บทที่ 682 นวิยารักพิชิต

มองเขาที่ยิ่งเดินยิ่งไกลออกไป นวิยายิ่งรู้สึกว่าในใจยิ่งว่างเปล่า ยิ่งตระหนกมากขึ้น ความรู้สึกสูญเสียบางอย่าง ก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้น

เธอออกแรงเชิดคอขึ้น เอื้อมมือไปยังหลังของพิชิต แล้วตะโกนขึ้น “พิชิต อย่าไป！”

เธอไม่อยากให้พิชิตไป เพราะสัญชาตญาณบอกเธอ ว่าหลังจากที่เขาไป เธอจะไม่ได้เจอเขาอีกแล้วจริงๆ

พิชิตได้ยินคำเหนี่ยวรั้งของนวิยา ฝีเท้าก็ชะงักลง แต่ก็ไม่ได้หันไป ไม่ช้าเขาก็เงยหน้าขึ้นแล้วสาวเท้าก้าวออกจากประตูไป

นวิยาเห็นว่าเขาจากไปอีกครั้ง หัวใจร้อนรนมากขึ้น เสียงของเธอดังมากขึ้น “พิชิต อย่าไป ขอร้องนายอย่าไป อย่าไป......”

พิชิตไม่หยุดฝีเท้า และยังคงไม่หันหลังกลับ เมื่อเดินไปถึงประตู ก็เปิดประตูทันที

มองไปที่แสงตรงประตู มองเท้าของพิชิตที่เหยียบก้าวออกไป นวิยาร้องไห้อย่างใจสลาย “พิชิต！”

พิชิตไม่ตอบกลับ หลังจากที่ออกไป ก็ปิดประตูลง

ประตูได้ปิดกั้นทุกอย่างจากแผ่นหลังทั้งหมด และเอาความยืนหยัดของพิชิตไปด้วย

เขาเองก็ทนไม่ได้อีกต่อไป นั่งยองๆ ลง แล้วเริ่มร้องไห้

เขาเป็นผู้ชายกำยำแท้ๆ แต่ตอนนี้กลับร้องไห้เหมือนกับเด็ก

ถึงแม้ว่าเขาจะบอกว่าจะปล่อยนวิยาไป แต่เมื่อเขาได้ยินเสียงเหนี่ยวรั้งนั้นของนวิยา ในใจก็ยังคงไม่สามารถแบกรับความเจ็บปวดได้

สุดท้ายแล้วการเลิกราทั้งหมดกับคนที่เรารัก ก็เท่ากับการใช้มีดคว้านหัวใจตัวเอง

วารุณีและนัทธี รวมถึงมารุตสามคนยืนอยู่ตรงข้าม มองดูพิชิตร้องไห้ ไม่มีใครพูดอะไร

เพราะพวกเขารู้ ว่าตอนนี้พูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์ แค่ปล่อยให้เขาร้องไห้ ระบายออกมาก็พอแล้ว

พวกเขาก็ไม่รู้ว่าเขาได้พูดอะไรไปกับนวิยา แต่ดูจากสภาพของเขา ก็น่าจะเป็นแบบนั้น

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ พิชิตหยุดร้องไห้ แล้วลุกขึ้นยืน หลังจากที่เช็ดตาแล้ว ก็ใส่แว่นกลับเข้าไปใหม่ ยิ้มอย่างเกรงใจให้กับนัทธีและทั้งสามคน “ขอโทษนะ ที่ทำให้พวกคุณตลก”

นัทธีเม้มปาก “นายบอกลานวิยาแล้วใช่ไหม？”

“อืม” พิชิตพยักหน้า

ก็ไม่มีอะไรต้องไม่ยอมรับสักหน่อย

ยังไงซะนี่ก็เป็นการเจอหน้าครั้งสุดท้ายของเขากับนวิยา การบอกลาก็เป็นเรื่องที่ควรทำ

นัทธีเชิดคางขึ้น แล้วไม่ได้พูดอะไร

พิชิตจัดเสื้อผ้า “เอาล่ะนัทธี ดึกแล้ว ฉันไปนะ”

พูดอยู่ เขาก็เดินลงบันไดผ่านนัทธีไป

ระหว่างที่เขาเดินสวนไหล่ไปนั้นนัทธีก็ กดไหล่เขาไว้ “ไม่อยากรู้ ว่าฉันจะทำยังไงกับเธอเหรอ？”

พิชิตตาเป็นประกาย แล้วยิ้มอย่างขมขื่น “อยากอยู่แล้วสิ แต่ต่อให้อยากรู้ ฉันก็ไม่อ้าปากถามหรอกนะ เพราะตอนนี้รู้ไปก็ไม่มีความหมายอะไร มีแต่จะทำให้ฉันทุกข์มากไปกว่าเดิมเสียเปล่า ไว้ทีหลัง แกค่อยบอกฉันแล้วกัน”

พูดจบ เขาก็ก้มหน้า แล้วเดินจากไป

นัทธีทั้งสามมองตามที่แผ่นหลังของเขา จนกระทั่งเงาของแผ่นหลังนั้นหายไปจากสายตา แล้วละสายตากลับมา

วารุณีถอนหายใจ “ที่นวิยารั้งคุณหมอพิชิตไว้เมื่อกี้ ฉันได้ยิน แล้วก็ได้ยินอย่างอื่นด้วย”

“อะไรเหรอ？” นัทธีมองที่เธอ เห็นได้ชัดว่ากำลังถามถึงอย่างอื่น

วารุณีทัดผมข้างๆ หู กำลังจะเริ่มพูด มารุตก็พูดขึ้น “ที่คุณหญิงจะพูดคือ ความรู้สึกใช่ไหม？”

วารุณีเลิกคิ้ว “ใช่ ผู้ช่วยมารุตก็ฟังออกเหมือนกันใช่ไหม”

“ครับ ชัดเจน” มารุตพยักหน้า

เขาอยากบอกว่า คนที่มีหู ฟังออกกันทั้งนั้นแหละ

แต่หลังจากคิดดูแล้ว ประธานฟังไม่ออกหนิ ไม่งั้นคงไม่ถามคุณหญิงว่าหมายถึงอะไร