บทที่ 806 ไม่รักวารุณี

“ไม่จำเป็นต้องให้นายเตือน” พงศกรตอบกลับอย่างเย็นชา จากนั้นก็ไม่พูดอะไรอีก

นิรุตติ์ยิ้มอย่างมีความหมายอันลึกซึ้ง จากนั้นก็เริ่มอธิบายอาการของผู้ป่วยให้เขา

หลังจากที่อธิบายเรียบร้อยแล้ว พงศกรขมวดคิ้ว จากนั้นก็ก้มศีรษะ ครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

นิรุตติ์เห็นเขาเป็นเช่นนี้ ก็ไม่ได้รบกวนเขา หยิบโทรศัพท์ออกมาไม่รู้ว่าดูอะไรอยู่

ผ่านไปไม่กี่นาที นัยน์ตาที่อยู่ข้างหลังแว่นตาของพงศกร มีความสับสนผ่านไป ในไม่ช้าก็เลือนหายไป เงยหน้าขึ้น มองไปทางนิรุตติ์

การมองนี้ ก็เห็นภาพพื้นหลังหน้าจอโทรศัพท์ของนิรุตติ์พอดี ใบหน้าอันงดงามผ่านเข้ามาในม่านตาของเขา

ดวงตาของพงศกรสั่นไปที นั่นคือ......วารุณี!

“นายกำลังดูรูปของวารุณี?” พงศกรสีหน้าเคร่งขรึม น้ำเสียเย็นชาดั่งน้ำแข็ง

นิรุตติ์ไม่ได้มีความรนเลยที่ถูกจับได้ ในทางกลับกันคือยิ้มที่ริมฝีปากขึ้น “นายก็เห็นแล้วไม่ใช่เหรอ? ยังจะถามอะไรอีก?”

“นายกลับยังไม่ตายใจ กับวารุณี!” พงศกรพูดเสียดสี

นัยน์ตาของนิรุตติ์เปล่งประกายขึ้น มองดูผู้หญิงบนภาพพื้นหลังที่รอยยิ้มสวยงามดั่งดอกไม้ นิ้วโป้งลูบไปที่ใบหน้าของผู้หญิงเบาๆ “คนสวยแบบนี้ยากที่จะได้พบ นายว่าฉันจะตายใจไหม?”

อีกอย่าง วารุณีคือผู้หญิงที่เขารักจริงๆ สำหรับผู้หญิงคนแรกที่ตนเองรักจริงๆ ผู้ชายคนไหนจะลืมง่ายได้ขนาดนั้น!

ถึงแม้ว่าจะเป็นอาสะใภ้รอง จนถึงตอนนี้เขายังไม่ลืม

ทุกคนต่างก็บอกว่า เขามีความรู้สึกชายหญิงกับอาสะใภ้รอง

เขายอมรับ เขามีความคิดแบบนั้นจริงๆ ทว่านั่นไม่ใช่ความคิดที่รุนแรง ไม่ว่ายังไงแล้วอีกด้านหนึ่ง เขาเห็นอาสะใภ้รองเป็นเหมือนแม่ อีกด้านหนึ่ง เขาก็เห็นว่าอาสะใภ้รองเป็นผู้หญิง

อารมณ์ที่ซับซ้อนสองแบบนี้ผัวพันอยู่ด้วยกัน ได้กำหนดแล้วว่าเขาไม่สามารถรักอาสะใภ้รองได้อย่างแท้จริงๆ เพราะเช่นนี้เขาจึงได้พูดว่า วารุณีต่างหากที่เป็นผู้หญิงคนแรกที่เขารักจริงๆ

สำหรับวารุณี เขาไม่เคยคิดอยากจะยอมแพ้เลย ถึงแม้ว่าตอนนี้วารุณีจะแต่งงานกับนัทธี มีลูกสามคนแล้ว เขาก็จะไม่ยอมแพ้

ต้องมีสักวัน เขาจะแย่งเธอมาจากข้างกายของนัทธี

ปาจรีย์นั่นก็ถือเป็นการย้ำเตือนหนึ่งของเขา

ในเมื่อไม่สามารถลืมคนคนหนึ่งได้ งั้นก็ใช้วิธีของโลกภายนอก บีบบังคับให้ลืม

รอให้หลังจากที่เขาแย่งวารุณีมาจากข้างกายของนัทธีแล้ว เขาก็จะให้นักสะกดจิต มาลบล้างความทรงจำและความรู้สึกทั้งหมดของเธอที่เกี่ยวข้องกับนัทธี ให้เธอสามารถตกหลุมรักเขาได้คนเดียว!

พอคิดอยู่ นิรุตติ์ก็หรี่ตา นัยน์ตาเต็มไปด้วยความหวังที่อยากจะได้มา

“เฮอะ ถึงแม้ว่านายจะไม่ยอมแพ้ นายก็ไม่มีทางได้เธอมา” พงศกรหัวเราะเยาะเย้ยนิรุตติ์ “นายสู้นัทธีไม่ไหวอยู่แล้ว ไม่เช่นนั้นนายก็คงไม่มีทางอยู่แต่ต่างประเทศ ไม่กล้ากลับไปในประเทศ”

“นายพูดถูก สู้กันต่อหน้า ฉันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนัทธีจริงๆ ทว่าเล่ห์เหลี่ยมแผนร้าย เขานัทธีไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉัน ฉันจะต้องได้วารุณีมา ฉันไม่ได้เหมือนนาย อยู่ข้างกายวารุณีอย่างใกล้ชิดที่สุด ห้าปีนี้ ยังไม่ได้เธอมา” นิรุตติ์พูดเสียดสีอย่างไม่เกรงใจ

สีหน้าของพงศกรแย่มาก “นายรู้อะไรไหม? ฉันแค่ไม่อยากให้เธอลำบากใจ!”

“พอเถอะ” นิรุตติ์เหลือกตาขาวอย่างดูถูก “นายไม่ใช่ไม่อยากให้เธอลำบากใจ ตามระดับความโรคจิตในใจของนาย นายอยากได้คนคนหนึ่ง ไม่มีทางไปพิจารณาถึงความคิดของเธอแน่นอน นายจะทำตามความคิดของตนเอง ไม่ว่าจะเป็นการแย่งหรือการบีบบังคับ ขอแค่ได้คนมาก็พอแล้ว นี่ต่างหากที่เป็นธาตุแม่ของนาย แต่ว่าทำไมนายถึงไม่เคยทำแบบนี้กับวารุณีเลยสักครั้ง พงศกร นายไม่รู้สึกสงสัยจริงๆ เหรอ?”