บทที่ 99 ไม่ใช่พิชญา

วารุณียิ้มอย่างเขินอาย“ ต้องขอโทษประธานนัทธีด้วย ที่ฉันคิดเองเออเอง ไม่ได้แจ้งให้คุณทราบ”

นัทธีส่ายหัว มองดูเธออย่างชื่นชม“คุณทำได้ดี หากไม่ใช่เพราะคุณเตรียมการไว้ล่วงหน้า งานแสดงของวันนี้ คงพังไปแล้ว！”

“ก็ใช่นะสิคะ”วารุณีเม้มปากอย่างมีอารมณ์

เธอก็แอบชื่นชมกับสิ่งที่เธอทำในตอนนั้นเช่นกัน

พิชญาที่ฟังอยู่ก็เข้าใจแล้วเช่นกัน

มิน่าเสื้อผ้าของนางแบบที่ใส่เดินโชว์นั้นจึงยังอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์

ที่แท้ความจริงก็เป็นอย่างนี้นี่เอง ！

วารุณีหัวเราะ “ผู้จัดการพิชญา แปลกใจไหมคะ ?”

พิชญายิ้มเยาะอย่างดูหมิ่น “เหอะ ไม่ได้แปลกใจอะไรเลย แค่ประหลาดใจ แต่ที่เธอพูดมาทั้งหมดนี้จะมีประโยชน์อะไร ฉันก็ยังยืนยันคำเดิม ฉันไม่ได้ทำ！”

“จริงเหรอ？”รูม่านตาสีดำสนิทของนัทธีจ้องมองไปที่เธอ

ดวงตาของพิชญาไหววูบไปชั่วขณะ แล้วก็พยักหน้า“ ฉันสาบาน เรื่องนี้ฉันไม่ได้ทำจริงๆ”

“แล้วคนคนนี้ล่ะคุณรู้จักไหม ”นัทธีปรบมือขึ้นสองที บอดี้การ์ดคนหนึ่งก็พาตัวผู้ชายคนหนึ่งเข้ามา

เมื่อเห็นชายคนนั้น พิชญาก็ตื่นตกใจ แล้วเก็บอาการลงไปอย่างรวดเร็ว

“ดูแล้วเหมือนคุณจะรู้จักเขานะ” ริมฝีปากบางของนัทธีมีไอเย็นแผ่ซ่านออกมาเล็กน้อย

พิชญาสูดหายใจเข้าลึก เหมือนจะเทหมดหน้าตัก “ใช่ ฉันรู้จักเขา”

วารุณีเลิกคิ้ว

ยอมรับเร็วดีจริงๆ ！

“ไหนคุณบอกมาสิ ว่าเขาเป็นใคร？”นัทธีผลักชายคนนั้นไปตรงด้านหน้าของพิชญา

ยังไม่ทันที่พิชญาจะได้เปิดปากพูด วารุณีก็จ้องมองไป จู่ๆก็ทุบฝ่ามือไปที่ชายคนนั้นทันที“ห๊า ฉันจำเขาได้ เขาคือพนักงานคนเมื่อวานที่มาบอกฉันว่าพิชญามาหาฉัน！”

“ครับผมเอง ขอโทษครับ ผมก็ถูกเงินบังตา เป็นเพราะคุณพิชญาบอกว่า หากช่วยเธอปั๊มกุญแจห้องแต่งตัวมาได้ แล้วเอารูปถ่ายไปติดไว้กับกล้องวงจรปิด ก็จะให้ผมห้าแสน ผมเลย……” ชายหนุ่มก้มหน้าลงด้วยความละอาย

วารุณีสีหน้ามึนงง “รูปถ่าย ? รูปถ่ายอะไร ?”

