บทที่ 668 เตรียมกลับประเทศ

ทานข้าวเช้าเสร็จ วารุณีก็ตามนัทธีไปที่เรือสำราญ จากนั้นก็เตรียมพักบนเรือสำราญ ไม่กลับไปที่คฤหาสน์นั่น

ส่วนคฤหาสน์นั้น มีบอดี้การ์ดพวกนั้นเฝ้าพอแล้ว

ยังไงซะภารกิจต่อจากนี้ ก็คือรอนิรุตติ์ จากนั้นก็จับนิรุตติ์ เธออยู่บนเกาะไม่มีประโยชน์อะไร สู้ย้ายไปบนเรือสำราญดีกว่า

ยังไงเรือสำราญก็เป็นถิ่นของนัทธี และก็เป็นของเธอ อยู่ในถิ่นของตัวเองดีกว่าอยู่บนเกาะของคนอื่น

“สามี ตอนนี้นวิยาเป็นไงบ้าง？”วารุณีสำรวจเรือสำราญไป ก็ถามไปด้วย

นัทธีจูงมือของเธอ“ตอนนี้ไม่รู้สิ จะไปดูไหม？”

“ดู”วารุณีพยักหน้า

เธอจะไปดูนวิยา ดูสภาพตอนนี้ของนวิยา

นัทธีจูงวารุณีไปที่ที่เก็บเรือบรรทุกน้ำมัน

ไปถึงโกดัง วารุณีมองไปก็เห็นนวิยากับเมโรนาที่ถูกขังในสองห้อง

สองห้องนี้ เดิมทีเป็นโรงรถของเรือเครื่อง ตอนนี้เรือเครื่องถูกคนเอาออกมา จึงทำโรงรถเป็นที่กักขังเล็กๆสองห้องชั่วคราว มองไปแล้ว ไม่แย่เลย

วารุณีมองเมโรนาก่อน

เมโรนานั่งอยู่ในมุมโรงรถ เอาหน้าซุกไปที่เข่า ไม่รู้ว่าหลับหรือทำอะไร ไม่ตอบสนองเลยสักนิด

วารุณีมองเธอสักพัก แล้วจึงละสายตากลับ

เพราะว่าเมโรนา ไม่ใช่เป้าหมายที่เธอจะมาที่นี่ ดังนั้นเลยไม่สนใจนัก

ที่เธอสนใจจริงๆ คือนวิยาห้องข้างๆ

วารุณีเดินไปที่หน้าโรงรถของนวิยา มองนวิยาด้านในผ่านประตูรั้วเหล็ก

นวิยานอนอยู่ที่พื้น ตาสองข้างหลับอยู่ ใบหน้าซีดขาวสุดขีด ส่วนมือของเธอ ตอนนี้ก็ยังให้น้ำเกลือด้วย ด้วยสภาพเจียนตาย

“เกิดอะไรขึ้น？”นัทธีหรี่ตาถามบอดี้การ์ดสองคนข้างๆที่เฝ้านวิยา

บอดี้การ์ดตอบอย่างเคารพ“เธอเป็นไข้ เพราะว่าเจ็บปวดจนไข้สูง หมอบนเรือสำราญ มาตรวจเธอแล้วครับ”

ที่แท้ก็แบบนี้

นัทธีโบกมือ สื่อว่าเข้าใจแล้ว แล้วให้บอดี้การ์ดถอยไปได้

บอดี้การ์ดถอยไปข้างๆ

วารุณีก็มองนวิยาอย่างเย็นชา ชื่นชมสภาพอนาถของนวิยา

นวิยาในตอนนี้ เป็นคนพิการ คนพิการที่กำลังจะตาย ไม่ต้องพูดเลยว่าในใจเธอมีความสุขแค่ไหน

ตอนนั้น นวิยาจับอารัณไป ทำให้อารัณประสบอุบัติเหตุ แล้วยังจับไอริณขึ้นมา ทุ่มไอริณลงไปที่พื้นแรงๆ มองอารัณกับไอริณที่ทั้งตัวมีแต่เลือด นอนบนเตียงคนไข้ เธอก็แทบอยากจะฉีกนวิยาเป็นชิ้นๆ

เธอไม่เคยอาฆาตนวิยาก่อนเลย แต่ไหนแต่ไรมาเป็นนวิยาที่อาฆาตกับเธอเป็นฝ่ายเดียว

ดังนั้นเธอสู้กับนวิยาได้ แต่นวิยากลับดึงลูกสองคนของเธอเข้าไป และยังทำร้ายอย่างร้ายกาจขนาดนั้น เธอสาบานว่า ถ้าไม่ให้นวิยาชดใช้คืน เธอก็ไม่ใช่วารุณีอีกต่อไป

และตอนนี้ ความปรารถนาของเธอเป็นจริง จึงดีใจ ดีใจจนร้องไห้

เบ้าตาวารุณีแดงก่ำ ตื่นเต้นดีใจจนน้ำตาคลอเบ้าไปมา

นัทธีกอดเธอจากด้านหลัง“อย่าร้องไห้”

“ฉันไม่ได้ร้องไห้ ฉันดีใจ”วารุณียกมือขึ้นเช็ดน้ำตา

นัทธีหัวเราะเบาๆ“อือ ผมพูดผิดไป คุณไม่ได้ร้องไห้”

วารุณีหันหน้ามองเขา“นัทธี นวิยาคุณจะเอาไงต่อไป？ส่งให้ตำรวจ หรือว่า......”

“ส่งตำรวจเธอก็ได้เปรียบไปสิ ผมจะจัดการเอง จากความสามารถของผม ทำให้คนๆหนึ่งหายไปจากโลกนี้ง่ายๆน่ะไม่ยากเลย”

นวิยาฆ่าพ่อแม่เขา ทำร้ายลูกทั้งสองของเขา แล้วยังเกือบฆ่าภรรยาเขาอีก

เอาตัวคนร้ายกาจแบบนี้ส่งให้ตำรวจ ก็เหมือนกับปล่อยเธอไป

คนแบบนี้ควรตกอยู่ในมือเขา ได้รับการทรมานจากเขา เป็นทุกข์ไปชั่วชีวิต