ตอนที่ 4

ในเวลาต่อมา

วันรุ่งขึ้น ใช้เวลาเดินทางราวๆ สองชั่วโมง รถฟอร์จูนเนอร์ขับเคลื่อนสี่ล้อสีขาวคันใหญ่ที่มีพี่เขยสุดหล่อเป็นคนขับพร้อมอาสานำเที่ยวตลอดทริป ก็พาผมขึ้นมาถึงที่หมายจนได้

“ไหวหรือเปล่าบอมม์… ”

พี่แดนน์เอื้อมมือมาลูบหลัง เมื่อเห็นผมหน้าซีดเพราะเมารถ

อันที่จริงตอนแรกผมก็ยังโอเค แต่หลังจากรถลัดเลี้ยวมาตามเส้นทางเคี้ยวคดและสูงชันกว่าที่คิดเอาไว้มาก ถึงกับทำให้ผมเกือบจะอาเจียนออกมา

“ไหวครับพี่… ”

ผมตอบ…

มองสบตาพี่เขยแล้วรู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาอย่างประหลาด แต่ก็เขินๆ เหมือนกันเมื่อนึกถึงสิ่งที่ผมแอบทำเมื่อคืนนี้

วาบหนึ่งในความคิด…

ผมรู้สึกอิจฉาพี่สาวของผมที่ได้ผู้ชายคนนี้มาเป็นสามี เพราะผมคิดว่าผู้ชายที่ดูหล่อเหลาราวกับดารา ใจดี และยังร่ำรวยมากอย่างพี่แดนน์คนนี้คงมีไม่มาก

“ถึงละ… เป็นไง… บรรยากาศดีไหม”

พี่แดนเปิดประตูรถ…

มีลมโชยเข้ามา จมูกผมได้กลิ่นดอกไม้หอมที่ปลูกไว้ตลอดแนวลานจอดรถ ทุกด้านของรีสอร์ตโอบล้อมไว้ด้วยแมกไม้ ไกลออกไปเป็นขุนเขาสีเขียวขจี มีสายหมอกสีขาวลอยเรี่ยต่ำแตะสันเขา

“สวยมากครับ… ว้าว… สวยสุดๆ… ”

จริงอย่างที่พี่แดนน์การันตีความงดงามเอาไว้ สิ่งที่เห็นไม่ทำให้ผิดหวังเลยจริงๆ

ผมทอดสายตาแลไปรอบๆ…

ตื่นตาตื่นใจเมื่อได้ขึ้นมาเห็นสภาพแวดล้อมรอบๆ รีสอร์ต ตั้งอยู่ริมป่าเขาเขียวขจีที่ยังคงความอุดมสมบูรณ์งดงามของธรรมชาติเอาไว้ได้อย่างเหลือเชื่อ

“เดี๋ยวเราพักตรงเรือนหลังโน้น… ”

พี่แดนน์ชี้มือไปยังบ้านไม้หลังเล็ก ตั้งเด่นอยู่บนเนินหญ้า โอบล้อมไว้ด้วยทุ่งดอกบัวตองเหลืองอร่าม

“สวยมากครับ… มุมนั้นวิวดีมากเลยครับ”

ผมเหลือบมองไปยังเรือนพัก เราพากันก้าวเดินออกมาจากลานจอดรถ

ผมเห็นชะง่อนหินทอดออกไปจากแนวรั้ว จึงเดินเข้ามาใกล้จุดชมวิว ทอดสายตามองไปยังด้านล่างลึกลงไปคล้ายหุบเหว แต่ก็มีรั้วกั้นไว้ถึงสองชั้นเพื่อความปลอดภัย

และในระหว่างที่เรากำลังยืนชมวิว จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงของใครบางคนดังขึ้นจากทางด้านหลัง

“เฮ้ย… ไอ้แดนน์… ”

ผมหันไปมองเสียงทุ้มกังวาน แล้วต้องตะลึงกับใบหน้าหล่อเหลาของผู้ชายที่ตะโกนทักทาย