บทที่ 111 ติดเบ็ด

บทที่ 111 ติดเบ็ด

“พวกนายเป็นคนชิงอาหารทะเลแอนตาร์กติกาไปไม่ใช่เหรอ? ยังมีหน้ามาถามว่าขโมยอะไรไป ฉันว่ามันน่าขำจริงๆ”

พอฟางซื่อเหาได้ยินเนี่ยเฟิงพูดเช่นนี้ ก็อดขำไม่ได้ พูดขึ้นมาว่า

“ต่อให้พวกฉันฮุบไป แล้วยังไง? นายจะมีปัญญาอะไรเอากลับไปได้? คนที่ไร้ความสามารถก็ต้องถูกคนอื่นกลืนกิน นี่เป็นกฎธรรมชาติ ปลาใหญ่กินปลาเล็ก ปลาเล็กกินกุ้งฝอย ในเมื่อฝีมือตกต่ำถึงขีดสุด นายก็ควรยอมรับชะตากรรมซะ!”

ฟางซื่อเหารู้สึกสะใจขึ้นมา เมื่อเช้าพ่อของเขาเพิ่งจะเตือนว่าอย่าทำตัวความวัวยังไม่ทันหายความควายก็เข้ามาแทรก เพราะพ่อของเขายังไม่รู้ชัดว่าเนี่ยเฟิงเป็นใคร แล้วเขาเป็นคนวางแผนการทั้งหมดเหรอเปล่า?

ทว่าตอนนี้เห็นเนี่ยฟิงสะกดอารมณ์ไว้ไม่อยู่ เขาอาจจะสร้างภาพตบตาก็ได้ หรือไม่ก็อาจจะเป็นความบังเอิญ

“เสี่ยวเฟิง ไม่จำเป็นต้องพูดกับหมอนั่นให้มากความ”

“มันแน่อยู่แล้ว ก็พวกนายไม่มีหลักฐาน!”

“หลักฐานต้องมีแน่นอน อย่าคิดว่าเรื่องที่พวกนายทำจะปิดอยู่ไม่เล็ดลอด”

เนี่ยเฟิงทิ้งประโยคลึกซึ้งเอาไว้แล้วก็จากไปพร้อมกับเย่หรูเสว่ หลังจากฟางซื่อกรุปเดินออกไป เย่หรูเสว่ก็พูดอย่างเสียไม่ได้ว่า:

“ทำไมนายต้องไปยั่วยุฟางซื่อเหา? หมอนี่เป็นคนขี้โมโหอยู่แล้ว ฉันห่วงว่าเดี๋ยวเขาจะคิดร้ายกับนาย”

“งั้นก็ดี ถ้าเขากล้ามา พวกเราก็จับเขาไว้ แม้เขาจะงี่เง่า แต่พ่อของเขาไม่งี่เง่า พวกเขาสามารถเคลียร์ความสัมพันธ์กับบริษัทลูกได้ในระยะเวลาอันสั้น สมองอย่างฟางซื่อเหาคิดไม่ได้แน่นอน คนที่วางแผนอยู่เบื้องหลังต้องเป็นพ่อของเขาแน่”

เนี่ยเฟิงเผยยิ้ม “อีกอย่างเมื่อกี๊ที่ผมพูดกับเขาอย่างคนโง่ ก็เพื่อให้เขาเบาใจลง คนมั่นใจแบบตาบอดอย่างเขา ถึงเวลาต้องเผยไต๋ออกมาแน่”

ก็จริง เมื่อศัตรูเบาใจขึ้น ก็จะคลายความระวังลง

“แล้วนายคิดจะทำอย่างไร?”

เย่หรูเสว่ถามขึ้นมาอีก

“พี่หก พวกพี่ไม่รู้สึกแปลกบ้างเลยเหรอ? กิจการของเขาใหญ่โตขนาดนั้นมีทั้งบริษัทแม่กับบริษัทลูก แต่บริษัทลูกค้าของเถื่อนมาตั้งนาน น่าตกใจที่บัญชีของพวกเขายังคงสมดุลกัน อีกทั้งกระแสเงินทุนของพวกเขาก็ไม่มีปัญหาเลย…เป็นไปได้อย่างไร?”

เย่หรูเสว่ขมวดคิ้ว เงยหน้ามองดูเนี่ยเฟิง “ความหมายของนายคือมีคนชักใยอยู่เบื้องหลังเขา?”

“แน่นอนอยู่แล้ว บัญชีปลอมกันได้ แล้วกระแสเงินทุนล่ะ ธนาคารต้องเก็บสำเนาไว้แน่ แต่ตอนนี้พอนำมาเทียบกับธนาคาร พวกเราตรวจสอบบัญชีเขาแล้วไม่พบปัญหาอะไร นั่นก็เพราะธนาคารอาจจะสมรู้ร่วมคิดกับพวกเขา”

เย่หรูเสว่ลูบคาง รู้สึกว่าสิ่งที่เนี่ยเฟิงพูดมีเหตุผล เธอพยักหน้า

“เดี๋ยวฉันจะให้เพื่อนไปตรวจสอบกระแสเงินของธนาคาร แม้จะปลอมแปลง ก็ต้องมีช่องโหว่แน่”

เย่หรูเสว่พูดจบก็ตบที่หัวไหล่ของเนี่ยเฟิงพูดด้วยรอยยิ้มว่า:

“นึกไม่ถึงว่าเสี่ยวเฟิงจะหัวไวอย่างนี้ แป๊บเดียวก็นึกถึงจุดสำคัญออก”

เนี่ยเฟิงหัวเราะ “ทั้งหมดเพราะพี่หกสั่งสอนมาดี ถ้าไม่เพราะพี่หกคอยให้ความช่วยเหลือ ผมจะรู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร?”

“นายอย่ามาประจบหน่อยเลย เห็นๆ อยู่ว่านายฉลาดของนายเอง พวกเรากลับไปโรงพักกันก่อนเถอะ ส่วนคดีค้าของเถื่อนรายใหญ่ ยังมีอีกหลายอย่างที่ยังไม่ชัดเจน”

พวกเขากลับเข้าไปที่สถานีตำรวจ เนี่ยเฟิงไม่ใช่คนในสถานีตำรวจ ฉะนั้นทุกคนในโรงพักจึงงานยุ่งกัน มีเพียงเขาที่นั่งอยู่ข้างๆ ช่วยจัดแฟ้มคดีนิดหน่อย

งานยุ่งจนค่ำได้เวลาเตรียมกินข้าวแล้ว เย่หรูเสว่หาเนี่ยเฟิงไม่เจอ เห็นแต่กระดาษโน้ตที่เนี่ยเฟิงทิ้งไว้บนโต๊ะ

“พี่หก เพื่อนผมอยากพบผม ผมจัดแฟ้มคดีเสร็จเรียบร้อยแล้ว ผมขอตัวก่อนนะ”