยกับเธอเลย”

“แล้วเธอพูดทำไมว่าคุณเป็นคนบอกเธอ” ลีน่ากะพริบตาอย่างแปลกใจ

วารุณีแบมือออก “ฉันจะรู้ได้ยังไง ดังนั้นคุณดีไซเนอร์อันนา คำถามนี้ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าฉันไปบอกคุณตอนไหนว่าคณะกรรมการมีเรื่องลับลมคมใน?”

เธอหยิบไมโครโฟนที่เพิ่งส่งมาใหม่จากพิธีกร แล้วมองดูแอนนาด้วยสีหน้าที่นิ่ง โดยไม่ตื่นตระหนกกับคำพูดของอันนาเลย

สื่อด้านล่างเวทีและรวมไปถึงผู้ชมที่กำลังรับชมการถ่ายทอดสดทั่วโลก ต่างก็เห็นเธอสงบนิ่ง และก็ไม่คิดว่าเธอได้พูดเรื่องดังกล่าว

“เมื่อกี้นี้” อันนากับวารุณีมองหน้ากัน

วารุณียักคิ้ว “เมื่อกี้?”

“ใช่ ก่อนที่ผลจะออก ทุกคนต่างก็ตื่นเต้นมาก มีเพียงคุณกับลีน่าเท่านั้นที่แตกต่างออกไป คุณบอกลีน่าว่าพวกคุณได้สิทธิ์ในการลงแข่งแล้ว ในเมื่อผลการแข่งขันตอนนั้นยังไม่ออก พวกคุณรู้ได้อย่างไรว่าจะได้สิทธิ์ คำตอบมีเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือพวกคุณรู้อยู่แล้วว่าตัวเองจะได้ลงแข่ง ทำไมถึงได้ลงแข่งก็เพราะพวกคุณซื้อกรรมการเหล่านี้มา” อันนาชี้ไปที่กรรมการที่อยู่แถวด้านล่าง

เหล่ากรรมการได้ยินก็อดขำไม่ได้

วารุณีและลีน่าก็หัวเราะเช่นกัน

มีเพียงผู้ชม สื่อและอันนาเท่านั้นที่ไม่รู้ว่าพวกเขากำลังหัวเราะอะไร

“ฉันไม่เคยเห็นคนโง่แบบนี้มาก่อน” ในห้องนั่งเล่น นัทธีหรี่ตาและพูดด้วยลิ้นที่ชั่วร้าย

อารัณพยักหน้า “ใช่ โง่แล้วยังไม่รู้จักปกปิดความโง่ของตัวเอง และยังโดนเปิดโปงไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่”

ไอริณมองพ่อและน้องชาย ไม่เข้าใจว่าพวกเขาพูดอะไรอยู่

“คุณวารุณี จริงอย่างที่คุณดีไซเนอร์อันนาบอกหรือเปล่า คุณซื้อคณะกรรมการมาหรือเปล่า” นักข่าวคนนั้นถามย้ำอีกครั้ง

วารุณีมองเขาเหมือนคนโง่ “คุณคิดว่ามันจริงเหรอ คิดว่าฉันมีความสามารถที่จะซื้อนักออกแบบระดับสูงสิบหกคนได้เหรอ?”