บทที่ 772 ไอริณเป็นหวัด

แน่นอนว่า หึงน่ะมี

เพราะเทียบกับลูกทั้งสองคนแล้ว เขาให้ความสำคัญกับเธอมากกว่า

ดังนั้นส่วนนี้ การรับรู้ของเขาแตกต่างจากเธอ

เพราะเด็กๆไม่ได้ออกมาจากตัวเขา ถึงเขาจะรักลูก แต่ในความรู้สึกแล้ว ไม่มีทางที่จะชนะความรู้สึกที่เธอมีต่อลูกแน่นอน

เทียบกับเด็กๆแล้ว เธอที่อยู่ในใจเขา สำคัญกว่ามาก

คิดไป นัทธีก็ผลักวารุณีเบาๆ จากนั้นภายใต้แววตาที่สงสัยของวารุณี ก็เงยคางเธอขึ้น จูบลงไป

เขาจูบอย่างออกแรง และครอบงำมาก อาจเป็นเพราะอยากแสดงให้เห็นว่าลึกลงในใจของตัวเอง เธอสำคัญกว่ามากออกมา

วารุณีคิดไม่ถึงว่าจู่ๆนัทธีจะมานี่ ทำให้ตกใจ

พอได้สติคืนมา มองลีน่าที่ยิ้มอย่างสับปลับ และมารุตที่ปิดตาเด็กทั้งสอง และพวกเหล่าบอดี้การ์ด ทั้งหน้าเธอ แดงจนเกือบเหมือนเลือด

“อื้อ......”วารุณีรีบผลักชายหนุ่ม อยากดันชายหนุ่มออก

แต่ชายหนุ่มกลับกอดเธอไว้แน่น ไม่อาจผลักได้

วารุณีทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ยกมือขึ้น วางไว้ที่เอวชายหนุ่ม ออกแรงบีบเนื้อนุ่มๆที่เอวของชายหนุ่ม

ชายหนุ่มเจ็บ จึงปล่อยวารุณีออก จากนั้นมองเธอด้วยสายตาขุ่นเคือง ชัดเจนว่าไม่ค่อยพอใจที่เธอหยิกเขาทำไม

วารุณีถอยหลังไป ลูบริมฝีปากสีแดงของตัวเอง จ้องเขาอย่างเซ็งๆ“ยังจะบอกทำไมอีก ที่นี่คนตั้งเยอะ คุณไม่กลัวพวกเขาหัวเราะเหรอ？”

“พวกเขากล้าหัวเราะเหรอ？”นัทธีเหลือบมองมารุตลีน่าและพวกบอดี้การ์ดอย่างเยือกเย็น

เหมือนกำลังถามว่า พวกแกกล้าขำไหม？

ล้อเล่น พวกเขาจะกล้าได้ไง！

ยังอยากทำงานอยู่ไหม？

มารุตและคนอื่นส่ายหน้าไปมา สื่อว่าไม่กล้าขำ

นัทธีจึงละสายตากลับอย่างพอใจ มองไปที่วารุณี“ไม่มีใครขำ”

วารุณียกมุมปาก“คุณทำแบบนี้ พวกเขาก็ไม่กล้าสิ ช่างเถอะๆ พวกเราไปก่อนเถอะ หยุดอยู่นี่ไม่ดี เดี๋ยวมีคนออกมาอีก”

“ไปเถอะ”นัทธีจูงมือของเธอ เดินไปข้างหน้า

มารุตก็เปิดตาของเด็กทั้งสองออก จูงมือเด็กข้างละคน เดินตามหลังทั้งสอง

ทำอะไรไม่ได้ สองคนพ่อแม่นี้สนแต่แสดงความรัก เรื่องดูแลเด็กๆ ก็ตกมาที่เขาที่เป็นลูกน้อง

พวกเขา เดินไปที่ด้านนอกสนามบิน แป๊บเดียวก็ขึ้นรถ ขับไปที่คฤหาสน์

พอถึงคฤหาสน์ ลีน่าก็หายไป

จากที่เธอบอก ก็คือพวกเขาสี่คนพ่อแม่ลูกต้องการพื้นที่ เธอเป็นกขค คนโสดอะไรแบบนั้น อย่าอยู่ดูพวกเขาแสดงความรักเลย ไม่งั้นจะเหนื่อยใจตัวเอง ออกไปเดินเล่นดีกว่า

ส่วนนัทธี พอใจอย่างมาก กับความคิดได้ของลีน่า

“หม่ามี๊ หนูหิว”ตอนนี้เอง ไอริณนั่งอยู่บนโซฟา ลูบท้องเล็กๆ พูดอย่างน่าสงสาร

วารุณีเดินไป ลูบหัวเธอ“หิวแล้วเหรอ โอเค หม่ามี๊จะให้ที่ครัวทำอาหารให้ เดี๋ยวก็ได้กินแล้ว ทนหน่อยโอเคไหม？”

“อือ”ไอริณพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง“ค่ะ”

“เด็กดีมาก”วารุณีหัวเราะ จากนั้นหาพวกบิสกิต ให้เด็กทั้งสองคน ให้พวกเขารองท้องก่อน

จากนั้น วารุณีก็เทชาให้นัทธีถ้วยหนึ่ง“ใช่สิ ที่สนามบินก่อนหน้านี้ ฉันได้ยินที่สนามบินบอกว่าเครื่องลงแล้ว ทำไมพวกคุณออกมานานจัง？”

ว่าตามเหตุผลแล้ว เครื่องบินลงจอด อย่างมากก็สิบกว่านาที พวกเขาก็ออกมาได้แล้ว ยังไงก็ไม่ต้องไปรอกระเป๋าอะไร

แต่เธอรอยี่สิบกว่านาที พวกเขาก็ยังไม่ออกมา

ดังนั้นเธอกังวลมากว่าสามคนพ่อลูก จะเกิดเรื่องหรือไม่

นัทธีมองความเป็นห่วงในแววตาของวารุณีออก ก็รับถ้วยชาไปแล้วดื่มไปคำหนึ่งพูดว่า：“ไอริณเป็นหวัดเล็กน้อย ดังนั้นเลยเมานิดหน่อยบนเครื่อง พอตื่นมาลงจากเครื่องก็อ้วก ดังนั้นเลยพาเธอไปจัดการ ก็เลยช้าเล็กน้อย”

“เป็นหวัดจนอ้วก？”วารุณีถามออกไป แล้วก็รีบไปดูอาการของไอริณ“ไอริณ บอกหม่ามี๊มา ตอนนี้ไม่สบายตรงไหนไหม？”