บทที่ 663 ยังมีนวิยา

ตอนนี้ วารุณีเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งแล้วว่า ผึ้งไม่ได้เป็นของนิรุตติ์ แต่เป็นของนัทธี

คิดแบบนี้ วารุณีก็ตื่นเต้นจนมือสั่น รีบไปเอาหูฟังตรงก้นของผึ้งออก

พอเอาออกมาแล้ว เธอก็จ้องไปที่หูฟัง จากนั้นรีบเอาหูฟังใส่ในหู

พอใส่เข้าไป ก็มีเสียงเข้ามา“คุณหญิง ได้ยินไหมครับ？”

เป็นมารุต เสียงของมารุต！

“ได้ยิน！”วารุณีมองผึ้ง เบ้าตาแดงก่ำ

มารุตโล่งอก“ดีมากครับ ผมกลัวว่าอยู่ไกลไป จะส่งผลต่อสัญญาณหูฟัง”

“ฉันได้ยินชัดเจน แต่ทำไมพวกคุณถึงเอากล้องผึ้งนี้มาหาฉันล่ะ ถ้าฉันไม่เห็นแสงสีแดง ฉันคิดว่าเป็นผึ้งจริงๆแล้ว ทำฉันตกใจหมด”วารุณีตบหน้าอกแล้วพูด

มารุตพูดอย่างรู้สึกแย่：“ขอโทษครับคุณหญิง พวกเราหมดหนทาง ใส่ผีเสื้อก็ไม่ได้ รูปร่างของผีเสื้อมันใหญ่ไปหน่อย จะดึงดูดนิรุตติ์ได้ ดังนั้นผึ้งดีแล้วครับ ผึ้งนี้เป็นสิ่งของของพวกทหาร ตอนที่ทหารทำภารกิจในป่า มักจะส่งกล้องเสมือนจริงนี้ไป พวกเราก็ยังไปซื้อไม่กี่อันกับทหารประเทศนิวซีด้วย ที่จริงอยากลองหาคุณหญิง คิดไม่ถึงว่าจะหาเจอจริงๆ”

“ใช่ ฉันก็ไม่คิดว่าพวกคุณจะส่งกล้องผึ้งนี้มา”วารุณีพูดยิ้มๆ

“ที่จริงพวกเราไม่ได้ส่งไปแค่อันเดียว แต่ส่งไปสามอันต่างหาก สองอันอื่นไปสำรวจเกาะนี้ ส่วนตัวนี้อยู่กับคุณหญิง ติดต่อพวกเราได้ตลอดเวลา”มารุตตอบ

วารุณีพยักหน้า“โอเค นัทธีล่ะ？”

ประธานนัทธีอยู่บนดาดฟ้า ดูเกาะที่คุณอยู่ด้วยกล้องโทรทรรศน์

“ใช้กล้องโทรทรรศน์ดู？หมายความว่า พวกคุณไม่ได้อยู่ห่างกับฉันมากแล้วเหรอ？”ดวงตาวารุณีเป็นประกาย

มารุตพยักหน้า“ครับ ตอนนี้คุณหญิงสามารถมองไปที่ขอบฟ้าได้ น่าจะเห็นสิ่งของบางอย่าง”

“โอเค ฉันจะดู”วารุณีปล่อยผึ้ง ผึ้งก็ลอยขึ้นไปทันที

เธอคว้าราวบันไดและมองไปที่เส้นขอบฟ้าทะเลในระยะไกล การมองนี้ ก็มองเห็นที่แห่งหนึ่งในเส้นขอบฟ้าทะเล ปรากฏอีกสิ่งที่เหมือนกัน สายล่อฟ้า

นั่นเป็นสายล่อฟ้าของเรือสำราญ หมายความว่า เป็นสายล่อฟ้าของเรือสำราญนัทธี

“ฉันเห็นแล้ว ฉันเห็นสายล่อฟ้าแล้ว”วารุณีตื่นเต้นจนเกือบร้องไห้

มารุตหัวเราะ“ครับ และตอนนี้ประธานก็เห็นคุณหญิงแล้ว”

