บทที้ 591 ป้าส้มเกือบจะโดนทำร้าย

“เป็นแบบนั้นแหละ” เชอรีนวางมีดและส้อมลง “ฉันเคยพูดก่อนหน้านี้แล้วนะ หลังจากการถ่ายนิตยสารจบลง นักร้องชั้นนำของโลกเหล่านี้จะมารวมตัวกันเพื่อขึ้นคอนเสิร์ตแห่งศตวรรษ นี่คือตั๋วคอนเสิร์ต”

“ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง” วารุณีเข้าใจก่อนจะพยักหน้า

เมื่อลีน่าได้ยิน ดวงตาของเธอก็เป็นประกาย “คอนเสิร์ตแห่งศตวรรษ ฉันสนใจมาก”

“ถ้าสนใจฉันจะให้เธอหนึ่งใบ” วารุณียิ้มและยื่นตั๋วให้เธอ

ลีน่ารีบรับมา “ถ้าอย่างนั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะ ฮิฮิ ขอบคุณนะวารุณี”

“ไม่เป็นไร” วารุณียิ้ม แล้วก็มองตั๋วอื่นๆ ต่อไป “เชอรีนเธอมีหรือเปล่า?”

“ฉันมี ตั๋วพวกนี้ทางนิตยสารนี้มอบให้เธอ ฉันมี 2 ใบ ฉันตั้งใจจะพร้อมกับมารุต” เชอรีนกล่าวอย่างเขินอาย

วารุณีพยักหน้า “เป็นความคิดที่ดี”

“วารุณีเธอก็พานัทธีและลูกทั้งสองไปด้วยสิ ปาจรีย์จะได้ไปด้วย” เชอรีนแนะนำ

วารุณีประเมินตั๋วในมือแล้วพบว่ามีจำนวนพอดี เธอเลยใส่กลับเข้าไปในซอง “ได้ งั้นเดี๋ยวฉันจะบอกนัทธีกับปาจรีย์แล้วกัน ยังเหลือเวลาอีกเดือนหนึ่งสำหรับคอนเสิร์ต ยังอีกนาน ไม่ต้องรีบ ไปทานข้าวกันเถอะ”

ทุกคนทานข้าวกันต่อ

ในประเทศ นัทธีไปถึงที่อสังหาริมทรัพย์วันเฮิร์ท

เนื่องจากเขาไม่ใช่ผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุด เขาจึงไม่สามารถเข้าไปแทรกแซงในหลายๆ โครงการของอสังหาริมทรัพย์วันเฮิร์ท และสามารถถามได้เฉพาะเรื่องที่วันเฮิร์ทกำลังถูกค้นหาในเมื่อวานนี้เท่านั้น

เป็นอย่างที่คิดไว้ ผู้จัดการวันเฮิร์ทก็ได้เปิดเผย ว่าเมื่อวานคนที่มาค้นหาที่นี่ ก็คือนิรุตติ์

เนื่องจากเดิมทีนิรุตติ์เป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของวันเฮิร์ท แม้ว่าเขาจะยังไม่ได้รับช่วงต่อ แต่ผู้จัดการก็จะไม่มีทางห้ามเขา

ดังนั้นนิรุตติ์จึงเข้ามาอย่างเปิดเผย และหลังจากค้นหา เขาก็จากไปโดยไม่เจออะไร

หลังจากฟังคำอธิบายของผู้จัดการ นัทธีก็เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คราวหน้าถ้านิรุตติ์ปรากฏตัวอีกครั้ง แจ้งให้ผมทราบทันที!”

ผู้จัดการไม่รู้เรื่องคับข้องใจระหว่างนิรุตติ์และนัทธี เขาพยักหน้าโดยไม่ลังเล “ครับ ประธานนัทธี”

“ไปกันเถอะ” นัทธีลุกขึ้น และพากลุ่มผู้จัดการออกจากวันเฮิร์ท

วันเฮิร์ทไม่ใช่อุตสาหกรรมที่เขาควบคุม และเขาเป็นเพียงแขกรับเชิญที่มาที่นี่ ในเมื่อรู้เรื่องที่เขาต้องการจะรู้แล้ว เขาก็ไม่มีความจำเป็นที่ต้องอยู่ต่อไปอีก

หลังจากที่นัทธีออกจากวันเฮิร์ท เขาก็ไปโรงพยาบาลโดยตรง

ในรถ เขามองไปที่ผู้จัดการ “ทางด้านเขมิกาเจออะไรไหม”

ผู้จัดการส่ายหัว “คุณหญิงอัณณ์...ไม่สิ ทางด้านเขมิกาไม่พบอะไรเลย ผมคิดว่านิรุตติ์ไม่น่าจะไปหาเขา แต่ถึงแม้ว่าเขาจะไปก็ตาม ผมคิดว่าเขมิกาไม่น่าจะเปิดเผยร่องรอยของนิรุตติ์ให้กับเรา เพราะยังไง พวกเขาก็เป็นแม่ลูกกันแท้ๆ แม้ว่าจะไม่มีความรู้สึกใดๆ ต่อกันก็ตาม เขมิกาจะไม่ทำให้นิรุตติ์หมดหนทาง”

หลังจากนัทธีได้ยินแบบนั้น เขาก็ไม่พูดอะไร เพราะมันสมเหตุสมผล

“ไม่ว่าจะยังไง ติดตามเขมิกาต่อไป เมื่อมีเบาะแสของนิรุตติ์ รีบควบคุมพื้นที่ของเขมิกาในทันที” นัทธีหรี่ตาลงและออกคำสั่ง

ผู้จัดการพยักหน้า “รับทราบครับ”

นัทธีไม่ได้พูดอะไรอีก เขาหยิบเอกสารขึ้นมาดู

หลังจากที่ถึงโรงพยาบาลแล้ว เขาก็โยนเอกสารให้กับผู้จัดการ เขาลงจากรถและเดินไปที่แผนกผู้ป่วยภายใน

ทันทีที่เขามาถึงห้องของป้าส้ม นัทธีมองผ่านกระจกตรงประตู เขาเห็นหมอคนหนึ่งในชุดเสื้อคลุมสีขาว กำลังถือเข็มฉีดยาเปล่า และฉีดอากาศเข้าไปในน้ำเกลือของป้าส้ม

เมื่อเห็นภาพนี้ นัทธีก็หรี่ตาลง และเตะเปิดประตูเข้าไป “นี่คุณทำอะไรอยู่”

หมอไม่คิดว่าตัวเองจะถูกจับได้ว่ากำลังทำชั่วอยู่ เขาโยนเข็มฉีดยาลงและวิ่งไปที่ประตู เขาอยากจะกระแทกตัวนัทธีแล้วหนีออกจากที่นี่

นัทธีคาดไว้อยู่แล้ว ตอนที่เขาวิ่งมา เขาจึงยื่นขาไปเตะท้องของหมอ

หมอถูกเตะล้มลงกับพื้น ใบหน้าเขาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

นัทธีเหลือบมองไปที่ป้าส้มที่หมดสติอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล ก่อนจะก้าวไปข้างหน้า และเหยียบเท้าลงบนหน้าอกของหมอด้วยเท้าข้างเดียว จากหน้าก็ลงแรงที่เท้า “บอกมา ใครส่งคุณมาที่นี่!”

หมอเจ็บปวดจนพูดไม่ออก ดวงตาสีแดงจ้องมองไปที่นัทธี

นัทธีขมวดคิ้วแน่นมากและกดเท้าแรงๆ อีกครั้ง