บทที่ 597 วารุณีฟื้นแล้ว

ตามที่คาดไว้ เด็กทั้งสองพยักหน้าทันที เพื่อบ่งบอกว่าพวกเขาจะไม่ทิ้งแม่

ผู้ใหญ่สามคนตกลงกันตามนี้ คนที่ควรจะกลับไปก็ต้องกลับไป คนที่จะอยู่ต่อก็ควรอยู่ต่อ

จนกระทั่งบ่ายของวันรุ่งขึ้น ในที่สุดวารุณีก็ตื่นขึ้น

เมื่อเธอตื่นขึ้นมา เธอมองไปที่เพดานสีขาว ดมกลิ่นยาฆ่าเชื้อในอากาศ และเธอรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน

เหมือนนึกขึ้นได้ว่าเธอถูกกระตุ้นเพราะเรื่องการหายตัวไปของนัทธี ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงในท้องของเธอก็กลับมา เธอก็รีบกุมท้องของเธอ

ท้องที่ควรจะโปน แต่ตอนนี้มันแบนราบ เธอตื่นตระหนก และหัวใจของเธอก็เศร้าหมอง

“ลูกฉันอยู่ที่ไหน ลูกฉันอยู่ที่ไหน” วารุณีรีบลุกขึ้นนั่ง

เพราะการเคลื่อนไหวดังกล่าว ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงจากท้องของเธอ ทำให้เธอต้องกรีดร้องออกมา

และความเจ็บปวดนี้ทำให้เธอเข้าใจว่าลูกของเธอจากไปแล้วจริงๆ!

การเคลื่อนไหวของวารุณีปลุกเชอรีนที่หลับอยู่บนโซฟาในห้องผู้ป่วย

เชอรีนลืมตาขึ้นและมองไปทางเตียงของโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว เธอเห็นว่าวารุณีกำลังดึงสายน้ำเกลือออก เธอเตรียมที่จะลงจากเตียง เธอจึงรีบวิ่งไปหยุดเธอทันที

“นวลนวล เธอจะอะไร” เซี่ยหลินรีบช่วยพยุงวารุณีกลับไปที่เตียงของโรงพยาบาล

วารุณีไม่ยอม เธอจะลุกขึ้นให้ได้ ในขณะที่ผลักเชอรีน เธอก็ตะโกนด้วยอารมณ์ “ลูกของฉันหายไป ฉันจะไปหาลูกของฉัน!”

เชอรีนจึงเข้าใจว่าทำไมเธอถึงจะลงไปให้ได้ ในขณะที่โล่งใจ เธอก็ตอบอย่างรวดเร็วว่า “เด็กยังอยู่ เด็กยังคงอยู่!”

“ยังอยู่” เมื่อได้ยินเช่นนี้ วารุณีก็หยุดเคลื่อนไหว เธอคว้ามือของเชอรีนและถามอย่างร้อนรน “เชอรีน เธอบอกว่าลูกของฉันยังอยู่ แต่ท้องของฉันแบน เขาอายุแค่หกเดือนเอง จู่ๆ ก็หายตัวไปจากท้องของฉัน แสดงว่าเขา...”

“ไม่ เด็กน้อยยังมีชีวิตอยู่ เขาอยู่ในห้องอบ” เชอรีนตบหลังเธอ เพื่อปลอบโยนเธอ

วารุณีขยับริมฝีปาก “ตู้อบ?”

“ใช่ เพราะเธอถูกกระตุ้นจากการหายตัวไปของคุณนัทธี มันมีผลกระทบต่อมดลูก ทารกจึงคลอดก่อนกำหนด โชคดีที่ทารกอายุได้ 6 เดือน แต่ต้องดูแลให้ดี ก็จะถือว่ามีโอกาสรอดอยู่” เชอรีนพยักหน้า

วารุณีจับท้อง นัยน์ตาเธอดูว่างเปล่า “คลอดก่อนกำหนด...ทารกคลอดก่อนกำหนด และคลอดก่อนกำหนดในเวลาเพียง 6 เดือนเท่านั้น...”

“นี่ก็ไม่มีทางเลือก” เชอรีนถอนหายใจออก

วารุณีพยายามกลั้นน้ำตาไว้ แต่สุดท้ายน้ำตาก็ไหลอยู่ดี “เพราะฉันเอง ที่ปล่อยให้ลูกเกิดก่อนกำหนด เป็นเพราะฉันเอง…”

“อย่าร้องไห้ อย่าร้องไห้” เชอรีนกอดวารุณีอย่างรวดเร็ว “วารุณีไม่ใช่ความผิดเธอ อย่าโทษตัวเอง นี่เป็นเรื่องที่ไม่มีใครอยากให้เกิด และการที่เธอโทษตัวเองแบบนี้ มันจะไม่ดีต่อสุขภาพของเธอ เข้าใจไหม ลูกยังต้องการเธอ เธอต้องดูแลร่างกายให้ดี ไม่เช่นนั้น ถ้าร่างกายคุณจะพัง แล้วลูกจะทำยังไง แล้วอารัณและไอริญจะทำยังไง”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ วารุณีก็ตกตะลึง

ใช่ ตอนนี้ได้เกิดเรื่องขึ้นกับนัทธี และเธอก็ยังทำให้เด็กในท้องของเธอคลอดก่อนกำหนด ดังนั้นเขาจึงทำได้นอนในตู้อบได้เท่านั้น

ถ้าเธอยังลุกขึ้นสู้ แล้วใครจะดูแลลูกทั้งสามคน?

เมื่อเห็นวารุณีหลับตาลง และพยายามสงบจิตใจและอารมณ์ของเธอ เชอรีนรู้ว่าเธอฟังคำพูดของเธอ และเธอก็มีความสุขมาก

“ถูกต้องแล้ววารุณี ตอนนี้ลูกทั้งสามต้องพึ่งพาเธอ เธอต้องไม่ล้ม” เชอรีนกล่าวอย่างจริงจัง

วารุณีกัดริมฝีปากล่างและฝืนยิ้ม “ฉันรู้ ฉันจะควบคุมอารมณ์ตัวเอง อารัณและไอริณอยู่ที่ไหน”

“มารุตพาพวกเขาออกไปทานอาหารเย็น อีกสักพักก็คงกลับ” เชอรีนตอบ

วารุณีพยักหน้า บอกว่ารู้แล้ว ก่อนจะพูดว่า “เชอนรีน หารถเข็นให้หน่อย ฉันอยากเห็นหน้าลูก”

เชอรีนอยากจะบอกว่าเธอยังมีอาการบาดเจ็บที่ท้อง แต่เมื่อเห็นดวงตาที่แน่วแน่ของเธอ เธอก็พูดไม่ออก

ในฐานะแม่ หากไม่ปล่อยให้เธอได้เห็นกับตา เธอก็คงจะไม่ยอมรักษาอย่างสบายใจ

“อืม รอก่อน เดี๋ยวฉันจะไปที่แผนกอุปกรณ์” เชอรีนกล่าว

วารุณีขอบคุณเขา

หลังจากนั้นไม่นาน เชอรีนก็เข็นรถเข็นมา และช่วยพยุงวารุณีขึ้นไปบนรถเข็น แล้วเข็นไปที่ห้องทารก

พวกเขายืนอยู่นอกห้องทารก มองดูเด็กในตู้อบ ตัวของเด็กน้อยแดงทั้งตัว วารุณีปิดริมฝีปาก และน้ำตาไหลลงมาอย่างควบคุมไม่ได้อีกครั้ง