บทที่ 621 ผู้มีพระคุณ

ตามหลักแล้ว ทางผู้จัดการแข่งขันอยากจะเชิญกรรมการ ก็จะติดต่อกรรมการคนนั้นล่วงหน้า และแอบเปิดเผยไปว่ามีตนมีความคิดที่จะเชิญเธอมาเป็นกรรมการ

แต่ช่วงนี้ เธอไม่เห็นผู้จัดการแข็งขันคนไหนมาหาเธอเลย

นัทธียิ้มอ่อนๆ “นายท่านวัชระให้เธอน่ะ และเป็นของขวัญงานแต่งของพวกเราด้วย”

“หื้ม?” วารุณีอึ้ง “นายท่านวัชระเหรอ?”

“ใช่แล้ว ฉันเชิญนายท่านวัชระมาร่วมงานแต่งของเรา แต่ช่วงนี้เขามีงานอื่นต้องไป เลยมาไม่ได้ ดังนั้นก็เลยให้เมธาวีเอานี่มาให้ฉัน” นัทธีพยักหน้าเล็กน้อยแล้วตอบกลับ

วารุณีขมวดคิ้วเป็นปม “เมธาวีงั้นเหรอ?”

เขาไม่พูดอะไร เธอแทบจะลืมคนคนนี้ไปแล้วด้วยซ้ำ

เมธาวีจองหองหยิ่งยโส ก่อนหน้านี้ยังร่วมมือกับพิชญาใส่ร้ายว่าเธอขโมยสร้อยอยู่เลย ต่อมาก็หาเรื่องเธอที่โรงงานผ้าอีก สุดท้ายยังแย่งชุดราตรีในร้านกับเธออีกด้วย

แน่นอน พวกนี้ยังไม่เท่าไหร่ ที่สำคัญคือ เมธาวียังมีความคิดแบบนั้นกับนัทธีอีก

เห็นวารุณีไม่พอใจ เมธาวีก็ยิ่งมีความสุขเข้าไปอีก

เห็นได้ชัดว่า เธอชอบที่เห็นท่าทีหึงหวงของวารุณี

“วารุณี นี่คือเมธาวี เป็นหลานสาวของนายท่านวัชระเหรอ?” ปาจรีย์เอ่ยถาม

วารุณีตอบ “ใช่แล้ว”

ต่อมา เธอก็มองดูนัทธีแล้วถามว่า “หล่อนไปหานายที่บริษัทเหรอ?”

“ใช่” นัทธีพยักหน้า

วารุณีกัดริมฝีปากแน่น ใบหน้าไม่สบายใจกว่าเดิม

นัทธีเห็นแล้วก็รีบจับมือเธอไว้ แล้วดึงเธอเข้าไปในอ้อมกอดและให้เธอนั่งบนตักตัวเอง

ปาจรีย์ที่เห็นแล้วก็แสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ จากนั้นก็รีบปิดตาเด็กๆสองคนไว้ “พอแล้วๆ พวกหนูจะดูไม่ได้นะ”

“แม่บุญธรรมฮะ!” อารัณเอามือของปาจรีย์ออก

ไอริณก็เหมือนกัน

แต่ปาจรีย์ปิดไว้แน่นมาก ไม่ยอมปล่อยมือ สุดท้ายเธอก็จำใจต้องลากเด็กสองคนออกจากห้องทำงาน ให้วารุณีกับนัทธีอยู่กันสองคนด้านใน

วารุณีรู้ว่าปาจรีย์อยากให้เธอกับนัทธีอยู่กันสองต่อสอง ในใจก็ทั้งซาบซึ้งและตลก

นัทธีรู้สึกพอใจกับการกระทำของปาจรีย์มาก เขามองวารุณีแล้วพูดว่า: “วางใจได้ ระหว่างฉันกับเมธาวีไม่มีอะไรหรอก และเมธาวีในตอนนี้ก็เปลี่ยนไปแล้วด้วย หล่อนไม่ได้มาตามรังควานฉันแล้วล่ะ”

“ยังไงกัน?” วารุณีกะพริบตาอย่างตกใจ

นัทธีเล่าเรื่องก่อนหน้านี้ที่เจอกับเมธาวีทั้งหมดออกมา

วารุณีได้ยินแล้วก็อึ้งเหมือนกัน “พระเจ้า!! หล่อนเปลี่ยนไปเยอะขนาดนั้นเชียว?”

เมธาวีที่นัทธีเพิ่งพูดถึงไปนั้น ไม่เหมือนกับที่วารุณีรู้จักเลย แทบจะเป็นคนละคนกันแล้ว

นัทธีจัดเผ้าผมให้เธอ “เปลี่ยนไปเยอะมาก แล้วยังเตือนให้ฉันระวังจุ๊บแจงด้วยนะ”

วารุณีพูด “รู้สึกเหมือนวิญญาณสลับร่างกันเลย”

“เอาล่ะ ไม่พูดเรื่องคนอื่นแล้ว” นัทธีวางมือลงบนหัวเธอเบาๆ แล้วเปลี่ยนเรื่องพูด: “ฝ่ายเธอเชิญแขกคนไหนบ้าง?”

เขาถามเรื่องงานแต่ง

วารุณีเอนหัวลงบนไหล่กว้างของเขา “ฉันไม่ค่อยมีเพื่อนเท่าไหร่ ก็เลยเชิญพวกนักออกแบบที่เคยทำงานร่วมกันมาก่อน แล้วก็มีพวกเชอรีนอีกด้วย นายล่ะ?”

“ก็เป็นพวกนักธุรกิจที่ร่วมงานด้วยกัน” นัทธีตอบ

เขาก็เหมือนกับเธอ ไม่ค่อยมีเพื่อนเท่าไหร่

และพวกเขายังไม่มีญาติอะไรด้วย

แต่ยังดีที่พวกเขาเป็นครอบครัวเดียวกัน!

ทั้งสองอยู่ในห้องทำงานกว่ายี่สิบนาที ปาจรีย์ก็เคาะประตู “วารุณี อาหารที่เธอสั่งได้แล้วนะ”

“โอเค ฉันรู้แล้ว” วารุณีพยักหน้า จากนั้นก็ลุกขึ้นจากอ้อมกอดของนัทธี “ไปกันเถอะ ไปกินข้าวกัน ไม่ได้กินข้าวนานขนาดนี้ กระเพาะนายรับไหวเหรอ?”