บทที่ 675 ความอิจฉาของพงศกร

ร่างปาจรีย์สั่นอย่างแรง“ที่แท้ก็แบบนี้ ที่แท้ก็แบบนี้เอง......”

เธอคิดมาตลอดว่า สิบกว่าปีนี้ พงศกรคิดว่าตระกูลจิรดำรงค์ทำร้ายคุณลุงคุณป้า เพราะว่าเห็นพ่อแม่เขาในที่เกิดเหตุตอนนั้น

กลับไม่คิดว่า เขารู้ว่าพ่อแม่เธอทำร้ายคุณลุงคุณป้าจริงๆ ถึงได้เกลียดพวกเขาตระกูลจิรดำรงค์

เธอคิดมาตลอดว่า ทั้งหมดนี้เป็นเขาปรักปรำพวกเธอตระกูลจิรดำรงค์ แต่ที่แท้ พวกเขาตระกูลจิรดำรงค์ ไม่เคยถูกปรักปรำเลย

และเธอยังคิดอย่างน่าตลกว่า หาหลักฐานมาพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตระกูลตัวเอง ให้พงศกรเสียใจที่หลายปีมานี้ปรักปรำตระกูลจิรดำรงค์

“ฉันไม่รู้ ฉันไม่รู้จริงๆ”ปาจรีย์ส่ายหน้าอย่างแรง น้ำตาไม่หยุดไหล

เห็นเธอใจสลายแบบนี้ แววตาพงศกรก็ดูทำใจไม่ได้เล็กน้อย แต่แป๊บเดียวก็หายไป ปล่อยคางของเธอแล้วยืนขึ้นมา จากนั้นหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดนิ้วมือ เหมือนว่าบนนิ้วมือนั้นมีอะไรสกปรก

“แต่เธอมาพูดเองแบบนี้ บอกว่าพ่อแม่เธอเปิดเผยร่องรอยของพ่อแม่ฉัน ก็ทำให้ฉันรู้สึกชื่นชมเล็กน้อย ฉันคิดมาตลอดว่าเธอปิดบัง”พงศกรยิ้มอย่างเย้ยหยัน

ปาจรีย์กัดริมฝีปาก“ฉันไม่เคยคิดปิดบัง และก็จะไม่ปิดบังด้วย เพราะฉันรู้ ผิดก็คือผิด”

ถ้าเธอไม่รู้ เธอก็ยังจะคิดต่อไปว่า พวกเขาตระกูลจิรดำรงค์นั้นบริสุทธิ์

แต่ตอนนี้เธอรู้แล้ว เธอจึงปฏิเสธไม่ได้ว่า คุณลุงคุณป้าถูกพวกเขาตระกูลจิรดำรงค์ทำให้ตายจริงๆ

พอคิดถึงตรงนี้ ปาจรีย์ก็ยืนขึ้นมา มองเขาด้วยสายตาลึกซึ้ง“พงศกร ฉันรู้ว่าตระกูลจิรดำรงค์ของพวกเราทำลายนาย นายวางใจเถอะที่ติดค้างคุณลุงคุณป้า ฉันคืนแน่ ฉันแค่หวังว่า นายจะไม่เกลียดพ่อแม่ฉันต่อไป และก็จะไม่ไปแก้แค้นพ่อแม่ฉันด้วย พวกเขาเคยดีต่อนายจริงๆ ถึงแม้พวกเขาจะทำร้ายคุณลุงคุณป้าจริงๆ แต่พวกเขาไม่ได้ตั้งใจ พวกเขาแค่คนสองคนที่ธรรมดาที่เอาของใช้จำเป็นไปให้คุณลุงคุณป้า และไม่รู้ว่าถูกสะกดรอยตาม พวกเขาผิด แต่ก็ไม่ควรถึงตาย ดังนั้นทุกอย่างให้ฉันคืนเอง ให้ฉันยุติความบาดหมางของสองตระกูลพวกเราโอเคไหม？”

พงศกรหรี่ตาลง“เธอจะทำอะไร？เธอคิดจะเอาอะไรมาคืน？”

