บทที่ 596 ตู้อบ

“ดูเหมือนว่าคุณจะเกลียดเขาจริงๆ คุณต้องการหาเขาและฆ่าเขาอีกครั้งใช่ไหม?”นิรุตติ์เยาะเย้ย

ใบหน้าของนวิยาเต็มไปด้วยความดุร้าย “ใครให้เขาทำผิดต่อฉันล่ะ มันคงจะดีถ้าเขาตายจริงๆ ถ้าเขาไม่ตาย ฉันจะฆ่าเขาอีกครั้งแน่นอน เพื่อให้เขารู้ถึงความเจ็บปวดของฉัน!”

นิรุตติ์กลอกตา

เธอมีความเจ็บปวดบ้าอะไร นัทธีจะทำผิดต่อเธอได้ยังไง เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะตัวเธอไม่ได้นัทธีมาครอบครอง ก็เลยพูดว่านัทธีทำผิดต่อเธอ

วงจรความคิดแบบนี้ มันแปลกใหม่จริงๆ!

แน่นอนนิรุตติ์จะไม่พูดในสิ่งที่เขาคิด เขาผลักแว่นตาของเขากลับและพูดว่า “ได้ เดี๋ยวผมจะส่งคนไปถาม”

นวิยาเม้มริมฝีปากของเธอและไม่พูดอะไร

ไม่นานรถตู้ก็ขับออกไป และก็หายไปอย่างรวดเร็ว ทำเหมือนว่าไม่เคยมาที่นี่ก่อน

ห่างจากเขตอุตสาหกรรมที่ถูกไฟไหม้นี้ราวๆ 20 ไมล์ มีโรงพยาบาลในเมืองเล็กๆ ตั้งอยู่

ผู้หญิงหน้าตาดีอายุ 20 ปีเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วยพร้อมกับกระติกน้ำร้อน

พยาบาลในห้องผู้ป่วยเห็นเธอและยิ้มให้เธอ “คุณจุ๊บแจง มาแล้วหรอคะ”

ใช่ ฉันทำซุปมาให้เขา รอเขาตื่นแล้วให้เขาดื่ม” จุ๊บแจงมองไปยังชายบนเตียงในโรงพยาบาล ที่สวมชุดโรงพยาบาลไว้ เขามีใบหน้าซีดเซียว และมีผ้าพันแผลอยู่บนหัว แต่กลับไม่ทำให้ความหล่อของชายหนุ่มหายไปเลย เธอพูดอย่างเขินอาย

เมื่อเห็นสิ่งนี้ นางพยาบาลก็ยิ้มและแซวว่า “คุณจุ๊บแจงดูแลแฟนของตัวเองดีมากเลย”

เมื่อได้ยินคำแฟน คุณจุ๊บแจงก็ใจเต้นเร็ว และใบหน้าของเธอก็แดงก่ำ และเธอก็ก้มหน้าลงอย่างเขินอาย “นี่...ก็เป็นเรื่องที่ควรจะทำ เพราะยังไงนี่ก็แฟนฉันเอง”

เธอหันหลังกลับ ในแววตาของเธอแอบแฝงไปด้วยความรู้สึกเศร้า

แต่พยาบาลไม่เห็นสิ่งนั้น เธอก็ปิดสมุดเวชระเบียนแล้วบอกว่า “คุณจุ๊บแจงดีจังเลย แฟนคุณโชคดีจริงๆ เอาล่ะ ฉันจะไม่รบกวนคุณกับแฟนคุณจุ๊บแจง ฉันขอตัวก่อนนะ”

“อืมคุณพยาบาลนิสาโชคดีค่ะ” จุ๊บแจงพยักหน้า

หลังจากที่พยาบาลจากไป มีเพียงจุ๊บแจงและชายที่อยู่บนเตียงเท่านั้นที่ถูกทิ้งไว้ในห้องผู้ป่วย

จุ๊บแจงถอนหายใจออกด้วยความโล่งอก จากนั้นก็วางกระติกน้ำร้อนไว้ข้างเตียง ก่อนจะมองไปที่ชายคนนั้นบนเตียงในโรงพยาบาล

