บทที่ 662 เกี่ยวข้องกับตระกูลจิรดำรงค์

เกี่ยวกับครอบครัวปาจรีย์？

จะเป็นไปได้ไง！

ก็ปาจรีย์เคยบอกว่า ครอบครัวพวกเขาไม่ได้เปิดเผยร่องรอยของพ่อแม่พงศกรไป แล้วจะเกี่ยวข้องกับการตายของพ่อแม่พงศกรได้ไง

นิรุตติ์มองวารุณีที่ดูไม่อยากจะเชื่อ ยกกาแฟขึ้นมาจิบคำหนึ่ง“เรื่องจริงเป็นแบบนี้ พ่อแม่ของพงศกร เป็นเพื่อนรักกับพ่อแม่ปาจรีย์มาหลายปี และเป็นคนที่พ่อแม่พงศกรเชื่อใจที่สุด ดังนั้นตอนที่พ่อแม่พงศกรหนีตาย ก็ยังรักษาการติดต่อกับครอบครัวปาจรีย์มาตลอด และยังพึ่งพาการช่วยเหลือกับการปิดบังจากครอบครัวปาจรีย์ด้วย ถึงได้หลบหนีภายใต้เงื้อมมือของหัวหน้าได้นาน”

“หมายความว่า ครอบครัวปาจรีย์ช่วยครอบครัวพงศกรต่างหาก แต่การตายของพ่อแม่พงศกร เกี่ยวกับครอบครัวปาจรีย์ได้ไงล่ะ？”วารุณีกำโทรศัพท์ไว้ มองเขาอย่างโกรธเคือง

นิรุตติ์ยกมุมปากขึ้น“แน่นอนว่าเกี่ยว ตระกูลจิรดำรงค์ช่วยตระกูลอิสริยานนท์จริงๆ ถึงแม้จะช่วยอย่างปิดบังไว้ แต่ความสัมพันธ์ของตระกูลจิรดำรงค์กับตระกูลอิสริยานนท์ คุณว่าหัวหน้าจะไม่สืบตระกูลจิรดำรงค์เหรอ？ดังนั้นหัวหน้าพบสิ่งผิดปกติของตระกูลจิรดำรงค์ จับได้ว่าทุกช่วงเวลาหนึ่งตระกูลจิรดำรงค์ จะหายไปสองวันกะทันหัน จากนั้นก็ปรากฏตัวอย่างกะทันหันอีก หัวหน้าก็เดาว่าที่ตระกูลจิรดำรงค์หายไปสองวันนี้ จะเกี่ยวกับตระกูลอิสริยานนท์หรือไม่ ดังนั้นมีช่วงหนึ่ง หัวหน้าเลยส่งคนแอบจับตาดูคนของตระกูลจิรดำรงค์ จากนั้นหัวหน้าก็พบเบาะแสของตระกูลอิสริยานนท์”

วารุณีตกใจ ใบหน้าซีดขาว“ทำไมถึงเป็นแบบนี้......”

หมายความว่า ครอบครัวปาจรีย์ไม่ได้บอกเบาะแสของครอบครัวพงศกรให้หัวหน้าคนนั้น

แต่ ครอบครัวปาจรีย์ก็เปิดเผยโดยไม่ได้ตั้งใจ ทำร้ายพ่อแม่พงศกรทางอ้อม

มองวารุณีที่ดูช็อก นิรุตติ์ก็กัดแซนด์วิชไปคำหนึ่ง แล้วพูดอีกว่า：“จากนั้นหัวหน้าก็ไปหาคนตระกูลอิสริยานนท์ก่อน แล้วฆ่าสามีภรรยาตระกูลอิสริยานนท์ ตอนที่รอพ่อแม่ตระกูลจิรดำรงค์มา สามีภรรยาตระกูลอิสริยานนท์ก็ตายแล้ว ตอนนั้น พงศกรก็หลบในห้องนั้น ได้เห็นกระบวนการทั้งหมด เข้าใจผิดคิดว่าเป็นคนตระกูลจิรดำรงค์เปิดเผยร่องรอยของพวกเขา ตั้งแต่นั้นก็เกลียดตระกูลจิรดำรงค์”

