บทที่ 673 สายโทรมาของพิชิต

มองความประชดประชันทั้งใบหน้าของปาจรีย์ ในใจวารุณีก็เสียใจมากเช่นกัน

เธอกอดปาจรีย์ไว้“ปาจรีย์ อย่าทำแบบนี้สิ”

“วารุณี เธอว่าสิบกว่าปีนี้ที่ฉันทำลงไป เพื่ออะไรกันแน่？”ปาจรีย์มองไปที่วารุณี หวังว่าจะได้รับคำตอบ

ริมฝีปากวารุณีขยับ อยากจะพูดอะไร แต่ก็พูดไม่ออก

ปาจรีย์ปิดหน้าไว้ พูดอย่างเสียใจมาก：“ฉันคิดมาตลอดว่าครอบครัวเราไม่เกี่ยว เป็นผู้บริสุทธิ์ กระทั่งว่าหลายๆครั้งฉันก็ยังคิดว่า ถ้าวันหนึ่ง ฉันพิสูจน์แล้วว่าครอบครัวฉันบริสุทธิ์ พงศกรจะมาขอโทษฉันก่อนไหม ขอโทษที่หลายปีนี้เขาเย็นชากับฉัน และยังปรักปรำฉัน แต่ตอนนี้ความจริงได้พิสูจน์แล้วว่า เขาไม่ได้ปรักปรำพวกเรา พวกเราเป็นฆาตกรที่ฆ่าพ่อแม่เขาจริง ถึงไม่ได้ตั้งใจ แต่ความจริงก็คือความจริง！”

วารุณีถอนหายใจ“ปาจรีย์ ที่ฉันมาบอกเธอเรื่องพวกนี้ เพราะหวังว่าเธอจะคิดได้เร็วๆ จะไปจัดการเรื่องนี้อย่างไร ดังนั้นปาจรีย์ ในเมื่อข้อเท็จจริงเป็นแบบนี้ เธอก็ต้องเรียนรู้ที่จะเผชิญหน้า ที่สำคัญก็คือ เธอยังจะบอกพงศกรไหม？”

ปาจรีย์ก้มหน้ามองรูปในมือ“ฉันไม่รู้ ฉันไม่รู้จริงๆ！”

ตอนนี้พงศกรเกลียดเธอ เกลียดครอบครัวเธอ คิดว่าครอบครัวเธอทำร้ายพ่อแม่เขา แต่เธอรู้ดี พงศกรไม่มีหลักฐานมาพิสูจน์ว่าเป็นครอบครัวพวกเขาที่ทำร้ายจริงๆ

แต่ถ้าเธอเอาความจริงบอกเขา เขาก็จะเข้าใจว่า เขาไม่ได้ปรักปรำพวกเขาจริงๆ ถึงตอนนั้น เขาก็ได้แต่เกลียดเธอมากขึ้น

ดังนั้น เธอไม่รู้จริงๆว่าจะทำอย่างไร

“วารุณี เธอให้ฉันพิจารณา คิดด้วยตัวเองดีๆก่อนได้ไหม？”ปาจรีย์เงยมองวารุณีด้วยดวงตาที่เหม่อลอยคู่นั้น

วารุณีก็รู้ว่าตอนนี้เธอต้องการอยู่เงียบๆ จึงพยักหน้าเห็นด้วย“โอเค”

ปาจรีย์สูดหายใจลึกๆ ก้มหน้าเดินไปที่ประตู

วารุณีมองแผ่นหลังของเธอ ในใจเต็มไปด้วยความกังวล

ตอนนี้เอง นัทธีก็ลงมาจากชั้นบน

วารุณีหันไปมองเขา“คุณมาแล้วเหรอ”

“อือ เมื่อกี๊ที่คุณคุยกับปาจรีย์ ผมได้ยินหมดแล้ว”มือนัทธีใส่ไปในกระเป๋ากางเกงแล้วพูด

เขาออกมาจากห้องทำงาน เตรียมจะลงไปชั้นล่าง ก็ได้ยินเธอพูดถึงฆาตกรที่ฆ่าพ่อแม่พงศกร

เขาคิดว่านี่คือเรื่องที่เธอจะคุยส่วนตัวกับปาจรีย์ ก็หยุดความคิดที่จะลงไปชั้นล่าง ยืนฟังอยู่หน้าบันไดชั้นสาม

จากนั้น ก็ได้ยินเนื้อหาพวกนี้

วารุณีหัวเราะอย่างขมขื่น“สามี คุณว่าระหว่างปาจรีย์กับพงศกรนั้น พระเจ้ากำลังเล่นตลกอยู่หรือเปล่า”

ทั้งๆที่ทำดี เอาของกินให้พ่อแม่พงศกร แต่สุดท้ายก็ทำร้ายพ่อแม่พงศกรโดยการเปิดเผยที่อยู่

ถ้าพ่อแม่ปาจรีย์รู้ จะต้องใจสลายแน่

เพราะไม่มีใครรับได้หรอกว่าตัวเองไม่ระวังตัวเลยทำร้ายเพื่อนที่ดีที่สุดของตัวเองไป

นัทธีมาที่ด้านข้างวารุณี กอดเธอไว้เบาๆ“เอาน่ะ เรื่องนี้อย่าไปคิดมากเลย ให้พวกเขาจัดการเองเถอะ อย่าเข้าไปยุ่ง คุณบอกความจริงพวกเขาแล้ว มันก็พอแล้ว”

“ฉันรู้ ฉันจะไม่เข้าไปยุ่ง ฉันแค่เป็นห่วงปาจรีย์”วารุณีพูดด้วยสีหน้าเป็นกังวล

นัทธีลูบผมของเธอ“งั้นช่วงนี้คุณ ก็จับตาดูเธอดีๆ อย่าให้เธอทำเรื่องโง่ๆ”

“ฉันรู้ ฉันก็คิดแบบนี้”วารุณีพยักหน้า จากนั้นถามไปอีกว่า“ใช่สิ อารัณล่ะ？”

“หลับห้องไปเล่นกับไอริณแล้ว”นัทธีจับเธอนั่งลงแล้วพูด

วารุณีตอบอือ สื่อว่าเข้าใจแล้ว

ทันใดนั้น โทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา

เป็นของนัทธี

เขาหยิบโทรศัพท์มาดู เห็นโชว์ชื่อขึ้นมา ก็ขมวดคิ้ว ชัดเจนว่าไม่ยินดีนักกับคนที่โทรหา

วารุณีมองอย่างแปลกใจ มองเห็นเป็นพิชิต ก็อดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วขึ้น“คุณหมอพิชิต น่าจะรู้ว่าคุณกลับมาแล้วสินะ”

นัทธีไม่พูดอะไร“เขตคฤหาสน์นี้มีคนพักไม่น้อย ผมกลับมาก็ไม่ได้เงียบๆด้วย แล้วล้วนเป็นแต่คนในแวดวง พิชิตรู้ไวขนาดนี้ก็ไม่แปลก”

“งั้นคุณจะรับไหม？”วารุณีมองเธอ

นัทธีเม้มริมฝีปากบางๆไว้ แล้วกดรับ“มีอะไร？”