ตอนที่ 112
บทที่ 112 ที่นี่เป็นร้านของฉัน
October 28, 2026
บทที่ 112 ที่นี่เป็นร้านของฉัน
“นายมาอยู่นี่ได้อย่างไร!”
เห็นใบหน้าที่ตกใจของฟางซื่อเหา เนี่ยเฟิงได้แต่รู้สึกสนุก
“เวลาพวกนายจะก่อการลับอะไร ไม่รู้จักไปปรึกษากันที่บริษัทหรือที่ร้านของตัวเองกันเหรอไง? จะต้องมาคุยกันในถิ่นของฉันให้ได้”
ฟางซื่อเหากระเดือกน้ำลายลงคอ
“นายพูดจาเหลวไหลอะไรที่นี่จะเป็นร้านของนายได้อย่างไร!”
“โทษทีเถอะ ที่นี่เป็นร้านของฉันจริงๆ เจ้าของร้านอาหารเหอผิงก็คือฉัน”
เนี่ยเฟิงยักหัวไหล่ ร้านอาหารเหอผิงเป็นของสำนักมังกร ดังนั้นการเคลื่อนไหวของพวกเขาจึงถูกจับตามอง
กิจการของสำนักมังกรมีอยู่ทั่วโลก กิจการขนาดใหญ่ในเมืองจินไห่มีหลายกิจการที่เป็นของสำนักมังกร ไม่มีอะไรให้น่าแปลกใจ
“ที่พวกเราคุยกันเมื่อกี๊ นายได้ยินหมดแล้วล่ะสิ?”
ตอนนี้ไม่ใช่เวลาถกกันว่าร้านอาหารนี้เป็นของใคร
“ใช่แล้ว ไม่ใช่แค่ได้ยิน ฉันยังบันทึกวิดีโอที่พวกนายคุยกันทั้งหมดเอาไว้ด้วย นายจะดูไหม คมชัดมาก”
เนี่ยเฟิงพูดพลางยกมือถือขึ้น และภาพวิดีโอในมือถือ เป็นเนื้อหาที่พวกเขาเพิ่งคุยกันพอดี ไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว
“ไอ้หมอนี่ ปล่อยไว้ไม่ได้แล้ว”
ฟางซื่อเหายังไม่ทันลงมือ พวกลูกค้าเก่าข้างตัวเขาก็รีบคว้าเก้าอี้ขึ้น คิดจะฟาดไปที่เนี่ยเฟิง เพราะรู้ว่าพวกเขาค้าสัตว์ป่าหากถูกจับต้องถูกตัดสินจำคุกแน่! พวกเขาจะให้เนี่ยเฟิงเอาวิดีโอนี้มาจับคุมพวกเขาได้อย่างไร?
เพียงแต่คนพวกนี้ประเมินความสามารถของเนี่ยเฟิงต่ำไป ใช้แค่เก้าอี้ก็คิดว่าจะข่มขู่เนี่ยเฟิงได้
เนี่ยเฟิงถอนใจส่ายหน้า
“ฟางซื่อเหา หรือนายลืมแล้วว่าคราวก่อนคนของนายพ่ายแพ้ไปอย่างไร? แค่กลุ่มกระจอกอย่างพวกนาย ก็คิดจะสั่นคลอนฉัน เป็นเรื่องน่าขำชมัด”
เนี่ยเฟิงพูดจบก็ออกหมัดไปคนละที ต่อยพวกลูกค้าเก่าจนหาฟันแทบไม่ทัน พวกลูกค้าเก่าหมอบลงกับพื้น เจ็บจนฟักหักปากแตก
“เนี่ยเฟิง! นายอย่าเข้ามานะ!”
จิตสังหารของฟางซื่อเหาปะทุขึ้นมา เห็นเขาชักปืนออกมาจากเอว เล็งไปที่เนี่ยเฟิง ชักสีหน้าดุดัน!
“นึกไม่ถึงว่าคนอย่างนายจะมีปืน แถมเป็นปืนพกซะด้วย นายไม่กลัวว่าปืนมันจะลั่นถูกใส่ตัวเองบาดเจ็บเหรอ?”
เนี่ยอดผิวปากขึ้นมาไม่ได้
“มุกขำนานาชาติอะไรของนาย ฉันสอบใบอนุญาตมาแล้ว จะอะไรให้ ฉันน่ะเป็นเซียนปืนเลยนะโว้ย เล็งร้อยแม่นร้อย! ทางที่ดีนายอย่าขยับดีกว่า!”
“งั้นนายต้องเล็งให้แม่นแล้วล่ะ เพราะถ้านายฆ่าฉันไม่ตาย นายต้องเจอเรื่องยุ่งยากมโหฬารแน่”
“นี่นายจะมาไม้นั้นอีกล่ะสิ ไลฟ์สดอยู่ใช่ไหม?!”
ฟางซื่อเหามองไปรอบๆ อย่างระวังว่ามีกล้องวิดีโอหรือไม่ เนี่ยเฟิงกลับหัวเราะส่ายหน้า
“เที่ยวนี้ฉันลงมือซัดพวกนายเอง ฉันก็ต้องไลฟ์สดไม่ได้อยู่แล้ว”
“นายมั่นใจขนาดนั้นเชียวเหรอ? งั้นฉันจะให้นายลิ้มรสว่าอะไรคือความเจ็บปวด!”
ฟางซื่อเหายกปืนขึ้น ยิงรัวไปหลายนัด!
เขาสอบได้ใบอนุญาตปืนจริงๆ อีกทั้งเล็งร้อยแม่นร้อย แต่เที่ยวนี้ไม่มีสักนัดที่ยิงถูกเนี่ยเฟิงเลย!
ฟางซื่อเหาไม่เพียงตกใจยกใหญ่ มันเป็นไปได้อย่างไรกัน?!
“คนที่สอบได้ใบอนุญาตปืนมีแต่นายคนเดียวเหรอไง? ตอนฉันเล่นปืนนายยังนุ่งกางเกงแหกเป้าอยู่เลย!”
เนี่ยเฟิงเหมือนปีศาจ ไม่รู้ว่ามาปรากฏข้างตัวฟางซื่อเหาตั้งแต่เมื่อไหร่ ฟางซื่อเหายังไม่ทันตั้งตัว ก็ถูกเนี่ยเฟิงเตะเข้าให้ ฟางซื่อเหาหน้าเสียล้มคะมำไปที่โต๊ะ จนถ้วยชามบนโต๊ะหล่นระเนระนาด