บทที่ 674 ฉันจะคืนคุณ

ไม่ว่าอย่างไร เรื่องนี้ เธอก็ต้องบอกพงศกร

ถึงแม้บอกพงศกรไปแล้ว พงศกรจะเกลียดเธอมากขึ้น และก็ยิ่งเกลียดตระกูลจิรดำรงค์ของเธอ แต่เรื่องนี้ พงศกรมีสิทธิ์ที่จะรู้！

ปาจรีย์มาที่เคาน์เตอร์พยาบาล กำฝ่ามือ แล้วปลุกความกล้าถามออกไป：“คุณพยาบาลคะ ขอโทษนะคะ วันนี้คุณหมอพงศกรอยู่โรงพยาบาลไหมคะ？”

พยาบาลสำรวจเธอ“คุณคือ？”

“ฉันคือเพื่อนของคุณหมอพงศกร มีธุระกับเขาค่ะ”ปาจรีย์ตอบ

พยาบาลยิ้มอย่างเยาะเย้ย“ขอโทษนะคะคุณผู้หญิง ฉันบอกข้อมูลของคุณหมอพงศกรกับคุณไม่ได้ค่ะ”

“ทำไมล่ะ？”ปาจรีย์ขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าไม่เข้าใจ

พยาบาลยักไหล่ แล้วตอบกลับอย่างเย็นชา：“จะทำไมได้ล่ะ ไม่ใช่เพราะว่าผู้หญิงอย่างพวกคุณมีแรงจูงใจแอบแฝงเหรอ？พวกผู้หญิงอย่างพวกคุณ ชอบคุณหมอพงศกร มักจะมาโรงพยาบาลเพื่อถามข้อมูลของคุณหมอพงศกร ไม่ก็ล้อมคุณหมอพงศกรจนไม่มีทางออก ไม่ใช่แค่ทำให้คุณหมอพงศกรเกิดความยุ่งยากอย่างมาก แต่ยังสร้างปัญหาอย่างมากให้โรงพยาบาลพวกเราอีก ก่อนหน้านี้มีผู้หญิงคนหนึ่ง ก็มาหาคุณหมอพงศกร เอะอะในโรงพยาบาล บอกว่าคุณหมอพงศกรไม่ออกมาเจอเธอ เธอก็จะนั่งอยู่ที่พื้นไม่ไปไหน จนเกือบจะทำให้การรักษาของผู้ป่วยวิกฤตล่าช้าไป”

ที่แท้ก็แบบนี้เหรอ？

มุมปากปาจรีย์จึงเหยเกไป“ขอโทษนะคะคุณ ฉันไม่ได้บอกให้ชัดเจน ฉันไม่ใช่คนอย่างที่คุณพูดถึง ฉันเป็นเพื่อนของพงศกรจริงๆ มาหาเขาเพราะมีเรื่องสำคัญจะพูด”

พยาบาลไม่เชื่ออย่างเห็นได้ชัด จึงไม่สนเธอ

ปาจรีย์ถอนหายใจ หมดหนทางได้แต่หยิบโทรศัพท์ออกมา โทรหาเบอร์พงศกร

พยาบาลเห็นแบบนี้ ก็ประหลาดใจ

ถึงเธอจะไม่เห็นเบอร์โทร แต่ที่เมมชื่อว่าพงศกรนี้เธอมองเห็น

ทำให้เธออดสงสัยไม่ได้ว่า ผู้หญิงคนนี้ จะเป็นเพื่อนของคุณหมอพงศกรจริงๆ

ถ้าเป็นจริง งั้นถ้าคุณหมอพงศกรรู้เรื่องที่ตัวเองขวางกั้นอีกฝ่ายนั้น คุณหมอพงศกรจะไม่พอใจหรือเปล่า？

ปาจรีย์ไม่รู้ว่าพยาบาลกำลังคิดอะไรอยู่ เธอเอาโทรศัพท์วางไว้ข้างหู ในใจก็แอบภาวนาให้พงศกรรับสายเธอ

ที่โชคดีคือ พระเจ้ายืนข้างเธอแล้ว พงศกรรับสาย แล้วเสียงเย็นชาก็เข้ามา“เธอมีอะไร？”

“พงศกร......”ปาจรีย์เรียกเขาด้วยเสียงกระอักกระอ่วน

พงศกรขมวดคิ้ว“ในเมื่อไม่พูด งั้นฉันวางนะ”

พูดไป เขาก็จะวางสาย

ปาจรีย์รีบเรียกไว้：“อย่า พงศกรอย่าวางสาย ฉันพูด ฉันมาหานายเพราะมีเรื่องจะบอกนาย เกี่ยวกับฆาตกร”

“อะไรนะ？”พงศกรกำลังพักผ่อนพิงพนักเก้าอี้ เพราะว่าเพิ่งผ่าตัดเสร็จ พอได้ยินคำนี้ ก็ยืนขึ้นมา“เธอหมายถึง ฆาตกรที่ฆ่าพ่อแม่ฉัน？”

“ใช่ ฉันรู้แล้วว่าฆาตกรคือใคร ดังนั้นพงศกร พวกเราเจอกันหน่อยไหม？”ปาจรีย์ถามอย่างคาดหวัง

พงศกรเม้มริมฝีปากบางๆ บอกที่อยู่ห้องทำงานเธอไป

ปาจรีย์ก็จำไว้ เขาจึงวางสาย แค่ต้องพูดกับเธออีก เขาก็ไม่ยอม

แววตาปาจรีย์มีความผิดหวัง จากนั้นวางโทรศัพท์มองไปที่พยาบาล“คุณพยาบาลคะ ขอโทษนะคะไปห้องทำงาน301แผนกสมองอย่างไรคะ？”

ห้องทำงาน301แผนกสมอง ก็คือห้องทำงานของพงศกร

พยาบาลจึงไม่สงสัยตัวตนของปาจรีย์แล้ว พอแน่ใจว่าเธอเป็นเพื่อนของพงศกรจริง ก็ไม่ชักช้า ชี้ไปที่ทางหนึ่ง“เดินไปจากตรงนั้น แล้วขึ้นลิฟต์ไปชั้นสาม จากนั้นออกจากลิฟต์แล้วเลี้ยวขวา ห้องแรกตรงสุดทางเดินค่ะ”

“โอเค ขอบคุณค่ะ”ปาจรีย์พูดขอบคุณอย่างรู้สึกซาบซึ้ง จากนั้นเดินไปที่พยาบาลชี้