บทที่ 650 ออกเดินทางเพื่อช่วยชีวิต

“ใช่” สายตานัทธีอ่อนโยนขึ้นมา

หลังจากค้นหาอยู่นาน ในที่สุดก็ได้เบาะแสเกี่ยวกับที่อยู่ของวารุณี นี่เป็นข่าวดีในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาเลย

เขาโล่งใจมาก

“พ่อครับ เมื่อไหร่เราจะไปที่เกาะไปรับแม่?” อานัณกำมือแน่นและพร้อมที่จะออกเดินทางได้ทุกเมื่อ

อย่างไรก็ตามนัทธีพูด "อานัณอยู่ที่นี่ไปก่อน แม้ว่าจะเจอที่อยู่ของแม่นายแล้ว แต่ยังต้องตรวจสอบว่าอยู่ที่เกาะไหน พ่อจะไปที่บริเวณทะเลนั้น และคนหาทีละเกาะ!"

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ใบหน้าของนัทธีเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นอย่างและเย็นชา

ตอนนี้เขารู้ว่าวารุณีอยู่ที่ไหน เขาต้องหาเธอให้ได้

นอกจากนี้ยังมีนิรุตติ์ด้วย เขาที่จะค้นหาให้เจอ!

“เอ๋ ให้ผมรออยู่ที่นี่อีกแล้ว!” อานัณหน้ามุ่ย เห็นได้ชัดว่าไม่มีความสุขเล็กน้อย

นัทธีปลอบโยน "พ่อขอโทษนะอานัณ เพราะลูกยังเด็กเกินไป ไม่สะดวกที่จะพาลูกไปด้วย"

“ครับ” เมื่อได้ยินคำพูดของพ่อ ทำไงได้ อานัณจึงเห็นด้วยอย่างไม่มีความสุข

นัทธีเงียบไปสองวิแล้วพูดว่า "เอาล่ะอานัณ หลังจากที่พ่อเจอแม่แล้ว จะรีบไปรับลูกนะแบบนี้ไหม?"

เมื่อได้ยินแบบนี้ ดวงตาของอานัณก็เป็นประกายขึ้นมาในทันที และพยักหน้าตอบรับ"ตกลงครับ"

“งั้นตามนี้นะ” นัทธีพูดด้วยสายตานุ่มนวล

“ครับพ่อ พ่อต้องรีบหาแม่โดยเร็วแล้วมารับผมและไอริณไปด้วยนะครับ” อานัณพูดพร้อมกำโทรศัพท์แน่น

ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะว่าโทรศัพท์ ถ้าได้อยู่ต่อหน้ากัน เขาคงจะเกี่ยวก้อยกับพ่อแล้ว

“ตกลง พ่อมาแน่” นัทธีพยักหน้าแล้ววางสาย

หลังจากวางสาย เขาไม่วางโทรศัพท์ แต่ขึ้นรถแล้วโทรหามารุตอีก

มารุตรีบรับสาย “ท่านประธาน”

“แล้วบทสรุปของเกาะล่ะ?” นัทธีถามพร้อมหรี่ตาลง

ตามารุตที่บวมแดงเพราะไม่ได้นอนทั้งวันทั้งคืน ตอบกลับ “รวบรวมใกล้เรียบร้อยแล้วครับ เกาะบางส่วนที่อยู่บนแผนที่ ผมสรุปไวแล้ว แต่มีบางที่ที่ดาวเทียมเข้าไม่ถึงไม่สามารถตรวจสอบได้ จุดนี้เกินความสามารถผมแล้ว"

ท้ายที่สุด เกาะที่ไม่สามารถสำรวจด้วยดาวเทียมจะไม่ปรากฏบนแผนที่โลก และไม่มีทางสรุปได้

นัทธีก็เข้าใจสิ่งนี้ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ผิดหวังอะไร เขาตอบอืมแสดงถึงการรับรู้ “ส่งข้อมูลที่คุณรวบรวมไปที่อีเมลของผม นอกจากนี้ ตอนนี้คุณออกจากที่นั่นตรงไปสนามบินและไปที่ ประเทศนิวซีเพื่อรอฉัน และซื้อเรือสำราญที่นั่น และอาวุธและอุปกรณ์กู้ภัย”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ การแสดงออกของมารุตจริงจังขึ้นมา “ท่านประธาน คุณหมายถึงคุณหญิงยู่บนเกาะแห่งหนึ่งในบริเวณทะเลนั้นจริง ๆ ใช่ไหม?”

“ใช่” นัทธีพยักหน้า

มารุตกลืนน้ำลาย "แสดงว่าพวกนิรุตติ์เขาอาจอยู่บนเกาะนั้น?"

มิฉะนั้น ทำไมท่านประธานถึงขอให้เขาซื้ออุปกรณ์เหล่านั้น?

นัทธีเม้มริมฝีปากบางของเขา "ใช่ เพราะ นิรุตติ์พาวารุณีไป เป็นไปได้ว่าตอนนี้นิรุตติ์อยู่กับวารุณีในตอนนี้ ดังนั้นจัดการทันที"

“รับทราบครับ ผมจะไปตอนนี้” มารุตพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม

หลังจากวางสาย นัทธีก็ขมวดคิ้วพูด “ไปสนามบิน”

ประเทศนี้อยู่ไกลจาก ประเทศนิวซีมาก คาดว่าถึงพรุ่งนี้ตอนเที่ยง

นั่นเป็นเหตุผลที่เขาเพิ่งพูดว่าให้มารุตไปที่ ประเทศนิวซีรอเขา

“ครับประธาน” เมื่อได้ยินคำสั่งของนัทธี คนขับก็พยักหน้าตอบรับและสตาร์ทรถทันที

นัทธีกำโทรศัพท์ เอนกายพิงเบาะนั่ง หลับตาลงเล็กน้อย โดยไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

ในตอนเที่ยงวันรุ่งขึ้น ในที่สุดนัทธีก็มาถึงประเทศนิวซี