บทที่ 655 ดูความวุ่นวาย

ก็แค่ ควรหาทางอย่างไรล่ะ......

นิ้วมือวารุณีเคาะไปที่โต๊ะทานข้าว เข้าสู่ความคิด

แป๊บหนึ่ง เสียงฝีเท้าก็เข้ามา

วารุณีหันไปมอง คนใช้กลับมาแล้ว ยิ้มให้เธอ“ขอโทษค่ะคุณหญิง เมื่อกี๊ทำคุณตกใจกลัว”

วารุณีส่ายหน้า“ไม่หรอก แต่ตะลึงหน่อยๆ คุณมีศิลปะการต่อสู้ติดตัวด้วยเหรอ？”

เมื่อกี๊คนใช้เอาชนะการกระทำของนวิยาเร็วมาก ไม่ได้ศิลปะการต่อสู้ก็เป็นไปไม่ได้เลย

คนใช้ก็ไม่ปฏิเสธ พยักหน้ายอมรับ“ค่ะ ฉันถูกฝึกอบรมมาค่ะ”

“ฝึกอบรมนี่เอง......”สายตาวารุณีหม่นลง

แค่ไม่รู้ว่าคนใช้คนนี้ ฝึกกับบริษัทรักษาความปลอดภัย หรือว่ากลุ่มที่อยู่เบื้องหลังนิรุตติ์

แต่วารุณีคิดว่าน่าจะเป็นกลุ่มนั้น

แต่วารุณีก็ไม่แสดงออกมา ยิ้มไปให้“แบบนี้เอง ฉันมองไม่ออกเลยนะ”

คนใช้ตอบ：“คุณหญิงไม่รู้สิปกติ ยังไงพวกเราก็รู้จักกันไม่นาน”

“คุณพูดก็ถูก”วารุณีละสายตาลงแล้วพูดเบาๆ

คนใช้มองอาหารเช้าตรงหน้าเธอ“คุณหญิงไม่ทานอาหารเช้าเหรอ？รู้สึกไม่ถูกปากเหรอคะ？”

“ไม่ใช่ค่ะ ก็แค่นวิยามาก่อนฉัน ฉันกับเธอไม่ถูกกันคุณก็รู้ ฉันกลัวเธอจะทำอะไรกับอาหารเช้าฉันไป ดังนั้นฉันเลยไม่ได้กิน”วารุณีหัวเราะอย่างอึดอัด

คำนี้เธอจริงจัง ผู้หญิงอย่างนวิยา เลวขั้นสุดยอด ใครก็ไม่รู้ว่าต่อไปจะทำอะไร

ดังนั้นอาหารเช้านี้ เธอไม่กล้ากินจริง

คนใช้ได้ยินคำพูดวารุณี ก็ไม่ตอบสนองมาก แต่ถืออาหารเช้าของเธอ“งั้นฉันเปลี่ยนให้คุณหญิงชุดหนึ่ง”

“งั้นก้รบกวนแล้วค่ะ”วารุณีพยักหน้าอย่างขอบคุณ

คนใช้บอกว่าไม่ต้องเกรงใจ แล้วถืออาหารเช้าเข้าไปที่ครัว

ไม่นานนัก คนใช้ก็กลับมา เอาอาหารเช้าอีกชุดวางตรงหน้าวารุณี

วารุณีจึงหยิบมีดกับส้อมขึ้นมาเริ่มกิน

กินข้าวไป ก็คิดอะไรได้ จึงถามว่า：“ใช่สิ นิรุตติ์จะกลับมาอีกไหมคะ？”

“กลับค่ะ ยังไงคุณหญิงก็อยู่นี่ คุณผู้ชายไม่ไปหรอก”คนใช้ไม่รู้ว่าวารุณีถามสิ่งนี้เพราะมีอย่างอื่นแฝง จึงตอบไปตรงๆ

วารุณีละสายตาลง ปกปิดความดีใจในดวงตา“แบบนี้เอง ฉันรู้แล้ว”

ดีจัง นิรุตติ์ยังไม่กลับมา

เธอกลัวนิรุตติ์หนีเอง แบบนี้ นัทธีมาหาที่นี่ ก็หานิรุตติ์ไม่เจอ

เวลาต่อมา วารุณีก็ไม่ได้ถามอย่างอื่นแล้ว กินข้าวเช้าเงียบๆ ถามมากไป เธอจะสงสัยได้

กินข้าวเช้าเสร็จ เธอก็เช็ดปาก

คนใช้เริ่มเก็บโต๊ะ

วารุณีวางผ้าเช็ดปาก“ฉันกลับห้องก่อนนะคะ”

“ค่ะ คุณหญิงเดินระวังนะคะ”คนใช้พยักหน้า

วารุณีตอบอือ ยืนขึ้นออกไปจากห้องทานข้าว แล้วเดินด้านบน

มาที่ชั้นสอง เธอมองไปที่ประตูห้องของนวิยา ไม่รู้ว่าห้องของนวิยาถูกล็อกหรือไม่

คิดไป เธอก็เดินไป จับที่จับประตูแล้วหมุน พบว่าหมุนไม่ได้ ก็รู้ว่าประตูถูกล็อกจริงๆ

แน่นอนว่า น่าจะไม่ใช่นวิยาที่ล็อก แต่เป็นคนใช้ที่ล็อกไว้

ยังไงคนใช้ก็เคยบอก ว่าจะขังนวิยา

ถึงแม้การขังนวิยา เธอจะมีความสุขที่ได้เห็นมัน แต่แบบนี้ เธอก็ใกล้ชิดนวิยาไม่ได้ และหมดหนทางเอาโทรศัพท์มาจากนวิยา

หมายความว่า ถ้าจะเอาโทรศัพท์ของนวิยา เธอต้องเจอนวิยาถึงจะได้

ขอกุญแจกับคนใช้？

วารุณีส่ายหน้า ไม่ได้

ถ้าขอกุญแจห้องนวิยากับคนใช้ คนใช้ต้องสงสัยจุดประสงค์เธอแน่ ถึงตอนนั้นตัวเองหานวิยาเจอ ยังไม่ได้โทรศัพท์มา ก็ถูกคนใช้จับได้แน่

ดังนั้น ต้องคิดหาทางอื่น