มารุตยืนพูดอยู่หลังนัทธี

นัทธีถือกล้องโทรทรรศน์มองไปในระยะไกล แล้วริมฝีปากบางๆก็ยกขึ้นเล็กน้อย

มารุตก็รู้ว่า เขาจะต้องเห็นคุณหญิงแน่ ดังนั้นจึงหัวเราะ

ที่ปลายสาย วารุณีได้ยินว่านัทธีเห็นตัวเอง ในใจก็ดีใจ รีบโบกมือไปทางสายล่อฟ้า

ถึงแม้เธอมองไม่เห็นนัทธี แต่ทำให้นัทธีมองเห็นเธอ เธอก็มีความสุขแล้ว

นัทธีมองเห็นวารุณีโบกมือมาทางตัวเองจริงๆ ริมฝีปากบางๆโค้งเป็นมุมชัดขึ้น

แป๊บหนึ่ง เขาก็วางกล้องกล้องโทรทรรศน์ ยื่นมือออกไปทางมารุต

มารุตรู้ว่าเขาต้องการอะไร จึงยื่นแท็บเล็ตให้เขา

นัทธีมองวารุณีในแท็บเล็ต แล้วพูด：“ผมเอง”

“ฉันรู้”เสียงของวารุณีนั้นกระอักกระอ่วน

คิ้วของนัทธีอ่อนโยนขึ้น“อย่าร้องไห้สิ อีกแป๊บเดียวผมก็จะรับคุณกลับมาแล้ว”

“โอเค”วารุณีพยักหน้า“ฉันเชื่อคุณ”

เธอไม่ได้ถามเขาว่าอีกแป๊บเดียวนี่นานแค่ไหน

เธอแค่ต้องเชื่อเขาก็พอแล้ว

นัทธียื่นมือไป เช็ดน้ำตาของวารุณีบนหน้าแท็บเล็ต

ถึงแม้วารุณีไม่รู้ ถึงแม้ที่เช็ดนั้นไม่ใช่น้ำตาจริงๆ เขาก็ยังทำแบบนี้

“นิรุตติ์เพิ่งกลับไปที่เกาะ”นัทธีพูด

วารุณีพยักหน้า“ฉันรู้แล้ว ตอนนี้เขาก็อยู่ที่คฤหาสน์”

“อือ เฮลิคอปเตอร์ของเขาก็จอดอยู่ที่เกาะ”นัทธีพูดไปอีก

เพราะว่าเครื่องบินของนิรุตติ์ บินจากเส้นทางอื่นมาที่เกาะ ดังนั้นเลยไม่เห็นว่าพวกเขาอยู่ใกล้แล้ว

วารุณีตกใจ“อะไรนะ？เครื่องบินของเขายังไม่ไป？งั้นหมายความว่า เดี๋ยวเขาก็จะไป？”

ต้องรู้ว่าตอนที่นิรุตติ์ไม่ไปไหน เครื่องบินส่งเขาเสร็จก็จะออกไปจากเกาะทันที

ครั้งนี้เขากลับมานานแล้ว เครื่องบินก็ยังอยู่

นัทธีเม้มปาก“ตอนนี้ยังไม่แน่ใจ แต่เป็นไปได้สูง”

“งั้นฉันต้องหาทางให้เขาอยู่ก่อน！”วารุณีพูด：“ให้เขาไปไม่ได้”

“ไม่ต้อง คุณไม่ต้องทำอะไรเลย ถ้าได้รับบาดเจ็บจะทำไง ถึงไม่บาดเจ็บ ก็เป็นไปได้ที่จะแหวกหญ้าให้งูตื่น ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติเถอะ”นัทธีพูดอย่างไม่เห็นด้วย