บทที่ 104 กอล์ฟ

บทที่ 104 กอล์ฟ

เนี่ยเฟิงลุกขึ้นมาจากใต้เตียง ตบฝุ่นละอองในตัวออก

"ทำไมฉันอยู่บนเตียงล่ะ?เมื่อคืนฉันขึ้นมาเองหรือ?"

เดิมทีเย่หรูเสว่คิดจะนอนอยู่บนโซฟา เมื่อคืนทำงานจนดึกมาก เธอก็จำไม่ได้ว่านอนหลับไปยังไง

"เมื่อคืนฉันเห็นพี่หกนอนอยู่บนโต๊ะ ก็เลยอุ้มคุณขึ้นบนเตียง"

เย่หรูเสว่หน้าแดงขึ้น เธอกระพริบตาเพื่อที่จะซ่อนความรู้สึกบางอย่าง"เสี่ยวเฟิงโตขึ้นแล้ว มีแรงมาอุ้มพี่สาวแล้วเนอะ"

เนี่ยเฟิงยิ้มปากอ้า"แน่นอนสิครับ!แรงฉันเยอะมากเลยนะ!"

"พอแล้ว หิวหรือยัง?เมื่อคืนคุณก็ได้ดื่มเหล้าไปหน่อยนึง คนที่กินเหล้ามากวันที่สองมักจะรู้สึกหิว"

"ยังได้อยู่!พี่หกเมื่อคืนกินค่อนข้างมาก ฉันไปซื้ออาหารเช้าให้พี่หกละกัน!ฉันจำได้ว่าพี่หกชอบกินครัวซอง"

เนี่ยเฟิงพูดเสร็จ ก็ใส่รองเท้าแล้วลงตึก เย่หรูเสว่มองไปดูเงาหลังของเนี่ยเฟิง อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจออกมา:

"ปกติเห็นแล้วไม่ค่อยได้เรื่อง แต่ความจำดีจริง จำได้ว่าฉันชอบกินอะไรด้วย"

ตามความเป็นจริง เนี่ยเฟิงคนนี้จำแต่สิ่งที่ตัวเองอยากจะจำเท่านั้น คนอื่นจะเป็นยังไงนั่นไม่มีความเกี่ยวข้องกับเขาเลย

เนี่ยเฟิงซื้ออาหารเช้ากลับมา ก็เห็นเย่หรูเสว่กำลังดูเอกสาร และสืบค้นข้อมูลอยู่

"พี่หก กินของหน่อยนึงแล้วค่อยว่ากัน!"

เย่หรูเสว่พูดแต่หันไม่หันกลับมา"โอเค"

เธอหยิบครัวซองขึ้นมาชิ้นหนึ่ง กินไปด้วยทำงานไปด้วย

"พี่หกของฉันเป็นคนที่ขยันเช่นนี้ ควรที่จะได้เลื่อนขั้นเลื่อนตำแหน่ง ฉันว่ารองผู้อำนวยการสถานีตำรวจตำแหน่งนี้เหมาะสมนะ!"

"พูดอะไรมั่วๆ?ในสถานีตำรวจมีคนจำนวนมากที่มีประสบการณ์กว่าฉัน จะถึงฉันได้ยังไงล่ะ?"

เย่หรูเสว่ด่าด้วยหัวเราะไปด้วย เนื่องจากกินของอยู่ดังนั้นเวลาที่พูดจึงไม่ค่อยชัดเจน

"มีประสบการณ์ไม่ได้หมายความว่ามีความสามารถไง พี่หกคุณแก้คดีความมากขนาดนั้น ความสามารถแข็งแกร่งมาก และก็มีความสามารถในการเป็นผู้นำ พวกเขาจะเอาชนะคุณได้ยังไงล่ะ คุณสู้อีกหน่อย ได้แน่นอน"

ตำแหน่งรองผู้อำนวยการสถานีตำรวจตอนนี้ว่างออกมาไม่ใช่หรือ

"อย่าพูดมั่วซั่ว ไปเล่นข้างๆสิ"

เย่หรูเสว่จ้องไปดูเนี่ยเฟิงตาหนึ่ง เนี่ยเฟิงนั่งกินนมอยู่บนเตียงอย่างซื่อๆ

มองขึ้นไปแล้วเขากำลังเล่นโทรศัพท์อยู่ แต่ตามจริงแล้วเขากำลังดูข่าวที่เกี่ยวกับหลี่จื่อเทา

เนื่องจากครั้งที่แล้วตำรวจมาตรวจสุขภาพ ทำให้ของชุดที่แล้วยังถูกกั้นไว้อยู่ต่างประเทศไม่กล้าขนส่งเข้ามา

ขอให้สินค้าของเถื่อนนี้ไม่นำเข้ามา งั้นพวกเขาก็จะเสียเงินก้อนใหญ่ก้อนหนึ่ง

เงินก้อนนี้เพียงพอที่จะทำให้พวกเขาใช้จ่ายไปช่วงสักพักหนึ่ง

เมื่อคืนเนี่ยเฟิงแค่บอกว่าบ้านตัวเองเป็นธุรกิจสายน้ำทางไกลแอนตาร์กติก สายตาของหลี่จื่อเทาก็สว่างขึ้นมา

และก็คือในเวลานี้ หลี่จื่อเทาโทรมา

"สวัสดีตอนเช้าคุณชายเฟิง คุณหายเมายัง?"

เนี่ยเฟืองหงายคิ้วขึ้นมา ถามด้วยความรำคาญคนอีกฝั่ง:

"แกเป็นใครวะ?มาทำให้ฉันรำคาญแต่เช้าทำไมวะ!"

หลี่จื่อเทาตกใจมาก เมื่อคืนยังคุยกันดีๆไม่ใช่หรือ?ทำไมอยู่ดีๆคุณชายเฟิงก็เปลี่ยนหน้าแล้วล่ะ?

หลี่จื่อเทารีบอธิบาย"คุณชายเฟิงลืมแล้วหรอครับ?เมื่อคืนเรากินเหล้ากันในผับราตรีกุหลาบ ผมนี่เอง!หลี่จื่อเทา!"

"หลี่จื่อเทา?ไม่รู้จัก!"

เนี่ยเฟิงวางสายทันที หลี่จื่อเทาเต็มไปด้วยความอึ้ง เขาคาดไม่ถึงว่าเนี่ยเฟิงจะทำตัวแบบนี้

"ใคร?หลี่จื่อเทา?"

เย่หรูเสว่วางปากกาในมือลง"ทำได้ดีเยี่ยม!"

เนี่ยเฟิงยิ้มขึ้นมา"เขาต้องรู้สึกว่าฉันนี่นิสัยไม่ดี แต่เพื่อที่จะร่วมมือกับฉัน จะต้องโทรมาอีกครั้งแน่นอน"

"งั้นฉันเตรียมตัวไว้ก่อน ไปเปลี่ยนเสื้อชุดหนึ่ง"

เย่หรูเสว่ใส่ชุดของเมื่อคืน ลงตึกไปหยิบเสื้อผ้าสำรองบนรถ