“รูปถ่ายห้องแต่งตัว และโถงทางเดินที่ไปยังห้องแต่งตัว”นัทธีเม้มริมฝีปากบาง แล้วอธิบายให้เธอ

วารุณีขมวดคิ้ว จากนั้นก็เข้าใจทันที “ ฉันรู้แล้ว พิชญาถ่ายรูปของห้องแต่งตัวและโถงทางเดินเอาไว้ จากนั้นก็นำรูปถ่ายไปติดไว้ที่หน้ากล้องวงจรปิด แล้วสิ่งที่กล้องวงจรปิดจับภาพได้ ก็จะเป็นห้องแต่งตัวและโถงทางเดินที่ไม่มีคนอยู่ตลอดเวลา”

“ถูกต้อง”นัทธีพยักหน้า

วารุณีขบริมฝีปาก“ มิน่าล่ะฉันถึงรู้สึกว่ากล้องวงจรปิดมันแปลกๆ ที่แท้ปัญหาก็อยู่ตรงนี้นี่เอง ！”

ต้องยอมรับจริงๆ วิธีนี้ของพิชญา ถือว่าฉลาดมาก เกือบจะหลอกทุกคนได้แล้ว

วารุณีมองไปที่พิชญาอย่างแค้นเคือง

พิชญาก็จ้องมองกลับ จากนั้นก็รีบหันมองไปที่นัทธี“นัทธีฉันยอมรับ ว่าฉันใช้เงินซื้อคนคนนี้มา ตอนแรกฉันมีความคิดที่จะทำลายเสื้อผ้าเหล่านั้น เพราะฉันเกลียดวารุณี สถานะคุณหนูใหญ่ของตระกูลศรีสุขคําและคู่หมั้นของคุณ เป็นเพราะเธอทุกอย่างถึงได้ตกมาอยู่กับฉัน เพราะฉะนั้นตลอดเวลาฉันไม่มีความมั่นใจอะไรเลย ฉันต้องการให้วารุณีไปให้พ้นๆ แต่……”

“แต่อะไร？”สีหน้าของนัทธีมืดมน

วารุณีก็มองไปที่พิชญาด้วยความประหลาดใจ

เธอไม่คิดมาก่อนว่า พิชญาจะพูดความเกลียดชังที่มีต่อเธอออกมาตรงๆแบบนี้

“แต่ฉันกล้าสาบาน ว่าฉันไม่ได้ทำลายเสื้อผ้าพวกนั้นจริงๆ！”พิชญาชูสามนิ้วขึ้น

พนักงานคนนั้นก็พูดขึ้นในตอนนี้ด้วยเช่นกันว่า “ สิ่งที่คุณพิชญาพูดเป็นเรื่องจริงครับ เธอให้ผมไปจัดการกับกล้องวงจรปิดแล้วไปช่วยเหลือเธอที่ห้องแต่งตัว แต่ตอนที่เราไปถึงที่ห้องแต่งตัว เสื้อผ้าเหล่านั้นก็ถูกทำลายไปหมดแล้ว ！”

“อะไรนะ？”วารุณีอุทานออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ

นัทธีก็ประหลาดใจเช่นกัน จนคิ้วขมวดแน่น

พิชญากำหมัดแน่น ใบหน้าแสดงออกถึงความโกรธที่มี“ คนที่ทำลายเสื้อผ้าตัวจริง คงอยากที่จะใส่ร้ายป้ายสีฉัน คงเหมือนครั้งที่แล้วที่วารุณีถูกตำรวจทำร้ายที่โรงพัก เห็นๆอยู่ว่าตำรวจคนนั้นไม่ได้ถูกฉันจ้างวาน แต่พวกคุณทุกคนต่างก็เอาแต่สงสัยฉัน”

แม้ว่าเธอจะรู้สึกพอใจที่เห็นคนอื่นทำลายเสื้อผ้าเหล่านั้น แต่เธอก็รับไม่ได้ที่จะต้องมารับเคราะห์แทนคนอื่นแบบนี้

“เธอบอกว่าครั้งที่แล้วที่ติดสินบนเจ้าหน้าที่ตำรวจก็ไม่ใช่ฝีมือเธอ ?”วารุณีในตอนนี้ก็รู้สึกมึนงงสับสน