ตอนที่ 5

“พูดแบบนี้เดี๋ยวพี่จีบจริงๆ นะ… ”

พี่มอสเล่นด้วย ผมเห็นพี่มอสดีใจเมื่อรู้ว่าผมโสด

“งั้นจะรออะไรล่ะครับ… ”

ผมตอบอย่างนึกสนุก โดยไม่สนว่าคนฟังอาจจะคิดว่าผมทอดสะพาน

“จริงใช่ไหม… ที่ว่ายังไม่มีแฟน… ”

เสียงของพี่มอสจริงจัง เขาจ้องตาผม เหมือนรู้ว่าแววตาโกหกไม่ได้

“จริงครับ… ”

ผมตอบอย่างไม่ลังเล ก็โสดจริงๆ นี่นา

“แล้วพี่มอสล่ะ… แน่ใจนะว่ายังไม่มีแฟน… ”

ผมทำหน้าจริงจัง เหมือนว่าเรากำลังเช็กสถานะของกันและกัน

“ใช่… พี่โสด… ”

พี่มอสมองตาผมอีก

“อ๋อ… ครับ แล้วทำไมยังไม่มีล่ะครับ”

ผมชวนคุยต่อ

“ยังไม่เจอคนที่ถูกใจ… ”

พี่มอสตอบพร้อมกับยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม จากนั้นก็มองตาผมอีก

เรามองสบตากันจนผมรู้สึกเขินหน้าแดง แล้วพี่มอสก็เอ่ยออกมาอีกประโยค

“แต่ตอนนี้พี่คิดว่า… เจอแล้ว… ”

พี่มอสยังไม่ละสายตาจากใบหน้าของผม

“ยินดีด้วยนะครับ… ”

ผมตอบเขินๆ…

ทั้งที่ก็ไม่รู้ว่าทำไมจึงต้องเขิน และในขณะที่ผมกำลังจะถามบางอย่างกับพี่มอส เสียงของพี่แดนน์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน

“บรรยากาศดีมากเลยว่ะมอส… ”

พี่แดนน์ยืนเท้าเอวมองทิวทัศน์รอบกายในตอนค่ำช่างมีมนต์เสน่ห์ไปอีกแบบ

“เย็นจนหนาวเลยครับ… ”

ผมขยี้มือเข้าหากัน… ก่อนจะตกใจ เมื่อพี่มอสถอดเสื้อหนาวของตัวเองแล้วเมาคลุมทับไหล่ของผม

“ขอบคุณครับ… ”

ผมตกใจ…

กลิ่นน้ำหอมของพี่มอสที่ติดอยู่กับเสื้อหนาว… มันทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นไปถึงหัวใจ

บ้าจริง… ผมนึกตำหนิตัวเองอยู่ในใจที่เป็นคนอ่อนไหวไม่เลือกที่

“ไอ้แดนน์… จะให้กูเปิดสองห้องไหม… ”