บทที่ 644 อยู่กับฉันนะ

สายตาของวารุณีจ้องไปที่เฮลิคอปเตอร์ และยังมีคนนั่งอยู่ในเฮลิคอปเตอร์อยู่ คือนักบินที่ขับเครื่องบินนั่นเอง

เพราะกระจกกั้นไว้ทำให้วารุณี มองไม่เห็นหน้าตาของนักบิน แม้แต่ชายหรือหญิงก็แยกไม่ออก

เธอกำลังคิดว่าจะซื้อตัวนักบินมาช่วยเธอหนีออกไปได้หรือไม่

เพียงแค่คิด นิรุตติ์ก็ชี้ไปที่เฮลิคอปเตอร์

เฮลิคอปเตอร์บินขึ้นทันทีและบินออกจากเกาะไป

สายตาของวารุณีมืดมนลงทันใด

เอาเถอะ ดูเหมือนว่าจุดประสงค์ในการซื้อตัวนักบินจะไม่ได้ผล นิรุตติ์คงไม่ยอมให้เฮลิคอปเตอร์จอดอยู่บนเกาะหรอก

เธอไม่พบโอกาสที่จะติดต่อกับนักบินเลย เธอจะซื้อตัวเขาได้อย่างไร?

เมื่อรู้อย่างนี้ วารุณียิ้มแหยๆ แล้วหันหลังกลับห้อง

นิรุตติ์เห็นเธอจากไป เม้มริมฝีปากบางและเขาก็เดินตรงไปยังคฤหาสน์

นวิยามองไปที่หลังของเขา มือของเธอกำหมัดแน่น ใบหน้าของเธอบึ้งมากขึ้น

“นิรุตติ์ รอก่อนเถอะ!” เธอกัดฟันและพูดด้วยเสียงกระซิบ

ในห้อง วารุณีนั่งลงบนเตียง ก้มหน้าลงโดยไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ในเวลานี้ประตูห้องก็ดังขึ้นมา

วารุณีเงยหน้าขึ้นและไม่พูดอะไร

เธอรู้ว่าใครมา ถ้าไม่ใช่นิรุตติ์หรือนวิยา เธอคิดอะไรไม่ออกแล้ว

ยังไงก็ต้องเป็นพวกเขา เธอไม่จำเป็นต้องเปิดประตู และนี่คือที่ของพวกเขา แม้ว่าเธอจะไม่เปิดประตู พวกเขาก็ต้องหาทางเข้ามาได้

อย่างที่วารุณีเดาไว้ หลังจากเคาะประตูไม่กี่ที ประตูก็ถูกเปิดจากด้านนอก

นิรุตติ์เข้ามาและมองไปที่วารุณีที่กำลังนั่งอยู่บนเตียง มุมปากของเขายกขึ้น "คุณรู้ไหม เจ้าสาวในสมัยโบราณก็เหมือนคุณแบบนี้แหล่ะ นั่งข้างเตียงรอสามีกลับมา เพราะฉะนั้นวารุณี เธอรอฉันอยู่เหรอ?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ วารุณีโกรธจนหน้าแดง

“หน้าไม่อาย!” เธอลุกขึ้นยืนมองเขาอย่างระวังตัว

คนคนนี้บอกว่าเธอเป็นเจ้าสาวของเขาและเขาเป็นสามีของเธอ

นี่ไม่ใช่ไร้ยางอายแล้วคืออะไรล่ะ?

ต้องรู้ว่า แม้ว่าจะมีเรื่องไม่ถูกกันระหว่างพวกเขา แต่พวกเขาก็เป็นพี่น้องกันแท้ๆ เขาพูดคำพูดแบบนี้ แสดงว่าเขาไม่ได้รับ

“หน้าไม่อาย?” นิรุตติ์เหมือนได้ฟังเรื่องตลกและหัวเราะออกมา “วารุณี คุณพูดแบบนี้ทำให้ผมเสียใจจริง ๆ คุณรู้ไหมว่าทำไมผมถึงพาคุณมาที่นี่”

วารุณีไม่ได้พูดอะไร แค่มองเขาอย่างระมัดระวังมากขึ้น

นิรุตติ์ไม่ได้โกรธและเดินตรงไปหาเธอ

เมื่อวารุณีเห็นเขาเข้าใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ ร่างกายเริ่มก็ตึงเครียด และก้าวออกไปสองสามก้าว “หยุด อย่าเข้ามา!”

นิรุตติ์ทำเป็นไม่ได้ยินและเดินหน้าต่อไป

วารุณีไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องถอยห่างออกไป

แต่พอถอยกลับได้ไม่กี่ก้าว ด้านหลังก็เป็นกำแพง นิรุตติ์ผลักวารุณีเข้ากับกำแพงและมองลงมาที่เธอ "ผมพาคุณมาที่นี่เพราะ

ผมอยากให้คุณอยู่กับผม คุณรู้ไหมว่าผมรักคุณ และรักคุณมาโดยตลอด ผมต้องการแย่งคุณจากนัทธี ตอนนี้เป้าหมายของผมสำเร็จแล้ว ตอนนี้คุณไม่ใช่ภรรยาของนัทธี แต่เป็นของผม ดังนั้นคุณจะพูดได้ไงว่าผมไร้ยางอาย "

เมื่อได้ฟังคำพูดแบบนั้น วารุณีโมโหจนหัวเราะออกมา "นิรุตติ์ หมายความว่ายังไง ที่แย่งฉันไปแล้วฉันเป็นภรรยาของคุณ? ฉันจะบอกคุณให้นะ ว่ามันไม่ใช่ ฉันเป็นภรรยาของนัทธี และจะเป็นแบบนั้นตลอดไป!"

นิรุตติ์หงุดหงิดกับคำพูดของเธอและยื่นมือจับคางของเธอ "คุณต้องการจะบอกว่าคุณกับนัทธีไม่ได้หย่ากัน ดังนั้นคุณเป็นภรรยาของเขาตลอดชีวิตอย่างนั้นเหรอ? หึ ตราบใดที่ฉันต้องการ ฉันสามารถยุติการแต่งงานของคุณกับนัทธีได้ทุกเมื่อ และผมก็สามารถหาศพปลอมเป็นคุณ เพื่อให้ไอ่นัทธีคิดว่าคุณตายแล้ว ตราบใดที่คุณตายการแต่งงานของคุณกับเขาจะถูกยุติโดยอัตโนมัติ เข้าใจไหม?"