บทที่ 807 คนที่นายรักคือปาจรีย์

มองดูพงศกรที่รู้สึกตกใจในตอนแรก ถึงตอนที่สงสัยในตัวเอง จนถึงตอนที่เงียบสงบ

นิรุตติ์ก็เข้าใจแล้ว เขาเหมือนจะเข้าใจแล้ว

“ดูเหมือนว่า นายชัดเจนแล้วว่าตนเองไม่รักวารุณีจริงๆ แล้ว” นิรุตติ์มองเขา

พงศกรเงยหน้าขึ้น นัยน์ตาที่อึมครึมมองไปทางเขา “ถึงแม้ว่าฉันจะไม่รักวารุณี ฉันก็ไม่มีทางรักคนอื่น เมื่อกี้นายบอกว่า ฉันเห็นวารุณีเป็นตัวแทนของคนที่ฉันรัก ประโยคนี้ช่างน่าตลกจริงๆ งั้นนายบอกฉันมา คนที่ฉันรักจริงๆ คือใคร?”

“นายแน่ใจเหรอว่านายอยากรู้?” นิรุตติ์ยิ้มโค้งที่มุมปากอย่างกวนๆ

หัวใจของพงศกรตึงแน่นขึ้น ใบหน้ากลับยังคงเงียบสงบ “ฉันก็ต้องรู้หน่อยว่า นายได้จัดหญิงงามที่สุดในแผ่นดินแบบไหนไว้ให้กับฉัน ให้ฉันรู้สึกตกหลุมรักหน่อยสินะ?”

นิรุตติ์เหมือนอารมณ์ดีมาก จู่ๆ ก็หัวเราะเสียงดังขึ้นมา

พงศกรขมวดคิ้วแน่น “นายหัวเราะอะไร?”

“ไม่มีอะไร ฉันแค่ตลกว่าจนถึงป่านี้แล้ว นายยังไม่ยอมรับอย่าเปิดใจกับจิตใจของตนเอง เอาเถอะ ในเมื่อนายอยากรู้ งั้นฉันก็จะบอกนาย คนที่นายรักจริงๆ คือปาจรีย์” นิรุตติ์นั่งไขว่ห้างแล้วพูด

สีหน้าของพงศกรเปลี่ยนไปเลย จากนั้นก็มีเสียงหัวเราะที่เสียดสี “นายบอกว่าฉันรักปาจรีย์? นิรุตติ์ นายจะพูดเล่น ก็ต้องมีขอบเขตหน่อยสิ อาจจะหาผู้หญิงที่ประมาณกับวารุณีมาพูด หาปาจรีย์มา? เฮอะๆ ช่างน่าตลกจริงๆ!”

เขารักปาจรีย์?

นี่เป็นเรื่องที่ไม่มีทางเป็นไปได้

ใครจะไปรักลูกสาวของศัตรูที่ฆ่าพ่อแม่ของตนเองตาย!

นิรุตติ์ฟังคำพูดของพงศกรแล้ว สีหน้าก็ยังคงมีรอยยิ้มชั่วร้ายดั่งเช่นเคย “ฉันไม่ได้พูดเล่นนั้น สิ่งที่ฉันพูดคือความจริง นายรักปาจรีย์จริงๆ ถึงขั้นว่านายรักเขาตั้งแต่ตอนแรก ฉันเคยสืบเรื่องระหว่างนายกับปาจรีย์ ปาจรีย์ตกหลุมรักนายตั้งแต่อายุสิบขวบแล้ว แต่นายกลับตกหลุมรักปาจรีย์ก่อนหน้านั้น นายโตกว่าปาจรีย์สามปี เมื่อตอนวัยรุ่นของนาย นายก็รู้สึกดีกับปาจรีย์แล้ว แต่ว่าตอนนั้นนายยังไม่รู้ตัวเท่านั้นเอง หลังจากนั้นพ่อแม่ของนายก็เสียชีวิต จู่ๆ นายก็เกลียดชังปาจรีย์ขึ้นมา แต่ว่าจริงๆ แล้ว นั่นไม่มีความเกลียดชังที่แท้จริง”

“นายหมายความว่าอะไร?” นัยน์ตาของพงศกรจ้องมองเขาเหมือนกับดาบ

นิรุตติ์หัวเราะด้วยเสียงต่ำ “ความหมายของฉันเข้าใจง่ายมาก ฉันก็แค่บอกว่านายไม่เคยเกลียดปาจรีย์มาก่อน นายแค่ไม่สามารถรับได้กับการที่พ่อแม่ของเธอเปิดเผยสถานที่อยู่ของพ่อแม่นายโดยไม่ได้ตั้งใจ ทำให้พ่อแม่ของนายเสียชีวิต ดังนั้นนายจึงนำความผิดของพ่อแม่เธอ ตั้งใจเปลี่ยนให้เป็นความเกลียดชังที่มีต่อตระกูลจิรดำรงค์ แต่จริงๆ แล้ว นายเองก็ไม่ได้เกลียดตระกูลจิรดำรงค์จริงๆ แต่กลับมีความไม่พอใจพวกเขามาโดยตลอด ไม่พอใจที่ทำไมต้องไปหาพ่อแม่ของนายในเวลานั้น”

“แต่ในขณะเดียวกัน นายเองก็รู้ หากพวกเขาไม่ไปหาพ่อแม่นาย ส่งวัสดุให้ในตอนนั้น พ่อแม่ของนายต้องเสี่ยงที่จะออกไป เพราะขาดแคลนวัสดุ และถูกคนขององค์กรจับได้ และก็คือว่า ไม่ว่าคนของตระกูลจิรดำรงค์จะไปตามหาพ่อแม่ของนายหรือเปล่า พ่อแม่ของนายก็มีเพียงแต่ทางตายทางเดียว นายเองก็เพราะว่าไม่สามารถยอมรับกับการหวั่นไหวที่มีต่อปาจรีย์ ดังนั้น จึงคิดว่าการติดตามการสนใจที่มีต่อปาจรีย์ไม่ใช่เพราะความหวั่นไหว แต่เป็นเพราะว่าความเกลียดชัง จากนั้นนายก็ค่อยๆ ถูกตนเองสะกดจิต รู้สึกว่าสิ่งที่ตนเองมีต่อปาจรีย์คือความเกลียดแค้น”

“นายอย่ามาพูดมั่ว นี่เป็นไปไม่ได้” พงศกรเหมือนได้รับการกระตุ้นอย่างหนัก จับคอเสื้อของนิรุตติ์ทันที สีหน้าดุร้ายน่ากลัวมาก

คนขับรถเห็นสถานการณ์แล้ว รีบจอดรถ จะหยิบปืนออกมา

หางตาของนิรุตติ์เห็นแล้ว ยกมือขึ้น ห้ามการกระทำของคนขับรถ

คนขับรถมีความไม่เข้าใจ “หัวหน้า......”