อันที่จริงเธอโกหก ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่แฟนของเธอ ระหว่างทางกลับจากญาติ เธอได้ขับผ่านแม่น้ำ และเจอเขาที่ริมแม่น้ำ

เธอไม่เคยเห็นผู้ชายหน้าตาดีขนาดนี้มาก่อน เธอรู้สึกประทับใจตั้งแต่แรกเห็น จากนั้นจึงพาชายคนนั้นขึ้นไปที่รถและกลับไปที่เมืองเล็กๆ ที่เธอเติบโตขึ้นมา

เธอไม่รู้ว่าชายคนนี้เป็นใครและชื่ออะไร

ชายคนนี้ไม่มีเอกสารแสดงตัวและโทรศัพท์มือถือ และเธอก็ไม่สามารถติดต่อกับในครอบครัวของเขาได้

แต่นี่เป็นสิ่งที่ดีสำหรับเธอ แม้ว่าเธอจะไม่รู้จักแบรนด์เสื้อผ้าของผู้ชายคนนี้ แต่เมื่อดูจากคุณภาพของผ้าแล้ว ก็รู้ได้ทันทีว่าต้องมีราคาสูง

ซึ่งก็หมายความว่า ชายคนนี้น่าจะมีฐานะที่ร่ำรวย ถ้าเธอติดต่อกับครอบครัวของเขาได้ บางทีครอบครัวของเขาอาจมารับเขา และเธอจะไม่มีวันได้พบเขาอีกเลย

ถึงแม้ว่าเธอจะรู้ว่ามันเห็นแก่ตัวที่จะเก็บเขาไว้ แต่เพื่อความรักของเธอ เธอก็เต็มใจที่จะต่อสู้

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ จุ๊บแจงก็ยื่นมือออกไปแตะคิ้วและริมฝีปากบางๆ ของชายคนนั้น เธออดไม่ได้ที่จะจินตนาการว่าชายผู้นี้มองเธอด้วยดวงตาที่อ่อนโยน และจูบเธอด้วยริมฝีปากบางที่สวยงามของเขา

ในต่างประเทศ ในโรงพยาบาล

หลังจากการปฐมพยาบาลเป็นเวลาหลายชั่วโมง ในที่สุด วารุณีก็ผ่านพ้นความยากลำบากไปได้ และเด็กในท้องของเธอคลอดออกมาอย่างปลอดภัย

เด็กที่อายุเพียง 6 เดือนมีขนาดเล็กกว่าเด็กที่ครบกำหนดมากกว่าครึ่ง และทั้งตัวก็แดงก่ำ ร่างกายเพิ่งจะเติบโตสมบูรณ์ เสียงเล็กๆ เหมือนเสียงของแมว ถ้าไม่ตั้งใจฟังก็จะไม่ได้ยินเลย

ลีน่ายืนอยู่นอกห้องเด็กทารก เธอมองดูเด็กน้อยในตู้อบผ่านกระจก หัวใจของพวกเขาสั่นเทา

“ตัวเล็กขนาดนี้ การมีชีวิตรอดได้จริงๆ เหรอ?” เชอรีนกระซิบ

มารุตไอ “คุณพูดอะไรเนี่ย”

“ฉันรู้ว่าไม่ควรพูดอย่างนั้น แต่เด็กคนนี้ยังตัวเล็กและตัวไม่ใหญ่ไปกว่าลูกแมวเลย จริงๆ แล้วฉัน...”

ประโยคหลังจากนั้น เชอรีนไม่ได้พูดต่อ

แต่มารุตและลีน่าก็รู้ว่าเธอหมายถึงอะไร

ใช่ เจ้าตัวเล็กน่าจะเกิดในอีกสี่เดือนหลังจากนี้ แต่ตอนนี้เขาออกมาก่อนสี่เดือน แม้ว่าพยาบาลจะบอกว่าตราบใดที่เด็กแข็งแรงและอยู่ในตู้อบจนครบกำหนด เขาก็สามารถมีชีวิตรอดได้