บทที่ 98 การแสดงโชว์ประสบความสำเร็จ

วารุณีก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด“ขอโทษนะคะประธานนัทธี ก่อนการแสดง ยังเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาได้ แต่คุณวางใจได้ค่ะ งานแสดงโชว์จะยังคงดำเนินการตามปรกติ”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ นัทธีก็คิดบางอย่างขึ้นมาได้ ดวงตาคมเข้มส่องประกายผ่านเปลือกตา“กล่องกระดาษเหล่านั้นของคุณเมื่อครู่……”

“ใช่ค่ะ！”วารุณีพยักหน้า

คิ้วที่ผูกปมแน่นของนัทธีเมื่อครู่ก็คลายลง “คุณนี่มันจริงๆเลย”

“ฉันก็แค่เผื่อไว้เท่านั้นเอง”วารุณียิ้มอย่างเขินอาย

“อ๋อ？”นัทธีเลิกคิ้ว “คุณรู้แต่แรกแล้วว่าจะมีคนมาทำลายเสื้อผ้าของคุณ ? แล้วคุณมีคนที่สงสัยหรือยัง ？”

“มีค่ะ！”วารุณีมองไปที่ตาของเขา “คนคนนั้น คือพิชญา”

นัทธีหรี่ตา “คุณมั่นใจขนาดนั้นเชียว？”

วารุณีพยักหน้าแล้วส่ายหัว

นัทธีไม่เข้าใจ “หมายความว่ายังไง ？”

วารุณีถอนหายใจยาว “ ตอนแรกฉันมั่นใจมากว่าเป็นเธอ แต่เมื่อกี้ฉันเจอเธอแล้ว และหลังจากที่ได้พูดคุยกับเธอ ฉันก็เริ่มจะไม่แน่ใจ อีกทั้งไม่มีพยานหลักฐาน แต่ถ้าหากหาตัวพนักงานที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ได้ ก็น่าจะพอหาหลักฐานมาได้ ”

นัทธีหลับตาลง กักเก็บพายุอารมณ์ในดวงตา “ผมรู้แล้ว ผมจะให้มารุตหาตัวมาให้ ”

“ยอดไปเลยค่ะ”วารุณีดีใจมาก

มีเขาเป็นคนลงมือจัดการให้ เชื่อว่าไม่นานความจริงก็จะปรากฏ

“คุณกลับไปก่อนเถอะ เรื่องนี้ให้การแสดงเสร็จสิ้นลง ผมจะให้คำตอบคุณ！”นัทธีมองดูไปที่นาฬิกาบนข้อมือ อีกหนึ่งชั่วโมงการแสดงก็จะเริ่มขึ้น ชักช้ากว่านี้จะไม่ทันการ

วารุณีตอบกลับ “ได้ค่ะ”

หลังกลับมาที่ห้องแต่งตัว วารุณีก็ให้ปาจรีย์กลับไป

วันนี้เป็นวันหยุด ทิ้งลูกทั้งสองคนไว้ที่บ้าน เธอก็ไม่วางใจ

ให้ปาจรีย์กลับไปช่วยเธอดูแลเด็กๆจะดีกว่า

ผ่านไปราวๆครึ่งชั่วโมงได้ นางแบบในห้องแต่งตัว ก็แต่งหน้าเสร็จแล้ว

วารุณีตามผู้ช่วยฝ่ายเสื้อผ้ามา “เอาล่ะ พวกคุณเปิดกล่องพวกนี้ได้แล้ว”

เดิมทีผู้ช่วยฝ่ายเสื้อผ้าก็อยากจะรู้กันอยู่แล้วว่ามีอะไรในกล่องนั้น พอได้ยินว่าให้เปิดมันได้ ก็รีบทำตามโดยทันที

หลังจากที่เปิดกล่อง ของด้านในก็ถูกเผยออกมา

ทุกคนต่างตกใจ “คุณวารุณี ทำไมเสื้อผ้าที่เอาไว้เดินโชว์ถึงมีสองชุดกัน ？”

“นี่ไม่ใช่เรื่องที่พวกคุณต้องมาสงสัย ตอนนี้พวกคุณรีบให้นางแบบเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ เร็วๆๆๆ ！”วารุณีปรบมือเร่ง

ทุกคนต่างก็เริ่มยุ่งชุลมุนขึ้นมาทันที

เพียงไม่นาน การแสดงโชว์ก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ

ท่ามกลางผู้ชมที่นั่งชมอยู่ด้านล่างของเวที หัวใจของพิชญาเต้นแรง สายตาที่ตื่นเต้นจนยากจะปิดบังจ้องมองไปยังเวที

เธอในตอนนี้จินตนาการภาพขึ้นว่า นางแบบเหล่านั้นจะไม่ปรากฏตัว หรือไม่ก็คงปรากฏตัวพร้อมกับเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นบนเวที

ไม่ว่าจะแบบไหน ผลลัพธ์ของวารุณีก็มีเพียงอย่างเดียว คือถูกวงการแฟชั่นคว่ำบาตร！

ตึง！

ไฟภายในห้องแสดงถูกหรี่ลง และเสียงเพลงก็ดังขึ้นมา

พิธีกรบนเวทีถอยตัวออกไป นางแบบที่เดินเปิดการแสดงมือเท้าสะเอวเดินออกจากหลังเวที เริ่มจากโพสต์ท่าในจุดกึ่งของกลางเวที จากนั้นก็เดินไปตามแคทวอล์ค

ในขณะที่เธอกำลังเดินเข้าใกล้กับปลายเวที ความตื่นเต้นบนใบหน้าของพิชญาก็ค่อยๆแข็งค้างไป พึมพำอย่างไม่อยากเชื่อ“นี่มันเป็นไปได้ยังไง ？”

เสื้อผ้าไม่ใช่ถูกทำลายแล้วเหรอ?

ทำไมเสื้อผ้าของนางแบบยังอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์ได้ ?

พิชญากัดริมฝีปากแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยไม่เข้าใจ

และเมื่อนางแบบที่อยู่ข้างหลังเดินตามกันออกมาทีละคนๆ เธอก็ยิ่งวุ่นวายใจมากขึ้นไปอีก

เรื่องที่เกิดขึ้น เกินความคาดหมายและการควบคุมของเธอ เธอโมโหจนกระทืบเท้า และไม่อยากอยู่ต่ออีก ลุกขึ้นยืนเพื่อที่จะเดินออกไป

และในจังหวะนี้เอง ก็มีบอดี้การ์ดสองคนเข้ามาประกบเธอทั้งซ้ายขวา พาตัวเธอออกไปด้วยท่าทีที่แข็งขืน