บทที่ 123 หนีไม่รอด

บทที่123 หนีไม่รอด

ขณะที่ฟางหลงเทียนรอเรือสินค้าที่แสนสกปรกแล่นจากไปด้วยความกระวนกระวายใจอยู่นั้น ก็มีเสียงฝีเท้ากลุ่มหนึ่งดังขึ้นมา

“ทำไมคุณถึงมาแอบอยู่ที่นี่แล้วล่ะ?”

ฟางหลงเทียนพอได้ยินเสียงเสียงนี้ ขนก็ลุกซู่ขึ้นมาทันที

“เนี่ยเฟิง?！”

“ใช่แล้ว ผมเอง คิดไม่ถึงสินะว่าผมจะหาคุณเจอสินะ?”

เนี่ยเฟิงฉีกยิ้มกว้าง พอเขาทำสัญญาณมือ ฟางหลงเทียนก็ถูกคนกดไว้ลงที่พื้นอย่างทันที ต่อมาไฟในโกดังก็สว่างขึ้นมา

เนี่ยเฟิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ มองฟางหลงเทียน ฟางหลงเทียนในตอนนี้ถูกจับมัดไว้เรียบร้อยแล้ว

“คุณหนีเร็วกว่าผู้อำนวยการจ้าวนั่นอีกนะเนี่ย”

“ทั้งหมดนี่เป็นฝีมือของแก แกเป็นคนจัดการกับธนาคารไป่ฮัว แกเป็นคนให้ตำรวจจับตัวของผู้อำนวยการจ้าวไป แกเป็นคนให้คนอื่นมาตรวจสอบฉัน！”

ฟางหลงเทียนขัดขืนอย่างสุดกำลัง แต่กลับไม่สามารถสลัดตัวเองให้หลุดจากพันธนาการได้

“สักวันเรื่องมันก็ต้องแดงอยู่ดี ทั้งหมดนี่ก็เป็นสิ่งที่แกทำไม่ใช่เหรอ? ในโลกสมัยนี้หน้าต่างมีหูประตูมีช่องกันทั้งนั้น แล้วแกจะนั่งเรือสินค้าไปไหนเหรอ? หรือว่ากะจะไปพึ่งพาอาศัยคนที่มีอำนาจที่เยี่ยนตูเหรอ?”

ฟางหลงเทียนตาถลึงโตทันที“นี่แกรู้ได้ยังไง?”

“เรื่องที่ฉันรู้มีเยอะแยะมากมาย แต่ฉันต้องได้ข้อมูลจากปากของแกมากกว่านี้อีก”

เนี่ยเฟิงหรี่ตามองฟางหลงเทียน“ฉันไว้ชีวิตแกได้ แต่แกต้องบอกฉันว่าแกมีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีร้ายแรงบนทะเลหรือไม่ ใครเป็นคนบงการแกให้ทำ”

สายตาของฟางหลงเทียนเลิ่กลั่กไม่นิ่ง

“แกควรจะรู้จุดยืนของแกในตอนนี้ดี”

เนี่ยเฟิงยิ้มเล็กน้อย“ฉันเป็นคนที่ความอดทนมีจำกัด ตอนนี้เป็นเวลาสองทุ่ม อีกไม่นานฉันก็จะต้องกลับไปกินข้าวมื้อดึกแล้ว ฉันให้เวลาแกคิดแค่สิบนาทีเท่านั้น แกก็รู้ว่าท่าเรือห่างจากตัวเมืองไกลขนาดไหน ฉันจะมาเสียเวลากับแกมากเกินไปไม่ได้”

ฟางหลงเทียนโกรธจนกัดฟันกรอดๆ คิดไม่ถึงว่าไอ้เนี่ยเฟิงนี่จะกล้าพูดจากับตัวเองได้นิ่งเฉยขนาดนี้ ตอนนี้เขาเป็นเหมือนกับหนูตามริมถนน แม้แต่หัวยังไม่กล้าโผล่ออกมา แต่เนี่ยเฟิงมันกลับต้องกลับไปกินข้าวมื้อดึกเนี่ยนะ！

“ดูท่าทางที่เหมือนจะโกรธของแก ฉันก็ชักจะทนไม่ไหวแล้ว พอคิดๆดูแกก็อายุปูนนี้แล้ว กว่าจะลากลูกเข้าคุกไปใช่เรื่องง่ายๆนะ สินทรัพย์ที่มีก็เก็บไว้ไม่อยู่ ทุกสิ่งอย่างที่สร้างขึ้นมาก็เป็นสิ่งที่เอามาจากของคนอื่นทั้งนั้น ไม่มีสักอย่างที่เป็นของตัวแกเอง ไหนจะเงินของแกอีก……”

ตอนนี้เนี่ยเฟิงอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

ฟางหลงเทียนเห็นรอยยิ้มของเนี่ยเฟิงก็รู้สึกขัดใจ“แกกำลังยิ้มอะไรอยู่！”

“ดูท่าแล้วแกคงจะยังไม่รู้สินะว่าเงินที่อยู่นอกประเทศของแกพวกนั้น ตอนนี้มันไม่มีแล้วล่ะ”

ฟางหลงเทียนตาถลึงโตพร้อมกับพูดขึ้นด้วยความโกรธ“แกหลอกฉัน มันเป็นไปไม่ได้！”

“มันมีอะไรที่เป็นไปไม่ได้อีกเหรอ แกมีบัญชีต่างประเทศทั้งหมดสามบัญชี ในสามบัญชีนี้มีเงินจำนวนหนึ่งหมื่นห้าพันล้าน แต่น่าเสียดาย ที่ตอนนี้ไม่เหลือสักแดงเดียวแล้ว”

“ที่แท้แกโอนทรัพย์สินของฉันอย่างนั้นเหรอ แกมีสิทธิ์อะไรมาทำแบบนี้！หรือว่าแกไม่รู้ว่าทำแบบนี้มันผิดกฎหมาย！”

ฟางหลงเทียนขัดขืนอย่างสุดชีวิต ดูออกว่าการที่เอาเงินเหล่านี้มา สำหรับฟางหลงเทียนแล้วเป็นการโจมตีที่น่ากลัวที่สุด ฟางหลงเทียนใช้เวลามากมายในการหาเงินพวกนี้！ของเหล่านี้ล้วนเป็นทองสัมฤทธิ์ทั้งนั้น！

“ผิดกฎหมาย? เรื่องที่แกเคยทำผิดกฎหมายมันก็ไม่ใช่น้อยๆ ฉันก็แค่ใช้วิธีการเดียวกับที่แกเคยทำมาใช้กับแกแค่นั้นเอง ทำไมถึงต้องโกรธขนาดนั้นด้วย?”

เนี่ยเฟิงรู้สึกว่าใบหน้าที่อัปยศและโกรธแค้นของฟางหลงเทียนมันช่างน่าขำสิ้นดี

“ไอ้เด็กเมื่อวานซืน ถ้าฉันรอดไปได้ ฉันไม่มีทางปล่อยแกไปแน่นอน！”