บทที่ 590 บัตรเข้าชม

และในเมื่อเขาพึ่งศักยภาพของตัวเองเข้ามาทำไมต้องฟังที่คนอื่นแล้วไปจัดการกับวารุณีด้วย?

ดูเหมือนจะเข้าใจสิ่งที่ลีน่าคิด เจสันจับหัวโล้นๆของตัวเอง “นั่นเพราะ...ฉันไม่มีความมั่นใจ”

“ไม่มีความมั่นใจ?” ลีน่ามองเขาอย่างแปลกใจ

เจสันตอบว่า “เพราะสีผิว พวกเราได้รับความนิยมจากดีไซเนอร์ชาวตะวันตกน้อยกว่าพวกคุณชาวตะวันออก พวกเราได้รับความเดือดร้อนจากการกลั่นแกล้งมากกว่าพวกคุณ ดังนั้นฉันจึงถูกรังแกมาตลอดทั้งปี เมื่อเวลาผ่านไปฉันจึงไม่มีความมั่นใจเลย รู้สึกว่าผลงานของตัวเองไม่ดีอยู่ตลอด"

"อย่างนี้นี่เอง ดีไซเนอร์ชาวตะวันตกทำเรื่องเลวร้ายจริงๆ" ลีน่าถอนหายใจ

วารุณีขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “มีดีไซเนอร์ไม่น้อยที่ออกจากวงการเพราะถูกรังแกทุกปี มันขึ้นอยู่กับว่าพวกใจของพวกเขาแข็งแกร่งพอหรือเปล่า”

“แต่เขาก็สามารถเดินผ่านมาได้จากการที่ถูกกลั่นแกล้งมาหลายปีจนถึงตอนนี้ แต่เขาแค่ขาดความมั่นใจ แต่เห็นได้ว่าคุณภาพจิตใจนี้ยังคงแข็งแกร่งมาก” ลีน่าลูบคางแล้วมองเจสัน

“โอเค ไม่ว่าเหตุผลของคุณคืออะไร แต่คุณทำผิดก็คือผิด หลังจากนี้ตอนแข่งคุณก็ตั้งใจแข่งดีๆ ฉันจะไม่ทำอะไรให้คุณ รอหลังจากจบการแข่งขัน ฉันจะฟ้องสมาคมย่อยของประเทศคุณ ให้สมาคมย่อยของประเทศพวกคุณลงโทษคุณ ไปกันเถอะนาน่า” หลังจากวารุณีพูดจบเขาก็หันหลังเดินไป

ลีน่ารีบตามไป

ในรถเธอมองวารุณี “วารุณี เธอก็ยังใจอ่อนอยู่เหมือนเดิมที่ปล่อยเจสันไป”

“ทำไมละ” วารุณีพลิกดูนิตยสารแฟชั่น

ลีน่ามองมาที่เธอ “เพราะเธอไม่ได้ไปแจ้งความกับสมาคมหลัก แต่กลับบอกว่าจะแจ้งความกับสมาคมย่อยของประเทศเจสันแทน มันคือการปล่อยเจสันไปไม่ใช่เหรอ? รู้มั้ยว่าสมาคมหลักอยู่ที่นี่ แจ้งสมาคมหลักสะดวกที่สุดไม่ใช่เหรอ? แต่คุณกลับทิ้งสิ่งที่อยู่ใกล้ตัวไปหาสิ่งที่อยู่ไกลตัวแทน ดังนั้นคำตอบก็มีแค่นี้ เพราะโทษของสมาคมย่อยจะไม่รุนแรงกว่าสมาคมหลัก นอกจากนี้สมาคมย่อยจะมองว่าเจสันเป็นดีไซเนอร์ของประเทศพวกเขา ก็จะลงโทษเจสันเบา"

“วารุณีหัวเราะ” คุณพูดถูก ฉันจงใจปล่อยให้เจสันไป เขามีพรสวรรค์ด้านการออกแบบที่ดี ยกเว้นเรื่องครั้งนั้น เขาไม่ได้ทำสิ่งอื่นใด ถ้าปล่อยให้สมาคมหลักไปจัดการเขา จุดจบของเขาก็คือถูกระงับการแข่งขัน แล้วก็ถูกบังคับให้ถอนตัวออก ดีไซเนอร์ที่มีความสามารถเช่นนี้ ฉันทนเห็นจุดจบแบบนั้นไม่ได้

“บอกไปอย่างนั้น คุณแค่ไม่เห็นเจสันทำอะไรในช่วงเวลานี้ ถ้าเกิดว่าเมื่อก่อนเจสันเคยทำมันมาก่อนล่ะ” ลีน่าบอก

วารุณีพลิกนิตยสารอย่างใจเย็น “ฉันเลยบอกว่าจะรายงานหลังจบการแข่งไง ระหว่างนี้ฉันสามารถให้คนไปตรวจสอบเจสันได้ ถ้าเกิดว่าเจสันเพิ่งจะมาลงมือกับฉัน ครั้งอื่นเขาไม่ได้ทำก็ทำตามแผนเดิม แต่ถ้าเจสันเป็นอย่างที่คุณพูดฉันก็จะไปแจ้งความกับสมาคมหลักก็ไม่สายเกินไป”

"วารุณี เธอนี่มันแน่จริงๆ" ลีน่ายกนิ้วโป้งให้

วารุณียิ้ม “ฉันหวังว่าเขาจะเข้าใจความพยายามของฉันนะ”

“ถ้าเขาไม่เข้าใจ แต่กลับเกลียดคุณเพราะคุณรายงานต่อสมาคมย่อย บอกได้คำเดียวว่าคนนี้ไม่คู่ควรแก่การเห็นใจ” ลีน่าตอบ

วารุณีพยักหน้า “คุณพูดถูก”

กลับมาบ้านพักได้อย่างราบรื่น

หลังจากวารุณีกับลีน่าแยกจากกันก็เดินขึ้นไปชั้นบนไปหาลูกทั้งสองคนก่อน

ไอริณกำลังหลับ ส่วนอารัณกำลังเรียนหลักสูตรกับอาจารย์

วารุณีไม่ได้เขาไปรบกวน ปิดประตูห้องของลูกอย่างแผ่วเบา แล้วกลับมาที่ห้องของตัวเองรอฟ้ามืดก็จะได้ติดต่อกับนัทธี

หลังจากรอเกือบสองชั่วโมง ในที่สุดก็มืดแล้ว และที่ประเทศจีนก็เช้าแล้ว

วารุณีรีบโทรหานัทธี

นัทธีเองก็ดูเหมือนจะรู้ว่าเธอจะโทรมา เมื่อโทรศัพท์ดังเขาก็รับในทันที “ฮัลโหล?”

เสียงของเขายังคงเหนื่อยเล็กน้อย

วารุณีขมวดคิ้วอย่างกังวลใจ “ที่รัก เมื่อคืนไม่ได้พักผ่อนเหรอ?”