บทที่ 885 รับประกันกับเธอ

หลังจากนั้นอยู่นาน เธอก็จับมือชายหนุ่มแน่น เสียงแหบพูด “ที่รัก คุณตอบตกลงไปทำไมึะ？คุณต้องรู้นะว่านิรุตติ์เขาบ้า สิ่งที่เขาเรียกว่าท้าดวล แน่นอนว่าเขาจะเอาชีวิตคุณ คุณ......”

“ผมรู้” นัทธีพลิกมือมากุมมือวารุณี เสียงทุ้มต่ำตอบกลับ

วารุณีตาโต “ในเมื่อคุณรู้ คุณยังตอบตกลงอีกเหรอ？”

“เพราะผมไม่มีทางเลือก ผมไม่อยากตกลงก็ไม่ได้ นิรุตติ์ไม่มีทางให้โอกาสผมได้ปฏิเสธ” นัทธีมองดวงตาแดงก่ำของเธอ “ตั้งแต่ตอนที่จดหมายตกถึงมือผม นั่นก็หมายความว่าผมตกลงรับคำท้าดวลจากเขาแล้ว ต่อให้ผมโยนจดหมายนั่นทิ้ง ฉีกทิ้ง หรือไม่เปิดอ่านมันตั้งแต่แรกก็ไม่มีประโยชน์”

“......” ครู่หนึ่ง วารุณีไม่พูดอะไร

เพราะคำพูดชุดนี้ของเขา มันทำให้เธอได้เข้าใจ การท้าดวลระหว่างพวกเขาสองพี่น้อง ไม่ใช่เพราะการตัดสินใจจากจดหมายฉบับเดียว และไม่ใช่เพราะจดหมายฉบับเดียวนั้นมีผลบังคับใช้

ต่อให้นิรุตติ์ไม่มอบจดหมายฉบับนี้มา ก็ต้องมีการดวลระหว่างพวกเขาเกิดขึ้นอยู่ดี ขนาดที่นิรุตติ์โจมตีเข้ามาอย่าไร้ซุ่มเสียง ทำให้นัทธีไม่ทันได้ตั้งตัว

ส่งจดหมายยั่วยุมา นัทธียังสามารถเตรียมตัวป้องกันตัวเองก่อนได้

แล้วจากความหมายบางอย่าง ครั้งนี้ของนิรุตติ์ ไม่ต้องการผลท้าดวลที่เสมอกัน

“เขา......เขา......” เสียงของวารุณีสะอึกสะอื้น อยากด่านัทธี แต่จากการอบรมเลี้ยงดูของเธอ กลับด่าคนไม่ออก

นัทธีเข้าใจความหมายของเธอ ยิ้มเบาๆแล้วโอบเธอเข้ามาในอ้อมกอด

วารุณีตบเข้าที่หลังเขาอย่างไม่สบอารมณ์ “คุณยังจะมายิ้มอีก คุณยังมีอารมณ์ยิ้มอีก นิรุตติ์โหยหาชีวิตคุณ คุณยังมายิ้มอีก”

ยิ่งพูดยิ่งโมโห สุดท้ายเธอก็อดไม่ได้จริงๆ จนร้องออกมา น้ำตาเม็ดใหญ่ไหลลงมา ดูแล้วน่าสงสาร

เมื่อนัทธีมองที่ท่าทางของภรรยา หัวใจก็หดลงและเจ็บปวดขึ้นมา

นัทธีคลายแขนที่โอบระหว่างเอวของเธอ แล้วไปเช็ดน้ำตาให้เธอ

แต่น้ำตาของเธอนั้นมากเกินไป เขาไม่สามารถที่จะเช็ดจนเอาชนะมันได้

สุดท้ายก็หมดหนทาง ทำได้แค่ยกคางขึ้นมาเล็กน้อย แล้วจูบลงไปที่น้ำตาของเธอ จูบเลียน้ำตาไปทีละเม็ด

น้ำตาของเธอเค็มเล็กน้อย และยังขมหน่อยๆ

วารุณีชะงัก คิดไม่ถึงว่าชายหนุ่มจะใช้วิธีนี้มาช่วยเช็ดน้ำตาของเธอ จึงร้องไห้อย่างไม่เกรงใจต่อในทันที

ยังไงซะมันก็แย่ไปแล้ว ให้เขาดื่มน้ำตาเธอไปเรื่อยๆ เถอะ

คิดอยู่ วารุณีก็สูดหายใจลึกๆ บังคับน้ำตาที่ไหลซึมออกมาให้หยุดลง

ผ่านไปพักใหญ่ ในที่สุดน้ำตาก็หยุดลง เธอไม่ร้องแล้ว

หลังจากที่นัทธีสัมผัสได้ ริมฝีปากบางจึงเริ่มออกจากดวงตาของเธอ เมื่อมองไปที่ดวงตาแดงที่น่าสงสารของเธอ ยิ้มและพูดเบาๆ “เลิกร้องแล้วเหรอ？”

วารุณีส่งเสียงออกจากจมูก ไม่ตอบ

นัทธีขยี้หัวของเธอ “เอาล่ะ ผมรู้ว่าคุณเป็นห่วงผม แต่ตอนนี้ผมก็ยยังไม่เป็นไรไม่ใช่เหรอ？”

“ตอนนี้คุณไม่เป็นไร แต่ต่อไปใครจะรู้？” วารุณีทุบลงที่อกของชายหนุ่ม “การท้าดวลของคุณกับนิรุตติ์หลีกเลี่ยงไม่ได้ และนิรุตติ์คนนั้น ทั้งร้ายกาจทั้งเจ้าเล่ห์ ถ้าหากว่าเขา......”

“ไม่มีทางหรอก” นัทธีจูบลงบนหน้าผากของเธอ “ผมรู้ว่าคุณอยากพูดว่านิรุตติ์ทั้งร้ายกาจทั้งเจ้าเล่ห์ ถ้าหากว่าผมถูกแผนเขาจัดการเข้า แล้วเสียชีวิตไปจะทำยังไงใช่ไหม？”

วารุณีส่งเสียงออกทางจมูก ยอมรับโดยปริยายว่าตัวเองหมายความว่าแบบนี้จริงๆ

นัทธียิ้มเบาๆ “สบายใจเถอะ ไม่มีทางหรอก นี่คุณไม่เชื่อสามีของคุณอย่างผมเหรอ？”

“ฉันเชื่อค่ะ แต่เมื่อกี้นี้พูดไปแล้วนี่คะ ว่านิรุตติ์ทั้งร้ายกาจทั้งเจ้าเล่ห์ ไม่เชื่อว่าถ้าหากก็เชื่อหน่อยเถอะค่ะ ถ้าหากว่าคุณเป็นแบบนั้นจริงๆ ......ฉันกับลูกๆ จะทำยังไงคะ？” วารุณีกัดปากแน่น

เธอกลัวว่าเขาจะเกิดเรื่องขึ้นมากจริงๆ

เธอสูญเสียแม่ไปแล้ว ตอนนี้เหลือแค่น้องชายอยู่คนเดียว กับลูกอีกสามคน