ปาจรีย์จึงยิ้ม“วางใจเถอะ ไม่ทำให้นายผิดหวังแน่ แต่ฉันหวังว่านายจะให้เวลาฉันอีกสองวัน สองวันนี้ฉันจะจัดเรเรื่องราวให้เรียบร้อย รอฉันจัดการเสร็จ ฉันจะติดต่อนายก่อนเอง แล้วบอกนาย ว่าฉันจะใช้คืนอย่างไร ได้ไหม？”

คำนี้ทำให้ในใจของพงศกรรู้สึกอึดอัด ขณะเดียวกันก็ไม่สบายใจเล็กน้อย

เขารู้สึกว่า เธอดูเหมือนกำลังสั่งเสีย

คิดแบบนี้ พงศกรเลยส่งเสียงในลำคออย่างเย็นชา“ได้สิ ฉันจะให้เวลาเธอสองวัน ฉันจะดูว่าเธอจะคืนอย่างไร”

สั่งเสีย？

จะเป็นไปได้ไง！

เขาไม่เชื่อว่า เธอจะฆ่าตัวตาย เอาชีวิตมาใช้คืน

ถ้าเธอฆ่าตัวตาย เธอก็ฆ่าตัวตายนานแล้ว ก่อนจะรู้ว่าเป็นพ่อแม่เธอเปิดเผยร่องรอยพ่อแม่เขาจริง เธอคิดมาตลอดว่า เขากำลังปรักปรำตระกูลจิรดำรงค์พวกเขา

ตอนนั้น เธอสามารถเอาการฆ่าตัวตายมาพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของพวกเขาตระกูลจิรดำรงค์ได้ แต่เธอไม่ทำ นี่หมายความว่า หมายความว่าเธอปาจรีย์กลัวความตาย ไม่มีทางทำเรื่องฆ่าตัวตายแน่

พอคิดแบบนี้ ความไม่สบายใจในใจพงศกร ก็ลดลงไปเยอะ ความเย้ยหยันในแววตา ก็มากขึ้น

ปาจรีย์เห็น ในใจก็ยิ่งเสียใจ ยิ้มอย่างขมขื่น“งั้นฉันไปก่อน”

พูดจบ เธอก็ก้มหน้าลง หันกลับออกไปจากห้องทำงานเขาอย่างรวดเร็ว ไม่อยากให้เขาเห็น น้ำตาของเธอ

ออกไปจากโรงพยาบาลแล้ว ปาจรีย์จึงเงยหน้ามองไปที่ท้องฟ้า

ท้องฟ้าเป็นสีเทา ดูเหมือนว่าฝนจะตกในไม่ช้า เช่นเดียวกับอารมณ์ของเธอในตอนนี้ ที่หม่นเทาเหมือนกำลังฝนตก

ปาจรีย์หยิบโทรศัพท์ออกมา โทรออกไป

แป๊บเดียว โทรศัพท์ก็ถูกรับ แล้วมีเสียงผู้หญิงที่ดูใจดีเข้ามา “ฮัลโหล？”

“แม่ หนูเอง”บนใบหน้าของปาจรีย์ยิ้มอย่างไม่เต็มใจขึ้นมา

คุณแม่ปารวีก็ดีใจมาก“ปาจรีย์ ทำไมลูกโทรมาตอนนี้ล่ะ ลูกไม่ทำงานเหรอ？”

“อือ วันนี้ลาค่ะ แม่ พรุ่งนี้ฉันกลับไปเยี่ยมแม่กับพ่อดีไหม？”ปาจรีย์ถาม

คุณแม่ปารวีรีบตอบ：“ดีสิ ลูกไม่กลับมานานแล้ว เมื่อวานพ่อลูกยังบ่นถึงลูกอยู่เลย บอกว่าแม่ไก่ที่บ้านเลี้ยงไว้อ้วนเต็มที่แล้ว อยากรู้ว่าลูกจะกลับมากินเมื่อไหร่”

ได้ยินคำนี้ ปลายจมูกปาจรีย์ก็ร้อนผ่าว