บทที่ 654 ขังอยู่ในห้อง

ไม่ได้ ให้นิรุตติ์พาตัวเองไปจากที่นี่ไม่ได้ ไม่ง่ายเลยที่นัทธีพอจะรู้ตำแหน่งของเธอ ถ้าจู่ๆนิรุตติ์ย้ายไปกะทันหัน ความพยายามของนัทธีก็สูญเปล่า

เธอต้องหาทาง ให้ตัวเองอยู่ที่นี่ ไม่ใช่แค่นี้ ยังต้องให้นิรุตติ์กับนวิยาอยู่ด้วยกันด้วย

แบบนี้ พอนัทธีมาหา ก็จะได้กวาดเรียบไม่เหลือ

คิดไป วารุณีก็จับราวบันได หันกลับเข้าห้อง

คืนนี้ เพราะว่าเธอรู้ข่าวดีที่นัทธีอยู่ในประเทศเดียวกัน ดังนั้นในที่สุดจึงโล่งอกขึ้นเยอะ หลายวันนี้ที่นอน วันนี้เป็นวันแรกที่หลับสบาย

แน่นอนว่า เพื่อไม่ให้นิรุตติ์บุกเข้ามาดึกๆอย่างบ้าคลั่ง เธอก็ยังย้ายโต๊ะ มากั้นประตูไว้โดยเฉพาะ

แบบนี้ ถ้ามีคนจะบุกเข้ามา เธอก็จะรู้ทันที

ดีที่คืนนี้สงบเป็นอย่างมาก และก็ไม่มีใครที่จะเข้ามา วารุณีหลับเป็นอย่างดี พอตื่นมา ก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าเป็นอย่างมาก

ตอนนี้เอง ด้านนอกก็มีเสียงเคาะประตู

วารุณีปล่อยแขนที่เหยียดออกลง มองไปที่ประตูอย่างระวังตัว“ใคร？”

“คุณหญิง ทานอาหารเช้าค่ะ”ด้านนอกประตูมีเสียงของคนใช้

วารุณีถอนหายใจยาวๆ“ฉันรู้แล้ว เดี๋ยวไป”

เธอคิดว่า เป็นนิรุตติ์เสียอีก

“ค่ะ คุณหญิงเร็วหน่อยนะคะ ฉันลงไปก่อน”คนใช้พูดอีกครั้ง

วารุณีตอบอือ ถือว่าตอบกลับ

แป๊บเดียว เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าคนใช้เดินไปไกล

วารุณีเปิดผ้าห่มลงจากเตียง เดินไปตรงหน้าหน้าต่างทรงสูง เปิดผ้าม่านออกแล้วมองไปด้านนอก อยากดูว่าด้านนอกมีเรือ หรือเครื่องบินอะไรไหม

ถ้ามี นั่นก็อาจเป็นของนัทธี

แต่ผิวน้ำทะเลข้างนอกนิ่งมาก อย่าว่าแต่เรือเลย แม้แต่นกทะเลก็ไม่มี ท้องฟ้าก็เช่นกัน

ดูเหมือนนัทธีจะยังไม่มาหาทางนี้ แต่เธอเชื่อว่า มาหาที่นี่ เป็นปัญหาเรื่องเวลา

และตอนนี้ที่เธอต้องทำก็คือ ช่วยถ่วงนิรุตติ์กับนวิยาไว้ ให้พวกเขาไปจากที่นี่ไม่ได้

คิดไป วารุณีก็สูดหายใจลึกๆ หันกลับไปที่ห้องน้ำ

ล้างหน้าล้างตาเสร็จ เธอจึงเปลี่ยนชุดลงไป

ห้องเสื้อผ้าในห้องนั้นเสื้อผ้าเยอะมาก และเป็นไซส์ที่เธอสวมทั้งนั้น

ชัดเจนว่านิรุตติ์เตรียมให้เธอโดยเฉพาะ

แม้จะรังเกียจนิรุตติ์ แต่เพื่อตัวที่สะอาด เธอก็จะไม่เปลี่ยนชุดตลอดไม่ได้ ดังนั้นเสื้อผ้าพวกนี้ เลยต้องสวม

มาที่ห้องรับแขก คนใช้กำลังกวาดพื้น เห็นเธอลงมา ก็รีบหยุด“คุณหญิง”

วารุณีไม่ยินดีกับคำเรียกนี้ จึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว แต่ก็ไม่ได้แก้ให้เธอ

เพราะเธอเคยแก้ไปแล้ว แต่คนใช้ก็ยังไม่เปลี่ยนคำ ดังนั้นเลยไม่จำเป็นต้องแก้ให้ถูกอีก

“คุณหญิง ไปทานข้าวที่ห้องรับประทานอาหารเถอะ”คนใช้ทำท่าเชื้อเชิญวารุณี

วารุณีพยักหน้า“ค่ะ”

คนใช้นำทางข้างหน้า วารุณีตามเธออยู่ข้างหลัง

ถึงห้องทานข้าว นิรุตติ์ไม่อยู่ มีแค่นวิยาคนเดียว

นวิยานั่งอยู่บนที่นั่ง กำลังก้มหน้าดูโทรศัพท์ ไม่รู้ว่ากำลังดูอะไร คิดขมวดแน่นมาก

วารุณีไม่สนใจเนื้อหาที่เธอกำลังดูอยู่ แต่กลับสนใจโทรศัพท์ของเธออย่างมาก

เพราะว่า นั่นเป็นสิ่งของที่ตอนนี้เธออยากได้ที่สุด แค่มีโทรศัพท์ เธอก็สามารถติดต่อนัทธีได้แล้ว

ต้องคิดหาทาง เอาโทรศัพท์มา จากตัวนวิยาหรือนิรุตติ์！

คิดแบบนี้ วารุณีจึงหรี่ตา และในใจก็ทำการตัดสินใจ

แต่แป๊บเดียว เธอก็เก็บความคิดในใจไว้ เพื่อไม่ให้นวิยามองออก ไม่คุ้มเสีย

นวิยาได้ยินเสียงฝีเท้า ก็เงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ มองเห็นวารุณี มุมปากยกขึ้นอย่างเยาะเย้ย“วารุณี เธอไม่ธรรมดาเลยนะ ทำนิรุตติ์บาดเจ็บอย่างนั้นได้！”

วารุณีดึงเก้าอี้มานั่งลง ไม่สนเธอ หันหน้าถามคนใช้：“นิรุตติ์ไม่อยู่เหรอ？”

“คุณผู้ชายมีธุระต้องไปจากเกาะค่ะ”คนใช้ตอบ