แล้วนี่ก็คือเรื่องราวทั้งหมด

วารุณีฟังจบ ก็เอนนั่งกลับไปที่เก้าอี้อย่างหมดแรง เข้าใจว่าครั้งนี้ปาจรีย์กับพงศกร แย่แล้วจริงๆ

ถึงร่องรอยของครอบครัวพงศกร ไม่ใช่ครอบครัวปาจรีย์เป็นคนเปิดเผย

แต่ก็เป็นการเปิดเผยทางอ้อม

หมายความว่า เป็นการฆ่าพ่อแม่พงศกรทางอ้อมด้วยเช่นกัน

ตอนแรก เธอคิดว่าการตายของพ่อแม่พงศกร ไม่เกี่ยวกับตระกูลจิรดำรงค์จริงๆ

แต่ตอนนี้.......

วารุณีกุมหน้าผากอย่างเหนื่อยล้า พูดไม่ออก

นิรุตติ์เหลือบมองเธอ“ใช่สิ ตอนนี้หัวหน้าคนนั้นไม่อยู่องค์กรแล้ว ซื้อชายหาดในประเทศมาตัส ใช้ชีวิตวัยเกษียณอย่างสุขสบาย นี่คือรูปของเขา”

พูดไป เขาก็หยิบรูปใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าให้เธอ

วารุณียื่นมือไปรับ ก้มหน้าดู คนในรูปนั้น เป็นคนแก่คนหนึ่งที่อายุประมาณหกสิบ

คนแก่นั้นไม่มีผม โกนหัว ด้านบนไม่สวมอะไร ด้านล่างสวมกางเกงชายหาดขาสั้นสีสันสดใส นอนสบายๆบนพื้นทราย หลับตาอาบแดด

คนแก่หน้าตาธรรมดามาก ถ้าไม่โชว์ผิวออกมาว่ามีลายสักสีดำสนิท ก็ดูเป็นคนแก่ทั่วไปเลย มองไม่ออกว่าเป็นฆาตกรฆ่าคน

“คุณเอารูปนี้ให้ฉันทำไม？”วารุณีเอารูปวางไว้บนโต๊ะแล้วถาม“หรือว่า คุณจะปล่อยฉัน จากนั้นให้ฉันเอารูปนี้ให้พงศกร？”

นิรุตติ์หัวเราะเบาๆ“แน่นอนว่าไม่ รูปผมแค่ให้คุณดูเฉยๆ ให้คุณรู้ว่าคนที่ฆ่าพ่อแม่พงศกรคือใคร”นิรุตติ์พูดเบาๆ

วารุณีเม้มปาก ไม่พูดจา

ที่เขาถามเธอแบบนี้ เพราะอยากหยั่งเชิงเขา ว่ารู้หรือไม่ว่านัทธีอยู่ระหว่างทางมาช่วยเธอแล้ว

แต่ตอนนี้ดูสภาพเขาแล้ว เหมือนเขาไม่รู้

ทำให้วารุณีอดไม่ได้ที่จะโล่งอก

ยังไม่รู้ดีจัง

รู้แล้ว ก็ไม่แน่ว่าเดี๋ยวนิรุตติ์จะพาเธอย้ายไป ถึงตอนนั้นนัทธีมาหาที่นี่ ก็จะไม่เจออะไร

คิดไป วารุณีก็ถือรูปไว้“ฉันกลับห้องก่อนนะ”

พูดจบ เธอก็หันกลับ ออกไปจากห้องทานข้าวโดยไม่หันหน้ากลับไป

นิรุตติ์หันไปมองแผ่นหลังของเธอ แว่นตาสะท้อนแสง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

วารุณีกลับถึงห้อง ปิดประตูลง เอาโซฟาเดี่ยวด้านข้าง มากั้นประตูไว้

แบบนี้ นิรุตติ์ก็เข้าไม่ได้

และช่วงนี้ ไม่ว่านิรุตติ์อยู่หรือไม่ เธอก็ทำแบบนี้ ยังไงนิรุตติ์ไม่อยู่ ก็ยังมีนวิยาอีกคน

ความแค้นระหว่างเธอกับนวิยาเป็นแค้นฝังลึก ใครจะไปรู้ว่านวิยาจะบ้าเมื่อไหร่ แล้วบุกเข้าห้องของเธอ มาฆ่าเธอล่ะ