บทที่ 643 ที่แท้ก็เป็นพวกเขานี่เอง

วารุณีปล่อยมือจากลูกบิดและกลับห้องของตัวเอง

เธอกลัวว่าถ้ายืนอยู่หน้าห้องคนอื่นนานกว่านี้ เดี๋ยวคนใช้เข้ามาเห็นจะเอาเรื่องนี้ไปบอกผู้ชายคนนั้นก็ยุ่งเลย

ถึงคนรับใช้จะซื่อบื้อ แต่เจ้าของคฤหาสน์แห่งนี้คงไม่ซื่อบื้อแน่

พอกลับถึงห้อง วารุณีเปิดไฟ

ไฟสีเหลืองอ่อน ๆทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย

แต่เธอก็รู้ ถึงแม้ว่าไฟจำทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย แต่ความรู้สึกนี้ก็ไม่ใช่ความรู้สึกปลอดภัยจริง ๆ

เธอไม่รู้เลยว่าใครเป็นคนพาเธอมาที่นี่ แล้วมีจุดประสงค์อะไรกันแน่

แต่ที่เธอรู้คือไม่ใช่เรื่องดีแน่ ๆ

อันที่จริงเธอสงสัยว่าคนที่พาเธอมาที่นี่คือนิรุตติ์และนวิยา เพราะการเรียกคุณผู้หญิงคุณผู้ชายก็เหมาะที่จะเป้นนิรุตติ์และนวิยา

แค่เธอยังไม่เคยเห็นคุณผู้หญิงและคุณผู้ชายที่ว่า เธอเลยยังไม่กล้าสรุป

ทุกอย่างต้องรอให้ถึงกลางคืนถึงจะรู้

วารุณีนั่งบนเตียงรอให้ถึงตอนกลางคืนอย่างเงียบ ๆ

รอมาหลายชั่วโมง ในที่สุดฟ้าก็มืดลง

วารุณีได้ยินเสียงใบพัดจากบนคฤหาสน์

เธอรีบลุกขึ้นยืน รีบเดินไปนอกระเบียงเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเฮลิคอปเตอร์ที่บินอยู่กลางอากาศ ตาเธอสว่างขึ้นทันใด

เครื่องบินนี่!

ตลอดทั้งวันมานี่เป็นอุปกรณ์สื่อสารแรกที่เธอเห็น แถมยังเป็นเครื่องบินด้วย

ถ้ามีเครื่องบินแล้ว ทางหนีรอดของเธอก็เป็นไปได้

แต่ประเด็นหลักคือเธอขับไม่เป็นนี่สิ!

ความรู้สึกของวารุณีที่ตื่นเต้นเมื่อกี้ค่อยๆหายไป

เธอมองเครื่องบินลงจอดบนพื้นดินอย่างไร้อารมณ์

ประตูถูกเปิดออก ทั้งสองคนโดดลงมาจากด้านใน

คนแรกที่โดดลงมาเป็นผู้หญิง

เพราะระยะทางไกลเกินไปทำให้วารุณีมองผู้หญิงคนนั้นไม่ชัด แต่รูปร่างผู้หญิงคนนั้น ทำให้สีหน้าเธอเปลี่ยนไป

นั่นมัน......นวิยานี่!

การที่เป็นนักออกแบบเสื้อผ้า สำหรับรูปร่างแล้วเธอมีมาตรฐานการวัดเป็นของตัวเอง

สายตาของนักออกแบบแหลมคนมาก แค่มองปราดเดียวก็สามารถประเมินร่างกายของคนตรงหน้าได้

ดังนั้นพอเห็นผู้หญิงคนนั้น วารุณีจำได้เลย นั่นก็คือนวิยา เพราะรูปร่างของผู้หญิงคนนั้นเหมือนนวิยา

ขณะที่วารุณีตัวสั่นและจับราวระเบียงไว้แน่น คนต่อไปที่กำลังลงจากเครื่องบินได้ปรากฏตัวในสายตาเธอ และเป็นผู้ชาย

พอเห็นชายผู้นั้นแล้ว สีหน้าของวารุณีไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไปมาก แค่มือที่จับอยู่บนราวยิ่งจับแน่นมากขึ้น

นิรุตติ์!

สิ่งที่เธอคาดการณ์ถูกต้องแล้ว คนที่พาเธอมาที่นี่คือนิรุตติ์และนวิยา

เกาะนี้คือถิ่นของนิรุตติ์และนวิยา?

ราวกับรู้สึกได้ถึงสายตาของวารุณี นิรุตติ์หันไปและเงยหน้าขึ้นมอง มองเห็นวารุณีที่อยู่นอกระเบียงชั้นสาม นัยน์ตาเขาเป็นประกาย จากนั้นโบกมือยิ้มทักทายวารุณี

ท่าทางของเขาดึงดูดนวิยาให้มองตาม พอเห็นวารุณีสีหน้าก็เปลี่ยนไป

“เธอตื่นแล้ว!” นวิยากำหมัดและกัดฟันพูด

นิรุตติ์เก็บมือลงแล้วหันไปมองเธอ “ยังคงยืนยันคำเดิม อย่าคิดที่จะลงมือกับเธอ ไม่งั้นผมไม่เอาคุณไว้แน่” นวิยาหรี่ตา”รู้แล้ว ฉันจะอดทนไว้ แต่ฉันไม่เข้าใจเลย”

“เรื่องอะไร?” นิรุตติ์ชักสีหน้า