บทที่ 669 นิรุตติ์หนี

“โอเค งั้นก็ช่วงดึก”วารุณีพิงไปในอ้อมแขนเขา ให้เขาลูบก็รู้สึกสบายขึ้นเล็กน้อย

ตอนนี้เอง จู่ๆมารุตก็เข้ามา น้ำเสียงมีความตื่นเต้นเล็กน้อย“ประธานครับ มีข่าวดี เรดาร์ของเราตรวจพบว่ามีเฮลิคอปเตอร์บินมาทางเกาะ เดาว่าเป็นของนิรุตติ์”

พอได้ยิน วารุณียืนขึ้นมาทันที“จริงเหรอ？”

“น่าจะใช่ครับ”มารุตพยักหน้า

นัทธีหรี่ตา“ดีมาก แจ้งบอดี้การ์ดในคฤหาสน์ ว่าอย่าเปิดเผยความรัก”

“ครับ！”มารุตพยักหน้าตอบไป หยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา แล้วเริ่มแจ้งคนทางคฤหาสน์

คนทางคฤหาสน์ได้รับข่าว ก็รีบหลบตามมุมคฤหาสน์ทันที เพื่อซ่อนตัวเองไว้

แป๊บเดียว เฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งก็ลงมาจากบนท้องฟ้า ลงมาที่ลานจอดเครื่องบินด้านหลังคฤหาสน์

นิรุตติ์ลงมาจากเครื่องบิน ยืนอยู่ที่ลานจอดเครื่องบินมองคฤหาสน์ตรงหน้า ไม่รู้ว่าทำไม ในใจรู้สึกไม่สบายใจนัก

“เจ้านาย ผมไปก่อนนะ”คนขับของเฮลิคอปเตอร์พูดกับนิรุตติ์

นิรุตติ์ยกมือขึ้น“อย่าเพิ่งรีบร้อน ผมไปดูก่อนค่อยว่าอีกที”

เขามักจะรู้สึกว่ามีตรงไหนผิดปกติ แต่พูดไม่ออก

และโดยสัญชาตญาณแล้ว ก็ยังทำให้เขารู้สึกค่อนข้างไม่สบายใจ

เขาเชื่อสัญชาตญาณตัวเองมาตลอด และสัญชาตญาณของเขา ก็รับรู้ได้ไวกว่าใครเสมอ

หลายครั้ง เขาก็จะพึ่งสัญชาตญาณ ถึงหลบหลีกอันตรายได้

ดังนั้นถ้าสัญชาตญาณเตือนแล้วเขาไม่ค่อยสบายใจ เขาก็จะระวังเล็กน้อย

นิรุตติ์หรี่ตา ก้าวเท้าขึ้นไปคฤหาสน์

เดินไปตรงหน้าคฤหาสน์ เขาก็ไม่เข้าไปในทันที แต่หยุดลง จ้องไปที่ประตูคฤหาสน์ ในใจนั้นไม่สบายใจ และก็ยิ่งรู้สึกคุกรุ่นขึ้นมา

ผิดปกติ ผิดปกติจริงๆ！

ในคฤหาสน์ รู้สึกเหมือนไม่มีใคร

ปกติเขามาถึง เมโรนาในฐานะคนใช้ ก็จะออกมาต้อนรับ

แต่ตอนนี้เขาลงมาจากเครื่องบินนานแล้ว เมโรนาก็ยังไม่ออกมา ชัดเจนว่าผิดปกติมาก

ไม่มีทางที่เมโรนาไม่ได้ยินเสียงเครื่องบิน นอกจากว่าเมโรนาจะไม่อยู่คฤหาสน์

แต่ไม่อยู่คฤหาสน์ แล้วจะไปไหนได้？

บนเรือสำราญที่อยู่ไกลด้านบนต้นมะพร้าวมีของซ่อนไว้ เป็นกล้องตัวเล็กที่กำลังหันเข้าหานิรุตติ์

ซึ่งนัทธีให้คนติดตั้งให้ ติดอยู่ใกล้ๆคฤหาสน์เยอะมาก ก็เพื่อรอนิรุตติ์กลับมา เฝ้าสังเกตทุกอย่างของนิรุตติ์

ตอนนี้เห็นนิรุตติ์ยืนอยู่หน้าคฤหาสน์ไม่ยอมเข้าไปสักที มารุตก็ขมวดคิ้วพูด：“ประธาน เขาคงไม่จับอะไรได้หรอกใช่ไหม？”

นัทธีจ้องโน้ตบุ๊กตรงหน้า ริมฝีปากบางๆเม้มแน่น ไม่พูดจา

มือวารุณีที่วางบนขาเขา ค่อยๆเก็บขึ้นมา กำไว้“ไม่หรอก บอดี้การ์ดพวกนั้นก็ไม่ได้เคลื่อนไหวอะไร”

“แต่เขายืนอยู่หน้าคฤหาสน์ ไม่ปกติจริงๆนะครับ”มารุตพูด

คฤหาสน์นี้เป็นของนิรุตติ์ เขากลับบ้าน ก็ต้องเข้าไปเลยสิ

แต่นิรุตติ์กลับไม่ทำแบบนี้กลับไม่ทำแบบนี้ กลับยังจ้องมองไปที่คฤหาสน์อย่างระวังตัว คิดว่ายังไงก็มีปัญหา

วารุณีพยักหน้า“ก็ใช่ แต่ก็ไม่แน่ ดูต่อไปเถอะ”

มารุตไม่พูด จ้องดูคอมพิวเตอร์ต่อไป

ด้านหน้าคฤหาสน์ ดวงตานิรุตติ์ขยับไปมาหลายครั้ง แอบสังเกตความแปลกประหลาดของคฤหาสน์

แต่ดูอยู่สักพัก ก็ดูอะไรไม่ออก สุดท้ายจึงก้าวเท้าขึ้น เดินไปที่ประตูคฤหาสน์

แต่เขาเดินไป ก็เอามือเข้าไปในเสื้อผ้าไปด้วย อาการบนใบหน้าก็ยิ่งเยือกเย็น

วารุณีเห็นแบบนี้ ใจก็เต้นตึกตัก

เพราะว่าการเคลื่อนไหวของนิรุตติ์แบบนี้เธอเคยเห็น ในโทรทัศน์ มันเป็นท่าเตรียมหยิบปืนออกมา！

หมายความว่า นิรุตติ์พบสิ่งผิดปกติของคฤหาสน์จริง