ตอนที่ 884
บทที่ 884 ความตื่นตระหนกของวารุณี
October 22, 2026
วารุณีพึมพำเสียงต่ำ เพื่อแสดงการตอบรับ “กี่โมงแล้วคะ？”
การเอ่ยปากของเธอครั้งนี้ คือเสียงที่แหบอย่างมาก ไม่เหลือเสีงหวานชวนฟังอย่างที่ปกติเคยเป็น
วารุณีตกใจเสียงของตัวเอง รีบเอามือปิดปาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ
เสียงของเธอ......
เสียงของเธอ ทำไมมันถึงเปลี่ยนเป็นเพี้ยนแบบนี้？
อย่าว่าแต่วารุณีตกใจเลย นัทธีเองก็ตกใจ ไม่คิดเลย ว่าเสียงวารุณีจะเปลี่ยนเป็นแบบนี้
แต่ไม่นาน นัทธีก็ตอบสนองกลับมา แล้วหัวเราะ “น่าจะเพราะว่าคุณไม่ได้ดื่มน้ำนานเสียงเลยเป็นแบบนี้”
เมื่อได้ยินชายหนุ่มพูดแบบนี้ วารุณีถึงได้ตอบสนองกลับ ว่าตัวเองกระหายน้ำจริงๆ
มิน่าล่ะเสียงถึงกลายเป็นแบบนี้ ไม่ได้ดื่มน้ำเลยนี่เอง เสียงแหบให้สิ้นเรื่องไปเลยมั้ย？
วารุณีโล่งอก คลึงที่หัวคิ้ว แล้วถามอีกครั้ง “ที่รักคะ คุณยังไม่ตอบฉันเลยนะ ว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว”
นัทธีลุกขึ้นเดินไปที่เตียงใหญ่ เดินไป แล้วมองนาฬิกาในมือไป “แปดโมงแล้ว”
“แปดโมง？” วารุณีตะลึง “แปดโมงเช้าเหรอคะ？”
ไม่ใช่หรอกน่า เมื่อคืนเธอถูกชายหนุ่มทรมานทั้งคืน จนถึงเช้าถึงได้กลับไป
ระหว่างที่หลับ เธอฝันไปไม่น้อย ดังนั้นไม่น่าจะนอนไปได้แค่ชั่วโมงสองชั่วโมง
นัทธีที่มาถึงเดินเมื่อเห็นสีหน้ามึนงงของวารุณี ก็เดาได้ว่าวารุณกำลังคิดอะไรอยู่ หัวเราะเสียงเบา “สองทุ่ม！”
ชายหนุ่มเตือนหญิงสาว
วารุณีตะลึง สักพักใหญ่ถึงค่อยๆ คลายความตะลึงลง “สองทุ่ม？ที่รัก คุณจะบอกว่า ฉันหลับไปหนึ่งวันหนึ่งคืนเหรอ？”
ไม่มั้ง！
แต่ทว่าเป็นแบบนี้จริงๆ นัทธีพยักหน้า “อืม คุณหลับไปหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็มๆ ถ้าไม่ใช่เพราะแน่ใจว่าคุณเหนื่อยจริงๆ เลยหลับยาวขนาดนี้ ผมคงกังวลว่าคุณป่วยไปหรือเปล่า”
พูดอยู่ เขานั่งลงบนเตียง ลูบที่หน้าผากหญิงสาว
วารุณีเอามือเขาออกอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วส่งเสียงออกทางจมูก “คุณยังมาพูดอีก ฉันหลับได้นานขนาดนี้เพราะใครกันล่ะ？”
นัทธีมองไปที่หญิงสาวที่ท่าทางโกรธ กระแอมอย่างรู้ผิด “ขอโทษครับ”
“คุณสมควรขอโทษฉันค่ะ” วารุณียื่นมือ ให้ชายหนุ่มดึงตัวเองขึ้น
ชายหนุ่มจับมือเธอ ถือโอกาสพยุงเธอขึ้นมาจากเตียง ให้เธอพิงไปที่หัวเตียง และจับร่างเธอยัดใส่เข้าไปในหมอน ให้เธอได้พิงสบายขึ้นมาหน่อย
ถึงแม้ว่าเขาจะละเอียดลออขนาดนี้ แต่วารุณทำสีหน้าไม่ดีใส่อยู่ “นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันหลับยาวขนาดนี้นะคะ นี่เดี๋ยวนาน่าได้ล้อฉันตายเลย แล้วก็ ต่อหน้าลูกฉันขายหน้าไม่ไหว”
พูดอยู่ เธอก็เอามือปิดหน้า สิ้นแล้วชีวิตนี้
นัทธีเอามือเธอออก “นาน่าผู้หญิงคนนั้นจะขำก็ขำไปสิ ส่วนจะขายหน้าต่อหน้าลูกเหรอ？ไม่มีทาง”
“จะไม่มีทางได้ยังไง！” วารุณีจ้องเขาอย่างไม่สบอารมณ์ “ไอริณยังพอว่า ยังไม่รู้จักเรื่องพวกนี้ แต่อารัณรู้ พวกเราเป็นพ่อเป็นแม่ แล้ว......”
“วางใจเถอะ ผมบอกว่าไม่ก็คือไม่” นัทธีจัดการผมเธอที่ยุ่งเหยิงจากการนอนหลับ พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ผมส่งลูกกลับไปแล้ว”
“อะไรนะ？” วารุณีชะงัก หลังจากนั้นก็หน้าสีเปลี่ยน จ้องที่ชายหนุ่ม รู้สึกตื่นเต้น “ส่งกลับไป？ที่รัก คุณอย่าทำให้ฉันตกใจ ที่บอกว่าส่งไปแล้ว หมายความว่ายังไง？คุณเอาลูกไปให้คนอื่นเหรอ？”
เมื่อนึกถึงความเป็นไปได้นี้ เธอก็สั่นขึ้นมาทั้งตัว และหนาวเหน็บในใจ
เมื่อนัทธีเห็นว่าเธอตื่นตระหนกแบบนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “คิดอะไรอยู่น่ะ？”
เขาทิ่มเบาๆ ลงไปบนที่หน้าผากของเธอ “นั่นมันลูกของคุณนัทธีนะ ผมจะเอาลูกตัวเองไปให้คนอื่นได้ไง”
เมื่อได้ยิน วารุณีก็โล่งอก “ไม่ได้ส่งให้คนอื่นก็ดี ไม่ได้เอาไปให้คนอื่นก็ดีค่ะ”